Ύστερη Ρωμαϊκή / Πρώιμη Βυζαντινή Μπρούντζος RARE θυμιατήρι με ελληνική επιγραφή

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: Θέρμαστης θυμιάματος με ελληνική επιγραφή
ΥΛΗ: Χάλυβας
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Νεότερη ρωμαϊκή / Βυζαντινή
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 4ος – 6ος αιώνας μ.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 295 mm x 87 mm διάμετρος
ΚΑΤΑΚΑΤΑΚΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Από γερμανική ιδιωτική συλλογή, απόκτηση μεταξύ 1970 – 1980

Έρχεται με Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας και άδεια εξαγωγής.

Εάν συμμετάσχετε σε δημοπρασία εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, θα πρέπει να αιτηθούμε άδεια εξαγωγής για τη χώρα σας και η αποστολή θα διαρκέσει 3 έως 5 εβδομάδες.

Κατά την μετάβαση από τη Νεότερη Ρωμαϊκή περίοδο στην πρώιμη Βυζαντινή περίοδο, οι θύμιας ή θυματιέρια εξελίχθηκαν από απλά λειτουργικά αντικείμενα σε εξ sophisticated Σύμβολα εγχώριας πολυτέλειας και θρησκευτικής αφοσίωσης. Συνήθως χυτοί σε χάλυβα ή χαλκούχους κράμβες, αυτοί οι κάδοι συχνά διέθεταν βάση τρίποδα και κορυφή με διάτρητο καπάκι σχεδιασμένο να επιτρέπει στη φλογερή οσμή της λίβας ή της μύρρας να διαφεύγει. Ενώ παλαιότερα ρωμαϊκά σχέδια προτιμούσαν κλασικά θέματα όπως φύλλα δάφνης ή ρεψίματα λέαινας, η μεταγενέστερη βυζαντινή επιρροή εισήγαγε πιο αρχιτεκτονικές μορφές, με ορισμένους θύμιας να θυμίζουν καμπαναριές ναών ή μικροσκοπικά περίπτερα, αντικατοπτρίζοντας την εποχή με την εμμονή της με το ιερό χώρο.

Η χρήση αυτών των αντικειμένων ξεπερνούσε τη μονάχα αισθητή απόλαυση της οσμής, εξυπηρετώντας ως κρίσιμο στοιχείο της λατρείας της πρώιμης χριστιανικής εκκλησίας. Σε εκκλησιαστικά περιβάλλοντα, ο αναδυόμενος καπνός συμβόλιζε τις προσευχές των πιστών που υψώνονταν προς τον ουρανό, και ο ρυθμικός αιώνας των κρεμαστών θυμιατηρίων, ή τουρίβειλ, έγινε αισθητικό χαρακτηριστικό της Θείας Λειτουργίας. Αυτές οι κρεμαστές εκδοχές συνήθως κοσμούνται με αποτυπώσεις ενός ρεπούσσε σκηνών από τη ζωή του Χριστού ή των Αποστόλων, μετατρέποντας ένα χρηστικό αντικείμενο σε μια «οπτική κήρυξη» που μπορούσε να εκτιμηθεί τόσο από το ιερατείο όσο και από την εκκλησία.

Η τεχνολογική και καλλιτεχνική αρτιότητα των 4ου έως 7ου αιώνα επέτρεψε περίτεχνους ανοικτούς επεξεργασμένους σχεδιασμούς που πειραματίζονταν με φως και σκιά. Οι τεχνίτες χρησιμοποιούσαν τη μέθοδο απώλειας της μίας χάριν για να δημιουργήσουν λεπτά γεωμετρικά σχέδια και κλήματα αμπέλου που συχνά ήσαν χρυσωμένα ή επενδεδυμένα με ασήμι για να αιχμαλωτίσουν το φλας του κεριού μιας βασιλικής ή ενός πλούσιου οχυρωμένου. Καθώς η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετατοπιζόταν προς την Ανατολή και την Βυζαντινή κουλτούρα, αυτές οι θυμιάματα έγιναν περιζήτητα εξαγόμενα αντικείμενα, μεταφέροντας την αισθητική και πνευματική ταυτότητα της Κωνσταντινούπολης σε όλη τη Μεσόγειο και πέραν αυτής.