Vanessa Winship - Mapfre exhibition catalogue (still in shrinkwrap) - 2014

Κατάλογος της Βανέσσας Γουίνσιαπ για την έκθεση της στο Fundación Mapfre.

Από τη δεκαετία του 1990, η Βανέσσα Γουίνσιαπ (Barton-upon-Humber, Ηνωμένο Βασίλειο, 1960) εργάζεται σε τοπία που, στη συλλογική φαντασία, συνδέονται με αβεβαιότητα και το σκοτάδι ενός πρόσφατου παρελθόντος, καθώς και με τη ρευστότητα των συνόρων και των ταυτοτήτων. Η φωτογραφία της, με τις τεράστιες πλειοψηφίες σε μαύρο-λευκό, μαρτυρά μια συνειδητή απομάκρυνση από την αντίληψη της φωτογραφίας ως αναφοράς, αφού αυτή η μορφολογική επιλογή σημαίνει, κατά τα λόγια της ίδιας της καλλιτέχνιδος, «ένα θαυμαστό εργαλείο αφαίρεσης που μας επιτρέπει να μετακινούμαστε μεταξύ χρόνου και μνήμης».

Η έκθεση οργανώθηκε ως χρονολογικό ταξίδι μέσα από καθεμία από τις σειρές που συνθέτουν το έργο της, μέσα από μια επιλογή 188 φωτογραφιών.

Οι σειρές Imagined States and Desires. A Balkan Journey, φωτογραφίες που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Αλβανία, τη Σερβία, το Κόσοβο και την Αθήνα μεταξύ 1999 και 2003, σηματοδότησαν ένα κρίσιμο βήμα στην εκπαίδευση της φωτογραφικής της ματιάς και στην απόφασή της να απομακρυνθεί από το ρεπορτάζ επικαιρότητας ή από τη μελέτη της εγκυκλοπαιδικής φωτογραφίας.

Το 2002 η Vanessa Winship μετακόμισε στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και ταξίδεψε μέσω Τουρκίας, Γεωργίας, Ρωσίας, Ουκρανίας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας διά τα επόμενα οκτώ χρόνια. Το έργο της σε αυτή την περιοχή οδήγησε σε μία από τις πιο γνωστές της σειρές, Black Sea: Between Chronicle and Fiction.

Η σειρά Sweet Nothings: Schoolgirls of Eastern Anatolia (2007) αποτελεί μια συλλογή πορτρέτων μαθητριών από την αγροτική περιοχή της Ανατολικής Ανατολίας, μια περιοχή που συνορεύει με τη Γεωργία, την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και το Ιράν.

Η Γεωργία, μια ακόμη περιοχή που λούζεται από τη Μαύρη Θάλασσα, αποτελεί το σκηνικό της σειράς Georgia. Seeds Carried by the Wind, στην οποία η Βανέσσα Γουίνσιαπ εργάστηκε μεταξύ 2008 και 2010. Η σειρά εστιάζει κυρίως στην επεξεργασία με πορτρέτα, διεξάγοντας μια συγκεκριμένη μελέτη των προσώπων που συνάντησε η φωτογράφος.

Το 2011 η Βανέσσα Γουίνσιαπ κέρδισε το διακεκριμένο βραβείο Henri Cartier-Bresson για τη Φωτογραφία. Το έργο για το οποίο έλαβε αυτό το βραβείο οδήγησε στη σειρά She Dances on Jackson. United States (2011-2012), η οποία σημάδεψε το τελικό ενδιαφέρον της Γουίνσιαπ για τη φωτογραφία τοπίου, ένα είδος που θα κέρδιζε σταδιακά έδαφος για αυτήν.

Πριν αποφασίσει να ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Γουίνσιαπ εργάστηκε στη μητρική της γη, στον όρμο του Χάμπερ (2010), από όπου και ο τίτλος αυτής της σειράς. Στη σειρά αυτή γινόμαστε και πάλι μ witnesses στη σημαντική θέση που τα τοπία θα πάρουν στο έργο της.

Αυτή η διαδικασία συντίθεται αρμονικά στην πιο πρόσφατη δουλειά της, Almería. Where Gold Was Found (2014), που επιβεβαιώνει το έργο της ως φωτογράφου τοπίου· παρά την πλήρη απουσία ανθρώπινης φιγούρας και τη σιωπή αυτής της σειράς, σε κάθε εικόνα μπορούμε σχεδόν να ακουστήσουμε τις φωνές εκείνων που κάποτε πάτησαν σε αυτά τα μέρη, εμποτισμένα από αυτήν τη μη ορατή παρουσία.