Francesco Tammaro (1939) - Parigi

Σε αυτό το κομψό λάδι σε ξύλο του Φραντσέσκου Ταμάρο, η πόλη του Παρισιού ξεπροβάλλει ως ζωντανή αλλά ταυτόχρονα διαφεύγουσα ανάμνηση, αιωρούμενη ανάμεσα στη πραγματικότητα και τη συναισθηματική ατμόσφαιρα. Ο καλλιτέχνης αιχμαλωτίζει την ουσία της γαλλικής πρωτεύουσας μέσω μιας ζωντανής αστικής σκηνής, όπου η καθημερινή ζωή διαπλέκεται με την ακατάβλητη γοητεία των λεωφόρων και των υπαίθριων καφέ.
Η σύνθεση αναπτύσσεται κατά μήκος ενός δρόμου βρεγμένου από τη βροχή, στην επιφάνεια του οποίου το αντανακλαστικό φως εντείνει τη φωτεινότητα ολόκληρο του πίνακα. Οι γρήγορες και ζωηρές πινελιές οριοθετούν κομψά πρόσωπα που κατοικούν τη σκηνή: διαβάτες ενTxnδεδεμένοι με τα παλτά, κυρίες με χρωματισμένα καπέλα και θαμώνες καθισμένοι στα τραπεζάκια ενός ζωηρού μπεστρό.
Το μεγάλο κτίριο στη δεξιά πλευρά, με τις ευρείες γυάλινες επιφάνειές του φωτιζόμενες από μια ζεστή χρυσή λάμψη, αποτελεί τον οπτικό πυρήνα του πίνακα, δημιουργώντας αντίθεση με τις ψυχρές και ιριδίζουσες αποχρώσεις του περιβάλλοντος.
Στο βάθος, ένα άμαξά με άλογα διασχίζει τον δρόμο περιβαλλόμενος από μια διαφάνεια ομίχλης, προκαλώντας μια παριζιάνικη ιστορία άλλων εποχών και προσθέτοντας μια ρομαντική νότα στην αναπαράσταση. Τα ανεψομένα δέντρα, ελαφρά κουνισμένα από ένα ήπιο αεράκι, διατάσσουν τον χώρο κάθετα και εξασφαλίζουν ισορροπία στη σκηνή, ενώ η αχνή προοπτική συνοδεύει το βλέμμα προς το βάθος του αστικού τοπίου.
Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από ασημένια γκρι, απαλές γαλάζιες αποχρώσεις και κρεμ αποχρώσεις, ζωντανευμένες από πινελιές κόκκινου, ροζ και ώχρας που δίνουν ζωή στις φιγούρες και στα λουλουδένια λεπτομέρειες στο πρώτο πλάνο. Το φως, κεντρικό στοιχείο του έργου, αντανάκλαται στο βρεγμένο πεζοδρόμιο και διαχέεται από τα παραθυρα της καφετέριας, δημιουργώντας μια οικεία και φιλόξενη ατμόσφαιρα που καλεί τον θεατή να βυθιστεί στη σκηνή.
Αυθεντοποιημένο στο πίσω μέρος από τον καλλιτέχνη, αυτό το έργο αποτελεί μια εκλεπτυσμένη ερμηνεία της πιο ρομαντικής και νοσταλγικής Παρισιού, όπου η κομψότητα της Μπελ Επόκ φαίνεται να επανέρχεται μέσω μιας άμεσης, φωτεινής και ευαίσθητης ποιητικά ζωγραφικής."