GONZHO - Cayendo al mundo

Francisco González Díez “Gonzho”, Jaén. Formowany w różnych warsztatach prestiżowych artystów. Animator rysunków (serii, długometrażowych, reklama telewizyjna). Projektant witryn sklepowych.. Renowator i technik architektury monumentalnej. Profesor rysunku i malarstwa w Centrum Obywatelskim Ratusza w Cobisa (Toledo) Profesor rysunku i malarstwa eksperymentalnego w Toledo. Wystawy zrealizowane: - 2003 Deputación de Albacete. Centro cultural La Asunción. Albacete. - 2003 Caja Rural de Toledo. Toledo. - 2004 La Despernada. Villanueva de la Cañada. Madryt. - 2004 La Galería de Soledad Arroyo. Toledo. - 2005 Archivo histórico de Toledo. Toledo. - 2005 La Galería de Soledad Arroyo. Toledo. - 2005 Caja Madrid. Manzanares. Ciudad Real. - 2006 Caja Rural de Toledo. Toledo. - 2007 Międzynarodowe Targi Sztuki Współczesnej “ARCALE 2007”. Valladolid. - 2007 Pałac Benacazón. Toledo. - 2007 Pokaz Międzynarodowy Sztuki bez Granic. La Plata. Argentyna. - 2007 Międzynarodowe Targi Sztuki Współczesnej “AGRIGENTO ARTE SEGNALI DEL TEMPO 2007”. Agrigento. Włochy. - 2007 Galería de Arte San Vicente. San Vicente del Raspeig. Alicante. - 2007 Pałac Benacazón. Wspólna Wystawa Sztuki Solidarna. Toledo. - 2008 Galería de Arte San Vicente. Współtwórca I Ogólnopolskiego Spotkania Artystów i Przyjaciół Sztuki. Alicante. - 2008 Art al Carrer. San Vicente del Raspeig. Alicante. - 2008 Ateneo de Alicante. Wystawa zbiorowa Sztuka Solidarna. Alicante. - 2008 Galería de Arte San Vicente. Wystawa zbiorowa. San Vicente del Raspeig. Alicante. - 2008 Galería de Arte Moderno Alba. Ferrara. Włochy. - 2008 II Ogólnopolskie Spotkanie Przyjaciół Sztuki. Centrum Obywatelskie Buenavista. Toledo. - 2008 Międzynarodowa Galeria Marziart. Hamburg. Niemcy. - 2008 Wystawa zbiorowa na Szczycie Światowego Biznesu Woda i Zrównoważonego Rozwoju. EXPO. Universal. Zaragoza. 2008 - 2008 Wystawa zbiorowa “Arte y Medio” sala AAPP Goya. Zaragoza. - 2009 Caja Rural de Toledo. Toledo. - 2013 Wystawa w „III konkursie poezji Ángel Deza” Zamek Bayuela, Toledo. - 2015/2016 dzieło przekazane na Wystawę charytatywną Sztuka na rzecz Stowarzyszenia Lupusów w Asturii Alas Solidarias - 2016 Zimowy Salon Tándem Art Gallery Sabadell, Barcelona - 2016 Wystawa zbiorowa w Galerii Aires de Córdoba, Córdoba. - 2016 Wystawa zbiorowa w Galerii FeedingArt, Madryt. - 2016 Espacio Despacio, Toledo. - 2016 Galería Fariza, Getxo, Bilbao. - 2016 Galerie Thuillier, Paryż - 2017 San Clemente, Toledo - 2017 Santana Art Gallery, Madryt - 2018 Wystawa w Muzeum Sztuki Współczesnej Mayte Spínola w Marmolejo (Jaén) - 2018 Wykładowca na szkolnych warsztatach wprowadzających w świat Sztuki i pilotażowym doświadczeniu przeciwko Bullyingowi szkolnemu, w CEIP Europa w Toledo. - 2018 Wystawa zbiorowa w Galerii Feel & Flow, Madryt. - 2019 Maj: Wystawa monograficzna na Aukcji Sztuki w domu aukcyjnym Catawiki. - 2019 Dni o malarstwie naskalnym, tworzenie pigmentów i praktyczny proces nad muralem 18 m2 dla dzieci w wieku 8 i 9 lat w CEIP Europa w Toledo. - 2019 Wrzesień: Wystawa monograficzna na Aukcji Sztuki, w domu aukcyjnym Catawiki. - 2019 Listopad: Wystawa monograficzna na Aukcji Sztuki, w domu aukcyjnym Catawiki. - 2020 Kwiecień: Wystawa monograficzna na Aukcji Sztuki, w domu aukcyjnym Catawiki. - 2020 Czerwiec: Wystawa monograficzna na Aukcji Sztuki, w domu aukcyjnym Catawiki. - 2021 Wrzesień: ‘’El Arte de Gonzho’’ Wystawa monograficzna na Aukcji Sztuki, w domu aukcyjnym Catawiki. - 2022 Wystawa w The Brick Lane Gallery, Londyn. - 2022 Lipiec: ‘’El Arte de Gonzho’’ Wystawa monograficzna na Aukcji Sztuki, w domu aukcyjnym Catawiki. - 2022 Listopad: ‘’El Arte de Gonzho’’ Wystawa monograficzna na Aukcji Sztuki, w domu aukcyjnym Catawiki. - 2023 Luty: ‘’El Arte de Gonzho’’ Wystawa monograficzna na Aukcji Sztuki, w domu aukcyjnym Catawiki. - 2023 Kwiecień : ‘’El Arte de Gonzho’’ Wystawa monograficzna na Aukcji Sztuki, w domu aukcyjnym Catawiki. - 2024 Wrzesień: ‘’Pomiędzy abstrakcyjnym a figurowym: El Arte de Gonzho i Ana Marc’’ Wystawa wspólna w Subasta de Arte, w domu aukcyjnym Catawiki. Grudzień: ‘’Historias en movimiento: El Arte de Gozho’’. Wystawa monograficzna w Subasta de Arte, w domu aukcyjnym Catawiki. - 2025 Styczeń: ‘’Subasta individual de Gonzho’’. Wystawa monograficzna w Subasta de Arte, w domu aukcyjnym Catawiki. Luty: ‘’Historias en movimiento: El Arte de Gonzho’’. Wystawa monograficzna w Subasta de Arte, w domu aukcyjnym Catawiki. Marzec: ‘’Historias en movimiento: El Arte de Gonzho’’. Wystawa monograficzna w Subasta de Arte, w domu aukcyjnym Catawiki. Kwiecień: ‘’Historias en movimiento: El Arte de Gonzho’’. Wystawa monograficzna w Subasta de Arte, w domu aukcyjnym Catawiki. Czerwiec: ‘’Dialogo między artystami: Gonzho i Cosmin’’ Wystawa wspólna w Subasta de Arte, w domu aukcyjnym Catawiki. Lipiec: ‘’Historias en movimiento: El Arte de Gonzho’’. Wystawa monograficzna na Aukcji Sztuki, w domu aukcyjnym Catawiki. DZIAŁA PERMANENTNE: - Trzy prace w Muzeum Sztuki Współczesnej Mayte Spinola w Marmolejo (Jaén) Dzieła w kolekcjach prywatnych w: Hiszpania, Stanach Zjednoczonych (Kalifornia, Floryda, Nowy Jork, Wirginia, Nowy Meksyk), Japonia, Chiny, Francja, Niemcy, Belgia, Irlandia, Portugalia, Azory, Holandia, Włochy, Grecja, Austria, Rumunia, Wielka Brytania, Chorwacja, Litwa, Norwegia, Szwajcaria, Malta, Szwecja, Węgry, Polska, Singapur, Dania, Słowenia, Czechy, Luksemburg, Cypr, Estonia, Meksyk, Finlandia, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Brazylia i Arabia Saudyjska. - Prace w stałej licytacji na platformie Catawiki, Aukcje Sztuki Współczesnej (www.catawiki.es) - Artysta Top w domu aukcyjnym Catawiki Artykuł napisany przez Andrea García Casal: Gonzho Autor: Andrea García Casal, historyk sztuki i teoretyk ’'Giralna dorsal to ikoniczny akt buntu, w którym postać pozbywa się swojej tożsamości i staje się znacznikiem podlegającym interpretacji tajemniczej. Ta anonimowa wizja jest zaprzeczeniem znanego odbitka, zniszczeniem słynnego wizerunku, który otwiera drogę do przedstawienia mężczyzn i kobiet bez rodowodu, [...]. Dorsalność implikuje, [...] anonimowość i „utracenie tożsamości”’. Znaczenia postaci, które w malarstwie odwracają się plecami do widza. Cristina Parellada Bezares. 2023. Badaczka Cristina Parellada Bezares zaproponowała pojęcie dorsalidad, aby wyjaśnić obecność postaci odwróconych tyłem w wizualnym przedstawieniu, co nie jest bez znaczenia, gdyż chodzi o zaprzeczenie przeciwnego terminu, frontally. Z reguły frontalność jest najczęściej używaną formą przedstawienia, normą w sztuce, nawet współcześnie, mającą wpływ na krąg zachodni. To, co jest z przodu, ujawnia; to, co z tylu, uniemożliwia cudzą relację z oglądaniem; ukrywa. Malarz Gonzho (Marmolejo, 1967) odwołuje się do dorsalidad w dużej części swoich prac, porzucając ugruntowaną i przestarzałą tradycję frontalności, z ideą zniszczenia „zachodniej sztuki słynnej”, czyli tej skupionej na pokazywaniu postaci z przodu, czyniąc je rozpoznawalnymi — choć tylko na poziomie preikonograficznym, przypisując im konkretne, ale płytkie cechy. Postać plecami staje się anonimowa i nagle przekształca się w inność. Inność dla publiczności, której nie udaje się zajrzeć dalej w badanie przedstawionego podmiotu. Nie może dotrzeć do jego kontemplacji i odkrycia, staje się hermetyczny; pociąga za sobą „tajemniczą” i zniekształconą interpretację tego. Teoretyk John Berger twierdził, że „świat widzialny jest porządkujony według widza, podobnie jak kiedyś myślano, że wszechświat jest porządkujony według Boga (Modos de ver, John Berger)”. Jednak Gonzho igra z publicznością, kwestionuje jej autorytarny spojrzenie, władzę nad obrazem, utrwalonym na nośniku, statycznym i pozornie poddanym. Dzięki temu zwrotowi bohaterowie dorsalni naszego protagonisty uciekają, a jednocześnie zanurzają widza w swoim otoczeniu, rozpuszczając granicę obserwator-dzieło sztuki. Zgodnie z historią kina Laura Mulvey, można stwierdzić, że frontalność, która zaczęła się w Zachodzie wraz ze sztuką Antyku, szczególnie rzeźbami, nabrała znaczenia w kinie: „chociaż film jest faktycznie wyświetlany, jest tam, aby być widzianym, warunki projekcji i konwencje narracyjne dostarczają widzowi iluzji oglądania prywatnego świata” (Laura Mulvey, Placer visual i kino narracyjne, 1975). Prywatny świat postaci kina staje się obiektem dla widza. To, że jego malarstwo podważa role patrzenia i bycia patrzonym, jest interesujące, mimo że, jak słusznie zauważa Parellada Bezares w swojej pracy, dorsalidad pojawiała się punktowo w historii sztuki, opierając się na subtelnej tradycji, lecz całkowicie niepodlegającej konwencjom, która ponownie pojawia się we współczesnym artyście z bardzo konkretnymi twórcami, jak Gonzho. Warto odwołać się do romantycznego malarza Caspara Davida Friedricha, najsłynniejszego w uprawie dorsalidad, chociaż istnieją wcześniejsze i późniejsze przykłady. Mimo to bohaterowie Gonzho znajdują się w scenariuszach charakteryzujących się brakiem obecności, choć stosunkowo niedawno artysta również stawia na bardziej kontekstowe otoczenie, na przykład obszary naturalne, podkreślając wybrzeże i plaże. Te prace przekazują uczucie spokoju i wyciszenia, nawet nie znając szczegółów dzieła pod kątem znaczenia. Jeśli chodzi o miejsca nieobecności, odzwierciedlają się w dziełach autora jako te, w których nie widać żadnego scenografii. Postać indywidualna lub czasem zbiorowa, znajduje się w stanie antilokalizacji, w nie-miejscu, w nieidentyfikowalnej przestrzeni, przynajmniej dla publiczności. Nie ma nic więcej poza figurą na tle zwykle neutralnej, ciemnej kolorystyki. Tajemniczość wywoływana przez dorsalidad jest wzmocniona przez tę kwestię. Ponadto nasz autor charakteryzuje się stylem postimpresjonistycznym, dość dynamicznym i rozmytym w konturach postaci. Dodając do tego ponurą paletę kolorów i wyciszenie otoczenia, wzmaga się odczucie obcości, podejrzenia, ciekawości i wątpliwości. Estetyka purystyczna tylko podkreśla wszystkie te aspekty. Niemniej jednak perspektywa łamiąca konwencje zastosowana przez artystę, choć na początku konfrontuje go z publicznością i może wywołać niepokój, pomaga także zagłębić się w kontekst nieznany i bez nazwy, gdzie znajduje się postać lub postacie. W ten sposób powstaje szczególne doświadczenie kontemplacyjne, które wykracza poza zwykłe obserwowanie i staje się aktem introspekcji, który dzieli się między bohatera lub bohaterów obrazu a publiczność. Zaprasza widza do refleksji nad samym sobą, do myślenia i ponownego myślenia oraz, nawet, do zaakceptowania istnienia nieznanych aspektów rzeczywistości i egzystencji, które mogą pozwolić otworzyć się na nowe perspektywy i/lub na akceptację tego, co niepojęte. Dorsalidad, dzięki Gonzho, staje się w ten sposób językiem sprzeciwu i oryginalności wobec obrazu frontalnego, powtarzalnego i jasnego, prowadząc widza do negowania jego mocy, rozumienia jego ograniczeń, a jednocześnie otwierając przed nim nowe możliwości, zatrzymując jego dynamikę patrzenia, by nie mógł patrzeć tak, jak go nauczono, a zamiast tego nauczył się patrzeć inaczej, kontemplować, pozostawać w milczeniu wzrokowym, w którym można się wyobrazić.