Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró na potrzeby ilustrowania książki wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisaną przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum z bawełny o wysokiej gramaturze.
Podpisana na matrycy.
Pieczęć wydawcy i Następcy Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, była przechowywana w profesjonalnym archiwum sztuki, dzięki czemu pozostaje w doskonałym stanie).

Praca będzie starannie manipulowana i pakowana w płaską tekturową paczkę wzmocnioną. Wysyłka będzie nadana kurierem z numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto objęta pełnym ubezpieczeniem o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku loss or damage, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Szkołę La Llotja ukończył sprzeciwiając się woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, jakiemu poddawał się w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistycznymi i najkreatywniejszymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte'a, Brancusiego i Giacometti’ego oraz wystawiał razem z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o Dadaizmie i Surrealizmie.
Impuls abstrakcyjnego ekspresjonizmu odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje pracownię, o jakiej zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Głębokie przywiązanie do krajobrazu Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią oraz zainteresowanie przedmiotami codziennymi i otaczającym środowiskiem będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró wychodzi z akademiczizmu, wciąż poszukując dzieła globalnego i czystego, niezwiązanego z żadnym określonym ruchem. Zawartość w formach i w przejawach publicznych, to właśnie poprzez czyn plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfowe Miró rysowane bezpośrednio na kamieniu, przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczą żywiołowość losowych wersów Tzary.
Początkowe wydanie zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Szkołę La Llotja ukończył sprzeciwiając się woli rodziców, którzy chcieli, aby pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, jaki przeżywa w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistycznymi i najkreatywniejszymi artystami swego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte'a, Brancusiego i Giacomettiego oraz wystawiał razem z Dalím, Tánguym, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o Dadaizmie i Surrealizmie.
Impuls abstrakcyjnego ekspresjonizmu odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, jaki zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Głębokie zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a później Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającym środowiskiem będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka od akademickości, wciąż poszukując dzieła globalnego i czystego, nieprzynależnego do żadnego ruchu. Zawartość w formach i publicznych przejawach, to właśnie przez czyn plastyczny Joan Miró ukazuje swój bunt oraz wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który ustanawia go jednym z najbardziej wpływowych artystów dwudziestego wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfowe Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu, z bardzo niewieloma szkicami przygotowawczymi, mają twórczy zapał losowych wersów Tzary.
Początkowe wydanie zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte.





Tagi:
Picasso, Dalí, Pollock, Miró, Beuys, Warhol, Giacometti, Hodgkin, Moore, Malevich, Mondrian, O’Keefe, Matisse, Kandinsky, Bacon, Klimt, Hooper, Rothko, Chirico, Duchamp, Chagall, Braque, Picabia, Kooning, Ernst, Paul Klee, Modigliani, Calder, Delaunay.
Kiefer, Kusama, Murakami, Koons, Basquiat, Nauman, Sherman, Bourgeois, Polke, Ruff, Ruscha, Holzer, Abramović, Freud, Mendieta, Tuymans, Kruger, Hockney, Saville, Fanzhi, Oehlen, Richter, Scully, Stella, Schütte, Xiaodong, Judd, Peyton, Richard Serra, LeWitt, Kippenberger, Baldessari, Doig, González-Torres, Salvador Dalí, Joan Miró, Magritte, Max Ernst, Leonora Carrington, Dorothea Tanning, Roberto Matta, Man Ray, Varo, Oppenheim, Key Sage, André Masson, Paul Delvaux, Giorgio de Chirico, Marcel Duchamp, Marc Chagall, Paul Klee, Hans Bellmer, Zhang Xiaogang, Savinio, Alexander Calder, Dora Maar Vitra, Poolsen, Jacobsen, Hans Wegner, Charles Eames, Perriand, Philippe Starck, Marcel Breuer, Knoll, Juhl, Verner Panton, Le Corbusier, Mies Vander Rohe, Nelson, Mogensen, Eames, Gio Ponti, Knoll, Isamu Noguchi, Bertoia, Aalto, Urquiola, Eileen Gray, Pesce, Magistretti. Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Burberry, Hermès, Prada, Dior, Armani, Cartier, Dolce & Gabbana, Versace, Balenciaga, Ralph Lauren, Rolex, Fendi, Givenchy, Tiffany, Alexander McQueen, Yves Saint Laurent, Valentino, Bvlgari. Adami Alberti Alcaraz Alfaro Baldaccini Baldeweg Barceló Barjola Canogar Cabellut Caruncho Ceesepe Chillida Chirino Clavé Condé Cruz-Díez Dalí Dokoupil Equipo Crónica Gudmundur Feito Genovés Goya Gordillo Guinovart Hernández Pijuan Iglesias Lacalle Joan Miró Misterpiro Mompó Palazuelo Pérez-Villalta Picasso Plensa Rafols-Casamada Reche Redondela Saura Soto Sicilia Tàpies Teixidor Quetglas Úrculo Uslé Varela Valdés Villalba Yturralde