Αρχαίος Ρωμαίος Τερακότα με γλάσο μόλυβδου λαμπτήρας λαδιού με γλάσο μολύβδου - 89 mm

Αρχαίο Ρωμαϊκό λαμπτήριον λαδιού από τερακότα με επίστρωση μολύβδου
Κουλτούρα / Περίοδος: Αρχαία Ρωμαϊκή
Ημερομηνία / Περίοδος: 1ος – 3ος αιώνας μ.Χ.
Υλικό: Τερακότα με επίστρωση μολύβδου
Διαστάσεις: 89 x 63 mm
Κατάσταση: Καλή κατάσταση

Δεν αποστέλλεται εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λόγω πολύπλοκων κανονισμών εξαγωγής πολιτισμικών αγαθών, το αντικείμενο δεν μπορεί να αποσταλεί εκτός της ΕΕ. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε διεύθυνση παράδοσης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν από την υποβολή προσφοράς.

Πληροφορίες προέλευσης:
Αριθμός Καταχώρησης Αντικειμένου: 36

Ο παρών κάτοχος απέκτησε την Αρχαία Ρωμαϊκή Τερακότα Λάμπα Λαδιού με Επίστρωση Μολύβδου στην Ολλανδία.
Δεν υπάρχουν περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με τον προηγούμενο κάτοχο, την ημερομηνία απόκτησης ή την ιστορία παλαιότερης κατοχής.

Ιστορικό / Πληροφορίες Πλαισίου:
Αυτή η ρωμαϊκή λαμπάδα λαδιού από τερακότα με επίστρωση μολύβδου ανήκει στην εκλεπτυσμένη κεραμική παραγωγή της Πρώιμης Αυτοκρατορικής περιόδου. Οι λαμπτήρες λαδιού ήταν ουσιώδη αντικείμενα στην καθημερινή ζωή των Ρωμαίων, χρησιμοποιούνταν για την παροχή τεχνητού φωτισμού σε σπίτια, εργαστήρια, ταβέρνες, λουτρά, ιερούς χώρους και κηδείες. Γεμισμένοι με ελαιόλαδο ή άλλο εύφλεκτο λάδι και εφοδιασμένοι με βαμβάκι ή φυτίλι μέσω της ακίδας, τέτοια σκεύη αποτελούσαν μέρος του καθημερινού ρυθμού ζωής των Ρωμαίων μετά το ηλιοβασίλεμα.

Η επίστρωση μολύβδου δίνει στην επιφάνεια μια διακριτική γυαλιστερή, σχεδόν γυαλίζουσα όψη. Οι ρωμαϊκές κεραμικές μολυβδωμένες γλάστρες ήταν τεχνικά πιο πολύπλοκες από τα συνήθη αγγεία χωρίς γλάσο και παρασκευάζονταν εφαρμόζοντας γλάσο βασισμένο σε μόλυβδο πάνω στο ψημένο πηλό σώμα. Ανάλογα με τη σύνθεση του γλάσου και τις συνθήκες το καύσης, η επιφάνεια μπορούσε να ποικίλει από πράσινη έως κίτινο-καφέ, κεχριμπαρένια ή μέλι-τoνές αποχρώσεις. Αυτή η επίστρωση προσέδωσε στο σκεύος περισσότερο εκλεπτυσμένο οπτικό χαρακτήρα και το ενέταξε σε μια κατηγορία πολυτέλειας ή ημιπολυτέλειας κεραμικών παραγωγών.

Η γλάσωση με μολύβδινο γλάσο αναπτύχθηκε σε όψιμο ελληνιστικό κόσμο, κυρίως στη Μικρά Ασία, και αργότερα υιοθετήθηκε και προσαρμόστηκε από ρωμαϊκά εργαστήρια. Κατά τον 1ο και 2ο αιώνα μ.Χ., η παραγωγή και διανομή επεκτάθηκαν σε διάφορες περιοχές της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας, της Γαλατίας και των Βαλκανίων. Οι ρωμαίοι αγγειοπλάστες χρησιμοποιούσαν διαφορετικές τεχνικές προσεγγίσεις, άλλοτε εφαρμόζοντας κυρίως οξείδιο μολύβδου και άλλοτε συνδυάζοντάς το με πυριτικό υλικό (χαλαζία), ανάλογα με το σώμα πηλού και το επιθυμητό φινίρισμα.

Στον Ρωμαϊκό κόσμο, αντικείμενα με γλάσο μολύβδου περιλάμβαναν κούπες, κανάτες, μπωλ, δοχεία με μελάνι και λαμπτήρες. Ένας γλασωμένος λαμπτήρας λαδιού όπως αυτός συνδυάζει πρακτική λειτουργία με διακοσμητική τελειότητα, αποδεικνύοντας πώς ακόμα και καθημερινά αντικείμενα μπορούσαν να αναβαθμιστούν μέσω εξειδικευμένης χειροτεχνίας. Το μικρό του μέγεθος, το ανθεκτικό σώμα από τερακότα και η προσεκτικά φινιρισμένη επιφάνεια αντικατοπτρίζουν μια οργανωμένη παράδοση παραγωγής που εξυπηρετούσε τόσο πρακτικές οικιακές ανάγκες όσο και τη ρωμαϊκή γεύση για ελκυστικά πιάτα και οικιακά σκεύη.

Χρονολογείται στον 1ο–3ο αιώνα μ.Χ., αυτή η λαμπάδα ανήκει στο ρωμαϊκό αυτοκρατορικό πλαίσιο, μια περίοδο κατά την οποία κεραμικά σχήματα, τεχνολογίες και εμπορικά δίκτυα κυκλοφορούσαν ευρέως σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Αποτελεί μια απτή σύνδεση με τον αρχαϊκό κόσμο, όπου αντικείμενα τέτοιου είδους έπαιζαν πρακτικό ρόλο στην καθημερινή χρήση, ενώ ταυτόχρονα αντικατόπτριζαν την τεχνική δεξιότητα και τις αισθητικές προτιμήσεις της ρωμαϊκής τεχνουργίας.