Castagna Maurizio 1961 - XL - L'ISOLA CHE VIVE NEL BENE

Castagna Maurizio – Μεικτή τεχνική σε καμβά – 2025
Υπάρχουν καλλιτέχνες που δεν ζωγραφίζουν την πραγματικότητα, αλλά την ένταση που τη διαπερνά. Ο Maurizio Castagna — Ιταλός ζωγράφος, εκπαιδευμένος στην Accademia Albertina di Torino και κάτοχος μιας σταθερής εμπειρίας στη μορφική τέχνη πριν από την αφαίρεση — είναι ένας από αυτούς τους σπάνιους ερμηνευτές της κίνησης ως πρωταρχική γλώσσα.
Σε αυτήν την εργασία, που παρουσιάζεται από τον πωλητή ως δημιουργία του Castagna Maurizio, αναδεικνύεται έντονα η υλική γραμματική που τον καθιστά αναγνωρίσιμο σε κάθε εποχή της παραγωγής του: μια επιφάνεια που δεν είναι απλώς ζωγραφισμένη, αλλά σκαλισμένη σε διαδοχικά στρώματα χρωστικών, σμάλτων, ακρυλικών, αυγοτέμπερας και ρητινών που ο ίδιος έχει επεξεργαστεί. Το καμβάς γίνεται έτσι πεδίο μάχης και αποκάλυψης, όπου ό,τι ήταν κρυμμένο από κάτω επανεμφανίζεται σε νήματα, θραύσματα, δονήσεις.
Η σύνθεση, πυκνή και ζωντανή, βουίζει από νευρικά σημάδια, κυκλικές ακτίνες, εκρήξεις χρωμάτων που φαίνεται να υλοποιούν μια ασταμάτητη εσωτερική ενέργεια. Είναι το μάθημα των δασκάλων του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού — Pollock, Krasner, De Kooning, Rothko, Sam Francis — φιλτραρισμένο μέσα από την μεσογειακή ευαισθησία και την προσωπική διαδρομή του καλλιτέχνη, ο οποίος γνώρισε την πειθαρχία του ιερού (επισκοπικά πορτρέτα, παραγγελίες από τις Curie των Αστί, Catania και Caltanissetta) προτού καταλήξει οριστικά στην ελευθερία του ασυνείδητου.
Όπως θα έλεγε ο Sgarbi, εδώ το χρώμα δεν είναι επιλογή: είναι μια ανάγκη.
Οι τόνι φρέντι — γκρι, μπλε, πράσινα στρωματοποιημένα — δημιουργούν μια φαινομενικά ήρεμη βάση, που σύντομα διαλύεται από την εισβολή των μαύρων και των κίτρινων, που διασχίζουν το χώρο σαν ξαφνικές αστραπές. Είναι ένα έργο αντιθέσεων, συγκρούσεων, εσωτερικής διαλεκτικής: τάξη και χάος, ησυχία και ένταση, φως και σκιά.
Μπροστά σε αυτήν την "καταιγίδα" οπτικής δεν υπάρχει τυφλή αυτοσχεδιασμός. Η χειρονομία είναι παρορμητική, ναι, αλλά όχι τυχαία. Είναι αυτό το "αυτόματο διαδικαστικό" που αγαπούν οι σουρεαλιστές, όπου η τύχη είναι απλώς ένα μέσο για μια βαθύτερη προθέση. Όπως έγραψε ο Okwui Enwezor σχετικά με τον Castagna:
Η ζωγραφική του Castagna δεν αντιπροσωπεύει, δεν περιγράφει, δεν ερμηνεύει: απελευθερώνει μια ένταση που έχει συσσωρευτεί μέσα της…
Αυτή η καμβάς είναι η τέλεια απόδειξη.
Κάθε σημάδι είναι μια έκλυση, κάθε λεκές ένας παλμός, κάθε κίνηση μια ανοιχτή πύλη στα συναισθήματα που γεννιούνται καθώς ο καλλιτέχνης τα δημιουργεί.
Η όπερα δεν είναι μια σκηνή, αλλά ένας τόπος: ένα εσωτερικό νησί, μια αλλού που ζει μέσα σε καθέναν από εμάς όταν κάνουμε το καλό, όταν στρέφουμε το βλέμμα μας στους τελευταίους — ανθρώπους ή ζώα — αναγνωρίζοντας σε αυτούς ένα ευάλωτο μέρος του ίδιου μας του εαυτού. Ο πίνακας, έτσι ερμηνευμένος, δεν απεικονίζει ένα τοπίο, αλλά μια ηθική γεωγραφία.
Το έργο είναι ενεργητικό, ζωντανό, πολύπλοκο. Η υφή είναι παχιά, σχεδόν γλυπτική, ένα διακριτικό σήμα κατατεθέν της τεχνικής του καλλιτέχνη, και προσδίδει στον καμβά μια φυσικότητα που ξεπερνά την όραση, μετατρέποντάς την σε απτική εμπειρία, σώμα, ζωντανή ύλη.
Κοιτάζοντάς την, έχει την αίσθηση ότι ο πίνακας δεν είναι ακίνητος: παλλεται, αναπνεει, διαστέλλεται, σχεδόν σαν να ήθελε να περάσει τα όρια του καμβά για να χωρέσει στον πραγματικό κόσμο.
Σε αυτήν τη δουλειά συμβιώνουν.
η ελευθερία του σουρεαλιστικού αυτοματισμού
– η πρωταρχική δύναμη του Action Painting.
Η βαθιά λυρική του ευρωπαϊκού χρώματος.
– η τεχνική σοφία ενός ζωγράφου που έχει διασχίσει το εικονικό, το ιερό και την αποκατάσταση προτού καταλήξει στο αφηρημένο.
Είναι ένας καμβάς που δεν κοιτάζεις: περνάς μέσα από αυτό.
Αν εισέλθεις, χάνεσαι, και επανεμφανίζεσαι διαφορετικός.