Ennio Morlotti (1910-1992) - Nudo

Lithography on paper in 11 colors - Hand-signed at the bottom right and numbered at the bottom left - cm.50x70 - year 1991 - Limited edition - specimen to be shipped with certificate of guarantee 83/100 - without frame - excellent condition - private collection - purchase and provenance Italy - shipping via UPS - SDA - TNT - DHL - BRT.
Biografia
Ennio Morlotti, ο από τους κύριους πρωταγωνιστές της ιταλικής και ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής ζωής του δεύτερου ήμισυ του αιώνα, γεννήθηκε στο Λέκο (Lecco) στη λίμνη του Κόμο στις 21 Σεπτεμβρίου 1910, σε οικογένεια όπου ο πατέρας ήταν ανάπηρος από πόλεμο και η μητέρα δασκάλα.
Μετά τη σχολική παιδική ηλικία σε οικοτροφείο, όπου μάλιστα διέπρεπε στις σπουδές, ξεκίνησε το 1923 να εργάζεται ως λογιστής σε ένα ελαιουργείο, και μέχρι το 1936 ως υπάλληλος σε χρωματοπωλείο και ως εργάτης σε μια μηχανολογική εργοστάσια.
Παρά τις σκληρές συνθήκες ζωής εκείνων των χρόνων, μελετούσε την αρχαία τέχνη στις εκκλησίες και τα μουσεία, ασχολήθηκε και με τη σύγχρονη τέχνη, μέχρι να αποκτήσει ιδιωτικά το δίπλωμα της καλλιτεχνίας στη Brera.
Απολύθηκε από το εργοστάσιο, μετακόμισε στη Φλωρεντία και γράφτηκε στην Ακαδημία, όπου, υπό την καθοδήγηση του Felice Carena, αποφοίτησε με διπλωματική εργασία για τον Giotto, λαμβάνοντας τη μέγιστη βαθμολογία.
Το 1937, χάρη στα έσοδα από την πώληση τριών πινάκων που εκτέθηκαν σε διαγωνισμό τοπίου Lecchese, πραγματοποίησε ένα ταξίδι στο Παρίσι όπου είδε τα πρωτότυπα έργα των αγαπημένων Cézanne και Picasso.
Το 1940 εντάχθηκε στον κύκλο Corrente, ο οποίος αντλούσε έμπνευση από το πανεπιστημιακό περιοδικό "Corrente di vita giovanile", διευθυνόμενο από τον Ernesto Treccani, ακολουθώντας την γαλλική εξπρεσιονιστική κατεύθυνση από τον Van Gogh μέχρι τους Fauves.
Το 1945 παντρεύτηκε την Anna και το επόμενο έτος εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κόμμα, στο οποίο ανήκε για έξι μήνες· ήταν μια χρονιά δύσκολη οικονομικά, αλλά παραγωγική πολιτιστικά, καθώς υπέγραψε το Μανιφέστο του Ρεαλισμού, προσχώρησε στο Fronte Nuovo delle Arti και πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στη γκαλερί II Camino του Μιλάνου. Εκείνο το έτος, χάρη στο υποτροφία που του παρείχε ο Lionello Venturi, θα μπορούσε να διαμείνει στο Παρίσι για δύο χρόνια μαζί με τον Renato Birolli, αλλά μετά από δύο μήνες επέστρεψε στο Μιλάνο επειδή δεν κατάφερνε να ζωγραφίσει· παρ’ όλ’ αυτά είχε γνωρίσει και επισκεφθεί το εργαστήριο του Picasso, είχε συναντήσει τον Braque, Dominguez, De Stael, Sartre και Camus.
Είναι, αμέσως μετά τη 24η Μπιενάλε της Βενετίας (1948), όπου εκτέθηκε μαζί με όλους τους καλλιτέχνες του Fronte Nuovo delle Arti, που διαμορφώθηκε η θέση του Morlotti, ο οποίος μαζί με τον Birolli χωρίστηκε από τα μέλη της «ρεαλιστικής» πτέρυγας της ομάδας.
Ακριβώς στα χρόνια του ’50 παρήγαγε μερικά από τα σημαντικότερα έργα της αφηρημένης τέχνης, όχι μόνο ιταλικά αλλά και ευρωπαϊκά, σίγουρα σε συνδεσμο με την εμπειρία δημιουργών όπως οι Wols, Fautrier, De Stael, αλλά και Pollock και De Kooning.
Η Μπιενάλε φιλοξένησε τις περισσότερες φορές τα έργα του, το 1950, το 1952 μαζί με την Ομάδα των Οκτώ, το 1954 με μια αίθουσα υπό τον Giovanni Testori (καταστρέφοντας τα εκτεθειμένα έργα λίγο μετά), το 1962 κερδίζοντας το βραβείο (ισοψηφία με Capogrossi) που προορίζονταν για έναν Ιταλό καλλιτέχνη, το 1964 στο πλαίσιο της ενότητας "Η Τέχνη του σήμερα στα μουσεία", το 1972 με ατομική αίθουσα, το 1988 με άλλη ατομική στο περίπτερο που αφορούσε την Ιταλία και στην ενότητα που αφορούσε την ανασκόπηση "Το Fronte nuovo delle Arti στη Μπιενάλε του 1948".
Το 1986 και το 1992 προσκλήθηκε στην Εθνική Τετραετία Τέχνης στην Ρώμη.
Οι σημαντικότερες συνολικές εκθέσεις της τελευταίας δεκαετίας είναι εκείνες του 1987 στο Locarno και το Μιλάνο και του 1994 στη Ferrara, που πραγματοποιήθηκε μετά τον θάνατό του στις 15 Δεκεμβρίου 1992 στο Μιλάνο.