LTC - PRIMAL (NO Reserve)

Με μεγάλη οπτική και συμβολική ένταση, εξερευνά τη σεξουαλικότητα από μια ενστικτώδη, ωμή και ειρωνικά ανθρώπινη προσέγγιση. Οι μορφές, εν μέρει ανάμεσα στο ζωικό και το ανθρώπινο, ενσαρκώνουν την επιθυμία, την ώθηση και την απώλεια των λογικών ορίων, παρουσιάζοντας μια ερωτική και ενεργητική σκηνή της οποίας η κυρίαρχη φιγούρα μπορεί να ποικίλει κατά το γούστο του θεατή.

Το κόκκινο φόντο ενισχύει την συναισθηματική και σωματική ένταση, ενώ η εκφραστική γραμμή και η υπερβολική ανατομία ενισχύουν τον ζωώδη και σπλαχνικό χαρακτήρα της σύνθεσης, το σεξουαλικό ως συμβολική γλώσσα δύναμης, ταυτότητας και παραβίασης.

Ένα άμεσο και χωρίς συμβιβασμούς κομμάτι, ιδιαίτερα ελκυστικό για συλλέκτες που ενδιαφέρονται για τη σύγχρονη εικαστική τέχνη, το αισθησιασμό στην τέχνη και έργα με έντονη προσωπικότητα.


Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος του καμβά.
____________________________________________________________________________

Σχετικά με εμένα

Γεννημένος το 1991 στη Βαρκελώνη (Ισπανία) με πινέλο κάτω από το χέρι. Όπως πολλοί άλλοι πριν από εμένα, και πολλοί περισσότεροι μετά από εμένα, έδειξα την αγάπη μου για την τέχνη σε πολύ μικρή ηλικία. Χαρτί, μολύβια και άλλα καλλιτεχνικά υλικά ήταν τα αγαπημένα μου παιχνίδια, και με το πέρασμα των χρόνων τα εργαλεία που θα μου επέτρεπαν να δώσω σάρκα σε όλα όσα περνούσαν από το μυαλό μου.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου αυτοδίδακτο, καθώς η μάθησή μου ήταν ένα μείγμα παρατήρησης και πειραμάτων. Παρακολούθησα το καλλιτεχνικό λύκειο στη Βαρκελώνη, με σταθερό σκοπό να συνεχίσω τις σπουδές μου στις Καλές Τέχνες, πραγματοποιώντας αυτήν την πορεία στο Universitat de Barcelona. Μια πορεία από την οποία διατηρώ μια ανάμεικτη ανάμνηση αγάπης-μίσους, και από την οποία κρατώ το να ανακαλύπτω νέα μέσα ως το καλύτερο μέρος της.
Δεν έχω πραγματοποιήσει καμία έκθεση, καθώς πάντα ζωγράφιζα για μένα: για να ξεφύγω και να είμαι ευτυχισμένος, για να θυμώσω με τον εαυτό μου, για να βγάλω τα δάκρυα που κολλούσαν στα μάτια μου... κάτι στο οποίο συνέβαλε σημαντικά η απομόνωση κατά τη διάρκεια της πανδημίας, με την επακόλουθη κατάσταση ανεργίας, αβεβαιότητας και οργής εναντίον του κόσμου.

Δεν ξέρω πού θα με οδηγήσει το μέλλον, αλλά ίσως το μέλλον του έργου μου να βρίσκεται στα χέρια σας, και μαζί του μέρος του μυαλού αυτού του ανώνυμου ατόμου.