Alessandro Padovan - BERNARD AUBERTIN

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Παδοβάν, διάσημου σε όλο τον κόσμο για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται από μια θήκη από πλεξιγκλάς.

Αυτό το έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, επαναερμηνεύοντας τη γλώσσα του μέσω της βιομηχανικής ύλης.
Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολοκληρωτικό – δεν είναι εδώ απλά επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως στον Aubertin, το μονοχρωματικό χρώμα γίνεται νοητικός χώρος, καθαρή ένταση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, αντί για φωτιά και καύση, βρίσκουμε τη βίδα: μηχανικό στοιχείο, αρθρωτό, σειριακό.
Οι βίδες ξεπετάγονται από το επίπεδο σαν ένα δυναμικό σχέδιο, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που σπάει τη δισδιάστατη αντίληψη και μετατρέπει το κόκκινο σε μια ζώνη διαπερασμένη από δυνάμεις. Αν ο Aubertin έκαιγε την ύλη για να ελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διεισδύει, χτίζεται. Είναι ένα αντίθετο βήμα αλλά εννοιολογικά συγγενές: μια ριζοσπαστική ενέργεια πάνω στη μονοχρωμία.
Η διαφανής προθήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά βιωματική εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, ανάμεσα στον μηχανικό έλεγχο και τον συναισθηματικό παλμό.
Σε αυτήν τη προοπτική, το έργο τοποθετείται ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά μέχρι το αμπέλι, από την καταστροφική ενέργεια σε αυτήν που οικοδομεί, διατηρώντας ανέπαφη την απόλυτη δύναμη του κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον πυρήνα της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της τέχνης του δρόμου, παραπέμποντας με οπτική γλώσσα και πολιτισμική επιρροή στο έργο μεγάλων ονομάτων όπως ο Andy Warhol, ο Jean‑Michel Basquiat, ο Banksy, ο Jeff Koons, ο Keith Haring, ο Fontana, ο Imbue, ο obey, ο Padovan, ο Schifano, η Nicole Lubbers, ο Bani, ο kev munday invader, ο Murakami και ο Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η καλλιτεχνική έρευνα συνομιλεί με το φαντασιακό της πολυτέλειας, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, προκαλώντας ιερά σύμβολα και μάρκες ευρέως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζει κριτική και επανερμηνεία του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του branding και της τέχνης ως πολιτιστικού αντικειμένου σύγχρονου.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμημένα από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς ποπ αρτ, της εννοιολογικής street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εμβληματικά εμπορικά σήματα, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.