Domenico De Lucia - Forma Residua

Forma Residua δεν συμβαίνει μετά το τραύμα, αλλά μέσα στη διάρκεια της διεργασίας του. Το γλυπτό δεν αναπαράγει το γεγονός, αλλά αντίθετα τη μεταμόρφωση που αυτό προκαλεί στη σκέψη καθώς συνεχίζει να δρα. Το νήμα αναδύεται από το κεφάλι σαν μια γραμμή ενεργού τάσης: δεν αντιπροσωπεύει την πληγή, την ασκεί. Η παρουσία του εισάγει ένα αρχή συνεχούς πίεσης, μια δύναμη που δεν εκρήγνυται ούτε λύνεται, αλλά επανα-διοργανώνεται στο χώρο μέσω μιας αυτονόμης μορφής, ικανής να στηρίζει το ορατό και εννοιολογικό της βάρος. Το υλικό εντείνει τη τριβή ανάμεσα σε ευαλωτότητα και αντίσταση. Σε αυτή την απόκλιση, η τραυματισμένη σκέψη δεν εμφανίζεται ως κατάρρευση, αλλά ως ένα σύστημα που επανασυντίθεται, που κρατά, που δομεί. Η μορφή που προκύπτει δεν είναι ούτε ένα συμπέρασμα ούτε μια ουλή, αλλά το προσωρινό αποτέλεσμα μιας ασταθούς ισορροπίας. Forma Residua έτσι υιοθετεί το τραύμα όχι ως σταθερή παραμονή, αλλά ως επιχειρησιακή συνθήκη: μια διαδικασία που συνεχίζει να παράγει δομές, εντάσεις και μορφές, κάνοντας ορατό τον τρόπο με τον οποίο η σκέψη, ακόμη και όταν τραυματίζεται, παραμένει ενεργή.