Ettore Cedraschi (1909-1996) - Busto






Μεταπτυχιακό στην καινοτομία και οργάνωση πολιτισμού, δέκα χρόνια στην ιταλική τέχνη.
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 125857 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ο ιταλός γλύπτης Ettore Cedraschi (1909-1996) δημιουργεί το μπρούντζινο γλυπτό «Busto» σε περιορισμένη και αριθμημένη έκδοση 6/500· βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση και είναι υπογεγραμμένο, στυλ Ρεαλισμός, διαστάσεις 31 cm ύψος, 9 cm πλάτος και 9 cm βάθος.
Περιγραφή από τον πωλητή
Έργο του ιταλικού γλύπτη Ettore Cedraschi (1909–1996), «Busto di donna» σε περιορισμένη παραγωγή και αριθμημένο 6/500.
Τα έργα της βρίσκονται στα Musei Civici Viggiunesi.
Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα των Δημόσιων Μουσείων: «στα δεκαοκτώ αρχίζει να δουλεύει στο Μιλάνο κοντά σε καθιερωμένους καλλιτέχνες και, τα χρόνια της δεκαετίας του τριάντα, σε συνεργασία με τους αδελφούς, ανοίγει ένα βιοτεχνικό εργαστήριο όπου γλυπτά που παραγγέλλονται από άλλους καλλιτέχνες και από τη Fabbrica del Duomo μετατρέπονται σε μάρμαρο.»
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο καταφέρνει να ξεκινήσει μια μικρή παράλληλη δραστηριότητα, δουλεύοντας σε ένα μικρό στούντιο στο Μιλάνο: το 1960 αφήνει τη συνεργασία με τα αδέλφια και, πλέον ενσωματωμένος στο μιλανέζικο περιβάλλον, συμμετέχει σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις στην La Permanente.
Από τη μεγάλη του παραγωγή, που πάντα χαρακτηρίζεται από κλασικό και γραμμικό σκιασμό και από την ισορροπία των μορφών, θυμούνται τα πορτρέτα σε μπρούτζο και κεραμικά, τα Μνημεία υπέρ των Πεσόντων και Επτά Αγάλματα για τον Καθεδρικό Ναό: τέσσερα για το θυσιαστήριο του Αγίου Ιωάννη Μπόνου και, εξωτερικά, ο Άγιος Νικόλαος ντι Φλούε στη δεξιά πλευρά, ο Άγιος Καμίλο ντε Λέλλις για μία γούγκλια, ο Άγιος Ρικάρντο Παμπουρί στο βόρειο εγκάρσιο.
Έργο του ιταλικού γλύπτη Ettore Cedraschi (1909–1996), «Busto di donna» σε περιορισμένη παραγωγή και αριθμημένο 6/500.
Τα έργα της βρίσκονται στα Musei Civici Viggiunesi.
Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα των Δημόσιων Μουσείων: «στα δεκαοκτώ αρχίζει να δουλεύει στο Μιλάνο κοντά σε καθιερωμένους καλλιτέχνες και, τα χρόνια της δεκαετίας του τριάντα, σε συνεργασία με τους αδελφούς, ανοίγει ένα βιοτεχνικό εργαστήριο όπου γλυπτά που παραγγέλλονται από άλλους καλλιτέχνες και από τη Fabbrica del Duomo μετατρέπονται σε μάρμαρο.»
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο καταφέρνει να ξεκινήσει μια μικρή παράλληλη δραστηριότητα, δουλεύοντας σε ένα μικρό στούντιο στο Μιλάνο: το 1960 αφήνει τη συνεργασία με τα αδέλφια και, πλέον ενσωματωμένος στο μιλανέζικο περιβάλλον, συμμετέχει σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις στην La Permanente.
Από τη μεγάλη του παραγωγή, που πάντα χαρακτηρίζεται από κλασικό και γραμμικό σκιασμό και από την ισορροπία των μορφών, θυμούνται τα πορτρέτα σε μπρούτζο και κεραμικά, τα Μνημεία υπέρ των Πεσόντων και Επτά Αγάλματα για τον Καθεδρικό Ναό: τέσσερα για το θυσιαστήριο του Αγίου Ιωάννη Μπόνου και, εξωτερικά, ο Άγιος Νικόλαος ντι Φλούε στη δεξιά πλευρά, ο Άγιος Καμίλο ντε Λέλλις για μία γούγκλια, ο Άγιος Ρικάρντο Παμπουρί στο βόρειο εγκάρσιο.
