Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Joana Miró (*)

Dzieło to reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania książki poetyckiej „Parler Seul” (**) (Mów tylko), napisaną przez Tristana Tzary w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonane na papierze vellum bawełnianym 100% wysokiej gramatury.
Podpisana na płaszczyźnie drukującej.
Stempel wydawcy i spadkobierców Miró na odwrocie kartki.
Wraz z Certyfikatem Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawiane ani eksponowane, a zawsze przechowywane w profesjonalnym segregatorze sztuki, dlatego zachowuje doskonały stan).

Dzieło będzie starannie manipulowane i zapakowane w płaski kartonowy pakiet wzmocniony. Wysyłka będzie z numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie również pełne ubezpieczenie wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez ponoszenia kosztów przez kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja przeciw woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Następnie studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtowały go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego zgiełku, jaki panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i twórcami najzabawniejszych artystów swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti’ego, a także wystawiał razem z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Majorki, było decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennymi oraz otoczeniem naturalnym stanowić będą tło dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka przed akademizmem, dążąc do stałego poszukiwania dzieła globalnego i czystego, niezwiązanego z żadnym określonym ruchem. Zawarty w formach i publicznych manifestacjach, jest poprzez czyn plastyczny, w którym Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia unikalnego, personalistycznego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i bezkształtne obrazy Miró, narysowane bezpośrednio na kamieniu, przy bardzo nielicznych szkicach przygotowawczych, mają twórczy zryw losowych wierszy Tzary.
Wydanie oryginalne było utrzymane przez Maeght Editeur i składało się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja przeciw woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtowały go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego zgiełku, jaki panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i twórcami najkreatywniejszych artystów swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti’ego, a także wystawiał razem z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró opuści swój wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Majorki później, będzie decydujące w jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym stanowić będą tło dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka od akademizmu, poszukując stałej, całościowej i czystej pracy, niezwiązanej z żadnym ruchem. Zawartość w formach i publicznych manifestacjach jest poprzez czyn plastyczny tym, co Miró pokazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i amorfe obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu, z bardzo niewieloma szkicami przygotowawczymi, mają twórczy zapał losowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składało się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z czego 18 było hors-texte.