Ennio Morlotti (1910-1992) - Nudo

Lithografie op papier in 11 kleuren - Handtekening in het onderste rechts, met nummering in het onderste links - cm.50x70 - jaar 1991 - Limited edition - exemplaar wordt verzonden met garantiebewijs 83/100 - zonder lijst - uitstekende staat - privécollectie - aankoop en herkomst Italië - verzending via UPS - SDA - TNT - DHL - BRT.
Biografie
Ennio Morlotti, een van de belangrijkste protagonisten van de Italiaanse en Europese kunstgeschiedenis van de tweede helft van de twintigste eeuw, werd geboren in Lecco aan het Comomeer op 21 september 1910 in een familie waarin de vader oorlogsinvalide was en de moeder onderwijzeres.
Na een oppervlakkige schooltijd in een internaat, waar hij bovendien uitblonk in zijn studies, begon hij in 1923 te werken als boekhouder in een oliemolen, daarna tot 1936 als kantonnier in een verfproducent en als arbeider in een mechanische fabriek.
Ondanks de zware levensomstandigheden in die jaren wijdde hij zich aan de studie van de oude kunst in kerken en musea en interesseerde hij zich ook voor hedendaagse kunst, tot hij als particulier zijn kunstexamen aan de Brera behaalde.
Na ontslag bij de fabriek verhuisde hij naar Florence en inscriptions zich aan de academie, waar hij, onder begeleiding van Felice Carena, met een scriptie over Giotto afstudeerde met de maximale cijfers.
In 1937, dankzij inkomsten uit de verkoop van drie schilderijen die werden tentoongesteld in een wedstrijd voor het Lechs landschap, maakte hij een reis naar Parijs waar hij de originele werken zag van de geliefde Cézanne en Picasso.
In 1940 sloot hij zich aan bij de Corrente-groep die zich liet inspireren door het universiteitsblad "Corrente di vita giovanile", onder redactie van Ernesto Treccani, en volgde de Franse-expressionistische richting, van Van Gogh tot de Fauves.
In 1945 trouwde hij met Anna en het volgende jaar schreef hij zich in bij de Communist Party, waaraan hij zes maanden lang lid was; dit was een moeilijk economisch jaar maar vruchtbaar op cultureel gebied, omdat hij het Manifest van het Realisme ondertekende, toetrad tot het Fronte Nuovo delle Arti en zijn eerste solotentoonstelling hield bij galerij Il Camino in Milaan. In dat jaar had hij dankzij een beurs die Lionello Venturi voor hem regelde de mogelijkheid om twee jaar in Parijs te verblijven samen met Renato Birolli, maar na twee maanden keerde hij terug naar Milaan omdat hij niet kon schilderen; desalniettemin had hij het atelier van Picasso leren kennen en bezocht, had hij Braque, Dominguez, De Staël, Sartre en Camus ontmoet.
Na de XXIVe Venetiaanse Biennale (1948), waar hij samen met alle kunstenaars van het Fronte Nuovo delle Arti exposeerde, werd de positie van Morlotti gedefinieerd, waarbij hij samen met Birolli zich losmaakte van de ‘realistische’ leden van de groep.
Het is juist in de jaren ’50 dat hij enkele van de belangrijkste werken van de informele kunst produceerde, niet alleen Italiaans maar ook Europees, zeker verbonden met de ervaringen van auteurs als Wols, Fautrier, De Staël, maar ook Pollock en De Kooning.
De Biennale heeft zijn werken meerdere keren gehost: in 1950, in 1952 samen met de Gruppo degli Otto, in 1954 met een zaal gepresenteerd door Giovanni Testori (de tentoongestelde werken werden meteen daarna vernietigd), in 1962 door de prijs te winnen (gedeeld met Capogrossi) bestemd voor een Italiaanse kunstenaar, in 1964 binnen de sectie "Kunst van vandaag in de musea", in 1972 met een solozaal, in 1988 met weer een solo in de Italia-paviljoen en in de sectie gewijd aan de tentoonstelling "Het Fronte nuovo delle Arti op de Biennale van 1948".
In 1986 en 1992 werd hij uitgenodigd voor de Quadriennale Nazionale d’Arte in Rome.
De belangrijkste overzichtstentoonstellingen van het laatste decennium zijn die van 1987 in Locarno en Milaan, en van 1994 in Ferrara, gehouden na zijn overlijden op 15 december 1992 in Milaan."