Arthur Conan Doyle - The crime of the Congo - 1909

Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, Το έγκλημα του Κονγκό. Λονδίνο, Hutchinson & Co, 1909. 22 x 15 εκ., εξώφυλλο με χαρτόνι, 128 σελίδες. Πρώτη έκδοση. Περιθωριακές ελλείψεις στο εξώφυλλο. Χωρίς επιφυλάξεις!



Το έγκλημα του Κονγκό είναι ένα βιβλίο γραμμένο από τον Arthur Conan Doyle, δημοσιευμένο για πρώτη φορά από την Hutchinson & Co. τον Οκτώβριο του 1909. Η αμερικανική έκδοση έχει μια προλογική σημείωση από τον Conan Doyle.
Εκδόσεις
Το έγκλημα του Κονγκό (Οκτώβριος 1909, Hutchinson & Co. [ΗΒ]) 1 εξώφυλλο
Αποσπάσματα από το The Seattle Star (18 Οκτωβρίου 1909 [ΗΠΑ]) όπως η Ύβρις της δαιμονικής και βάρβαρης αγριότητας στο Κονγκό αποδίδεται στον Βασιλιά Λεοπόλδο, δηλώνει ο Κόναν Ντόιλ (3 φωτογραφίες).
13ο κεφάλαιο των The New-York Times (21 Οκτωβρίου 1909 [ΗΠΑ])
9ο κεφάλαιο της The Seattle Star (22 Οκτωβρίου 1909 [ΗΠΑ]) όπως το έγραψε: Η πικρία του περασμένου θανάτου στο λεηλατημένο Κονγκό, αλλά θα ικανοποιήσουν τη δικαιοσύνη οι ανθρώπινες ύαινες; (1 φωτογραφία)
Το έγκλημα του Κονγκό (Νοέμβριος 1909, Doubleday, Page & Co. [ΗΠΑ])
Το έγκλημα στο Κονγκό (Νοέμβριος 1909, D. Reimer [DE])
Το Έγκλημα του Κονγκό (Ιανουάριος 1910, Félix Juven [FR])
Ο Crimo do Congo (1910, Βραζιλιάνικη έκδοση [BR])



Το έγκλημα του Κονγκό
Εισαγωγή
Είμαι πεπεισμένος ότι ο λόγος για τον οποίο η κοινή γνώμη δεν έχει ευαισθητοποιηθεί περισσότερο σχετικά με το θέμα του Ελεύθερου Κράτους του Κονγκό είναι ότι η τρομερή ιστορία δεν έχει αποκαλυφθεί πλήρως στον κόσμο. Ο κύριος ED Morel έκανε τη δουλειά δέκα ανθρώπων και η Congo Reform Association αγωνίστηκε σκληρά με πολύ λίγα μέσα· αλλά ο χρόνος και η ενέργειά τους αφιερώθηκαν κυρίως στην αντιμετώπιση κάθε νέας φάσης της κατάστασης καθώς αυτή προέκυπτε. Υπάρχει, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, χώρος για μια γενική αναφορά που να καλύπτει ολόκληρο το πεδίο και να ενημερώνει για την κατάσταση. Αυτή η αναφορά πρέπει αναγκαστικά να είναι επιφανειακή, αν πρόκειται να παραχθεί σε μια διάσταση και σε μια τιμή που θα διασφαλίσει ότι θα φτάσει στο ευρύ κοινό για το οποίο προορίζεται. Ωστόσο, περιέχει τα ουσιώδη γεγονότα και θα επιτρέψει στον αναγνώστη να σχηματίσει τη δική του άποψη σχετικά με την κατάσταση.

Μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι μέρος από όλα αυτά αποτελεί αρχαία ιστορία και ότι η πλειονότητα αναφέρεται σε μια περίοδο πριν από την ένταξη του Κονγκό στο Βέλγιο, που συνέβη στις 10 Αυγούστου 1908. Αλλά η ευθύνη δεν μπορεί να απομακρυνθεί τόσο εύκολα. Το Κονγκό ιδρύθηκε από τον Βέλγο βασιλιά και εκμεταλλεύτηκε από το βελγικό κεφάλαιο, τους βελγικούς στρατιώτες και τους βελγικούς concessionaires. Υπερασπίστηκε και στηρίχθηκε από τις επόμενες βελγικές κυβερνήσεις, που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αποθαρρύνουν τους μεταρρυθμιστές. Παρά τα νομικά τερτίπια, είναι προσβολή στη κοινή λογική να υποθέσουμε ότι η ευθύνη για το Κονγκό δεν βαρύνει πάντα το Βέλγιο. Ο βελγικός μηχανισμός ήταν πάντα έτοιμος να βοηθήσει και να υπερασπιστεί το κράτος, αλλά ποτέ να το ελέγξει και να το εμποδίσει από το να διαπράξει εγκλήματα.

Η Βέλγιο είχε μια μόνο ευκαιρία. Αν, αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας του κράτους, είχαν ιδρύσει μια δικαστική επιτροπή για μια αυστηρή επιθεώρηση ολόκληρου του ζητήματος, με την εξουσία να τιμωρήσουν όλους τους παρελθόντες εγκληματίες και να εξετάσουν όλα τα σκάνδαλα των τελευταίων ετών, τότε θα είχαν κάνει κάτι για να διαλευκάνουν το παρελθόν. Αν, επιπλέον, είχαν ελευθερώσει τις γαίες, εγκαταλείψει εντελώς το σύστημα των καταναγκαστικών εργασιών και ακύρωσε τα καταστατικά όλων των εταιρειών παραχώρησης, για προφανή λόγο ότι είχαν γνωστά καταχραστεί τις εξουσίες τους, τότε το Βέλγιο θα μπορούσε να συνεχίσει την αποικιοκρατική του επιχείρηση υπό τις ίδιες συνθήκες με τις άλλες χώρες, με τις αμαρτίες του εξιλεωμένες όσο το επιτρέπει η εξιλέωση.

Ούτε αυτός έκανε τίποτα από όλα αυτά. Από πέρυσι, συνέχισε στους κακούς δρόμους του προκατόχου του. Η αποικία του αποτελεί σκάνδαλο για ολόκληρο τον κόσμο. Η εποχή των δολοφονιών και των ακρωτηριασμών, όπως ελπίζουμε, έχει περάσει, αλλά η χώρα έχει βυθιστεί σε μια κατάσταση τρομοκρατημένης και απελπισμένης σκλαβιάς. (*) Δεν είναι μια νέα ιστορία, αλλά απλώς μια άλλη φάση της ίδιας. Όταν το Βέλγιο ανέλαβε τον έλεγχο του Κονγκό, ανέλαβε και την ιστορία και τις ευθύνες του. Το βάρος που αυτό είχε, φαίνεται καθαρά σε αυτές τις σελίδες.

Η καταγραφή των ημερομηνιών είναι το μέτρο της υπομονής μας. Κάποιοι μπορεί να πουν ότι βιαζόμαστε αν τώρα βγάζουμε στην άκρη τα κενά λόγια και δηλώνουμε με βεβαιότητα ότι το ζήτημα πρέπει να λυθεί μέχρι μια συγκεκριμένη επερχόμενη ημερομηνία, ή ότι θα απευθυνθούμε σε κάθε μια και όλες τις Δυνάμεις, με τις αποδείξεις που διαθέτουν, ώστε να μας βοηθήσουν στην επίλυση της κατάστασης. Αν οι Δυνάμεις αρνηθούν να το κάνουν, τότε είναι καθήκον μας να τιμήσουμε τις εγγυήσεις που έχουμε δώσει σχετικά με την ασφάλεια αυτού του φτωχού λαού και να αφιερώσουμε τον εαυτό μας στο έργο της επίλυσης της κατάστασης. Αν οι Δυνάμεις ενωθούν μαζί μας ή μας δώσουν εντολή, τόσο το καλύτερο. Αλλά έχουμε μια εντολή από κάτι ανώτερο από τις Δυνάμεις που μας υποχρεώνει να δράσουμε.

Ο Sir Edward Grey μας είπε στην ομιλία του στις 22 Ιουλίου 1909 ότι αυτή η υπόθεση αποτελεί κίνδυνο για την ευρωπαϊκή ειρήνη. Ας αντιμετωπίσουμε αυτόν τον κίνδυνο κατά πρόσωπο. Από πού προέρχεται; Από τη Γερμανία, με τις παραδόσεις της ευνοϊκής οικογενειακής ζωής, είναι αυτή η δύναμη που θα υψώσει το χέρι της για να βοηθήσει τους μακελάρηδες της Mongalla και του Domaine de la Couronne; Είναι πιθανό αυτοί που θαυμάζουν τόσο δικαίως το λαμπρό ιδιωτικό και δημόσιο παράδειγμα του Γουλιέλμου Β' να σηκώσουν το σπαθί για τον Λεοπόλδο; Της Γερμανίας, τόσο για τα εμπορικά δικαιώματα όσο και για την ανθρωπότητα, υπάρχει ένας λογαριασμός που εκκρεμεί με το Κονγκό. Ή μήπως οι Ηνωμένες Πολιτείες εμποδίζουν αυτό, όταν οι πολίτες της ανταγωνίζονταν με εμάς στην αντίσταση και την καταγγελία αυτών των αδικιών; Ή, τέλος, μήπως η Γαλλία αποτελεί τον κίνδυνο; Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν ότι, επειδή η Γαλλία έχει κεφάλαια επενδυμένα σε αυτές τις επιχειρήσεις, επειδή το γαλλικό Κονγκό έχει εκφυλιστεί υπό την επιρροή και το παράδειγμα του γείτονά του, και επειδή η Γαλλία κατέχει ένα ασαφές δικαίωμα προτίμησης, τα προβλήματά μας βρίσκονται πέρα από το Μάγχη. Όσο για μένα, δεν μπορώ να το πιστέψω. Γνωρίζω πολύ καλά τα γενναιόδωρα και ιπποτικά ένστικτα του γαλλικού λαού. Ξέρω επίσης ότι το αποικιακό τους παρελθόν μέσα στους αιώνες δεν ήταν καθόλου κατώτερο από το δικό μας. Τέτοιες παραδόσεις δεν εγκαταλείπονται ελαφρά τη καρδία, και όλα θα διορθωθούν σύντομα όταν ένας ισχυρός Υπουργός των Αποικιών στρέψει την προσοχή του στους παραχωρησιούχους στο γαλλικό Κονγκό. Θυμηθείτε τα τελευταία λόγια του Brazzà: «Το δικό μας Κονγκό δεν πρέπει να μετατραπεί σε μια Mongalla». Είναι αδύνατο να η Γαλλία να συμμαχήσει με τον Re Leopoldo, και σίγουρα αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, η φιλική συμφωνία θα ήταν τεντωμένη μέχρι το σημείο της ρήξης. Σίγουρα, λοιπόν, αν αυτές οι τρεις Δυνάμεις, εκείνες που εμπλέκονται πιο άμεσα, έχουν τόσο εμφανείς λόγους να βοηθούν η μία την άλλη παρά να εμποδίζουν, μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς φόβο. Αλλά αν αυτό δεν ισχύει, αν όλη η Ευρώπη αποδοκιμάζει την επιχείρησή μας, δεν θα ήμασταν άξιοι να είμαστε παιδιά των προγόνων μας αν δεν προχωρούσαμε στον ευθύ δρόμο του εθνικού καθήκοντος.

Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Windlesham, Crowborough. Σεπτέμβριος 1909.

Από τα ανωτέρω, το κείμενο που σημειώνεται με αστερίσκο πρέπει να τροποποιηθεί προς το χειρότερο. Αποδείχθηκε αδιαμφισβήτητα από έναν εξαιρετικό Γερμανό μάρτυρα, τον Dr. Dörpinghaus από το Barmen, ότι στην περιοχή του Busiré, που βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της Κολωνίας, οι προσβολές συνεχίζονται ακριβώς όπως παλιά. Η ιστορία που διηγείται για την chicotte και το σπίτι των ομήρων, τον οπλισμένο κανίβαλο και το καμένο χωριό, είναι ακριβώς η ίδια που διηγούνται τόσο συχνά αλλού.