José María Vila Cañellas (1913-2001) - NO RESERVE - La luz del paisaje - XL

Η Pictura Subastas παρουσιάζει αυτό το υπέροχο έργο τέχνης που ανήκει στον Vilà Cañellas, το οποίο απεικονίζει τη γαλήνια σχέση μεταξύ του ανθρώπου και τοπίου, δείχνοντας το μικρό μέγεθος της ανθρώπινης μορφής μπροστά στην ήρεμη και καταπραϋντική απεραντοσύνη της φύσης. Το έργο ξεχωρίζει για την εξαιρετική τεχνική του και την υψηλή ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

Διαστάσεις με πλαίσιο: 89x105x8 εκ.
Διαστάσεις χωρίς πλαίσιο: 65x81 εκ.
Λάδι σε καμβά χειρόγραφα υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη στην κάτω αριστερή πλευρά.
Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση διατήρησης.
Το έργο πωλείται με ένα όμορφο πλαίσιο (περιλαμβάνεται στη δημοπρασία ως δώρο).

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στη Girona.

Σημαντική σημείωση: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής της παρτίδας.

Το κάδρο θα συσκευαστεί με επαγγελματικό τρόπο από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να διασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα πραγματοποιηθεί μέσω Correos, GLS ή NACEX με παρακολούθηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.



Αυτή η εικόνα ανοίγεται μπροστά στον θεατή ως μια ευρεία και βαθιά άποψη του τοπίου, κυριαρχούμενη από κυματιστές λόφους που διαδέχονται ο ένας τον άλλον μέχρι να χαθούν στο βάθος. Η σύνθεση προσκαλεί να εξερευνήσεις το τοπίο με το βλέμμα, από το σκοτεινό και γήινο πρώτο πλάνο μέχρι τους πιο ανοιχτούς και απομακρυσμένους τόνους του ορίζοντα. Η σκηνή μεταδίδει μια αίσθηση ευρυχωρίας και ησυχίας, σαν ο χώρος να αναπνέει αργά κάτω από έναν αλλάζοντα και φορτωμένο με αποχρώσεις ουρανό.
Τα βουνά στο βάθος υψώνονται με μια ήρεμη και σταθερή παρουσία, σχηματίζοντας μια ακανόνιστη γραμμή που ορίζει το όριο ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Τα προφίλ τους φαίνονται απαλότερα από απόσταση, περιβαλλόμενα από μια ελαφριά ατμόσφαιρα που διαλύει τα περιγράμματα και προσδίδει βάθος. Αυτές οι υψώσεις δεν είναι επιβλητικές ή απειλητικές, αλλά προστατευτικές, σαν μια φυσική κουρτίνα που περικλείει την κοιλάδα και της δίνει οπτική και συναισθηματική σταθερότητα.
Στη μεσαία ζώνη του τοπίου διακρίνονται καλλιέργειες και πλαγιές φωτισμένες, όπου οι πιο ανοιχτές αποχρώσεις δημιουργούν έντονη αντίθεση με τις πιο σκοτεινές περιοχές του πρώτου πλάνου. Αυτή η φωτεινή λωρίδα λειτουργεί ως οριζόντιος άξονας που οργανώνει τη σύνθεση και κατευθύνει την προσοχή προς το εσωτερικό του πίνακα. Η εναλλαγή μεταξύ φωτός και σκιάς υποδηλώνει την περασιά των νεφών πάνω από το έδαφος και προσθέτει δυναμισμό σε μια σκηνή που, παρά την ηρεμία της, είναι γεμάτη από συγκρατημένη ζωή.
Το πρώτο πλάνο φαίνεται πιο σκοτεινό και πυκνό, με χαμηλή βλάστηση και ακανόνιστα σχήματα που προσδίδουν εγγύτητα και βάθος. Εδώ, η γη φαίνεται πιο τραχιά, πιο απτή, σαν ο θεατής να μπορεί να νιώσει την υφή της κάτω από τα πόδια του. Αυτή η ζώνη δημιουργεί αντίθεση με την απομάκρυνση του φόντου και ενισχύει την αίσθηση ότι παρακολουθεί κανείς το τοπίο από ένα ψηλό σημείο, σχεδόν σαν ένα φυσικό παρατηρητήριο.
Στην κάτω δεξιά γωνία διακρίνονται δύο ανθρώπινες μορφές μικρού μεγέθους που προχωρούν μαζί μέσα στο πεδίο. Η παρουσία τους εισάγει μια αφηγηματική και συναισθηματική διάσταση στο σύνολο, θυμίζοντας την ανθρώπινη κλίμακα απέναντι στην απεραντοσύνη του περιβάλλοντος. Οι μορφές δεν κυριαρχούν στη σκηνή, αλλά εντάσσονται σε αυτήν, υποδηλώνοντας μια ήρεμη βόλτα, μια σιωπηλή συνομιλία ή απλώς την πράξη του περπατήματος και της κοινής χρήσης του φυσικού χώρου.
Ο ουρανός ολοκληρώνει τη σκηνή με μια μεταβαλλόμενη και εκφραστική παρουσία. Τα σύννεφα απλώνονται σε ακανόνιστες στρώσεις, εναλλάσσοντας πιο φωτεινές και πιο πυκνές περιοχές, ενισχύοντας την αίσθηση βάθους και κίνησης. Το φως που διαπερνά τον ουρανό φαίνεται να φιλτράρεται απαλά πάνω από το τοπίο, ενοποιώντας όλα τα στοιχεία και τυλίγοντάς τα σε μια contemplative ατμόσφαιρα.
Συνολικά, ο πίνακας μεταδίδει μια βαθιά αίσθηση ηρεμίας, αυτοστοχασμού και σύνδεσης με τη φύση. Η απεραντοσύνη του τοπίου, ισορροπημένη από την διακριτική παρουσία των ανθρώπινων μορφών, προσκαλεί σε στοχασμό σχετικά με τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο και την ήσυχη ομορφιά των ανοιχτών και διαχρονικών χώρων.