Alessandro Padovan - BERNARD AUBERTIN

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek.
Het kunstwerk is verfraaid met een vitrine van plexiglas.

Dit werk maakt deel uit van de dialoog met de radicale monochromie van Bernard Aubertin en interpreteert diens taal opnieuw door middel van industrieel materiaal.
Het absolute rood – identiteitskleur en totaliserende kracht – is hier niet alleen oppervlakte, maar een energetisch veld. Zoals bij Aubertin wordt het monochroom een mentale ruimte, zuivere spanning, spirituele trillingen. Echter, in plaats van vuur en verbranding, vinden we de schroef: een mechanisch element, modulair, serieel.
De schroeven komen uit het vlak naar voren als een dynamisch weefsel, creëren een visueel ritme dat de tweedimensionaliteit doorbreekt en het rood omzet in een gebied doorkruist door krachten. Als Aubertin de materie verbrande om haar essentie vrij te maken, wordt hier de materie geschroefd, doordrongen, opgebouwd. Het is een tegengesteld gebaar, maar conceptueel verwant: een radicale daad op het monochroom.
De transparante vitrine isoleert en beschermt, waardoor het werk wordt getransformeerd tot een hedendaagse relikwie. Rood is niet alleen een kleur, maar een immersieve ervaring; het is niet alleen oppervlakte, maar spanning tussen orde en impuls, tussen mechanische controle en emotionele trillingen.
In dit perspectief wordt het werk gezien als een evolutie van monochromie: van vuur tot wijnstok, van destructieve energie naar constructieve energie, waarbij de absolute kracht van het rood onaangetast blijft.

De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in het spoor van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en straatkunst, en roepen wat betreft visuele taal en culturele impact het werk op van grote namen als Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd gaat het artistieke onderzoek in dialoog met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijd design, en roept heilige symbolen en wereldwijd erkende merken op zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
De werken zijn geen kopieën of officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die een kritiek en herinterpretatie van consumptie, van de symbolische waarde van het merk en van kunst als een hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze aanpak maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxueuze Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd op iconische grote merken, terwijl ze toch een sterke autonome artistieke identiteit behouden.