Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Λιθογραφία του Joan Miró (*)
Αυτό το έργο αναπαράγει μια από τις εικονογραφήσεις που δημιουργήθηκαν αρχικά από τον Miró για την εικονογράφηση του βιβλίου ποιημάτων «Parler Seul» (**) (Μιλώντας μόνος), γραμμένο από τον Tristan Tzara το 1947.
Εκδόθηκε από τη Maeght Editeur το 2004.
Πραγματοποιήθηκε σε χαρτί Vellum από βαμβάκι υψηλής γραμμαριότητας.
Σφραγισμένη με πλάκα.
Σφραγίδα του εκδότη και της Διαδοχής Miró στην πίσω πλευρά του φύλλου.
Περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).

Προδιαγραφές

Διαστάσεις υποστήριξης: 60 x 45 εκ.
- Διαστάσεις εικόνας: 42 x 33 εκ.
Έτος 2004
Έκδοση: 1000 τεμ.
- Αναφορές: Cramer 17. Rauch 165
- Κατάσταση: Εξαιρετική (αυτό το έργο δεν έχει ποτέ πλαίσιο ή εκτεθεί, και διατηρείται πάντα σε επαγγελματική φάκελο τέχνης, επομένως διατηρείται σε άψογη κατάσταση).

Το έργο θα χειριστείται προσεκτικά και θα συσκευαστεί σε επίπεδη ενισχυμένη χαρτόκουτα. Η αποστολή θα είναι πιστοποιημένη με αριθμό παρακολούθησης.

Η αποστολή θα περιλαμβάνει επίσης πλήρη ασφάλεια για την τελική αξία του έργου με πλήρη αποζημίωση σε περίπτωση απώλειας ή ζημιάς, χωρίς κανένα κόστος για τον αγοραστή.

(*) Ο Joan Miró (1893-1983) γεννήθηκε στη Βαρκελώνη, όπου μεγάλωσε και άρχισε τις καλλιτεχνικές σπουδές του. Πήγε στην ακαδημία La Llotja κατά παράβαση της θέλησης των γονέων του, που ήθελαν να εργαστεί με έναν πιο παραδοσιακό τρόπο. Αργότερα σπούδασε στην Escola d'Art de Francesc Galí και γνώρισε τους Fauves και τους Κουβιστές.
Οι συναισθηματικοί του τοπιοί, αυτοί που θα τον διαμορφώσουν ως άτομο και καλλιτέχνη, είναι ουσιαστικά το Mont-roig, το Παρίσι, η Μαγιόρκα και αργότερα η Νέα Υόρκη και η Ιαπωνία. Το Mont-roig, μια μικρή κοινότητα στην περιοχή του Baix Camp, θα αποτελέσει το αντίβαρο στην πνευματική αναταραχή που βιώνει στο Παρίσι, όπου μετακόμισε τη δεκαετία του είκοσι μαζί με τους σουρεαλιστές ποιητές και τους πιο δημιουργικούς καλλιτέχνες της εποχής του. Εκεί γνώρισε τον Arp, τον Magritte, τον Brancusi και τον Giacometti και εκθέστηκε μαζί με τον Dalí, τον Tanguy, την Meret Oppenheim και τον Max Ernst σε διάφορες εκθέσεις για τον Ντανταϊσμό και τον Σουρεαλισμό.
Το ερέθισμα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού το ανακαλύπτει στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του σαράντα. Αργότερα, το 1956, εν μέσω Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Joan Miró θα εγκαταλείψει την εξορία του στη Γαλλία και θα εγκατασταθεί στη Μάλαγα, χώρο καταφυγίου και εργασίας, όπου ο φίλος του Josep Lluís Sert θα σχεδιάσει το εργαστήριο που πάντα ονειρευόταν. Εκεί επικεντρώθηκε στη δουλειά με γλυπτά και κεραμικά, μέχρι το θάνατό του το 1983.
Η ρίζωσή του στο τοπίο του Mont-roig πρώτα και στη συνέχεια στη Μάλαγα θα είναι καθοριστική στο έργο του. Ο δεσμός με τη γη και το ενδιαφέρον για τα καθημερινά αντικείμενα και το φυσικό περιβάλλον θα αποτελέσουν το υπόβαθρο ορισμένων από τις τεχνικές και μορφικές του έρευνες. Ο Miró αποφεύγει τον ακαδημαϊσμό, επιδιώκοντας διαρκώς ένα παγκόσμιο και καθαρό έργο, ανεξάρτητο από οποιοδήποτε συγκεκριμένο κίνημα. Περιεχόμενο στις μορφές και στις δημόσιες εκφράσεις, είναι μέσω του πλαστικού γεγονότος που ο Joan Miró δείχνει την αντίστασή του και μια μεγάλη ευαισθησία στα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα που τον περιβάλλουν. Αυτός ο αντίθετος συνδυασμός δυνάμεων θα τον οδηγήσει στη δημιουργία μιας μοναδικής και πολύ προσωπικής γλώσσας, που τον κατατάσσει ανάμεσα στους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.

Το «Parler Seul» αντιπροσωπεύει μια ιδιαίτερα αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ καλλιτέχνη και συγγραφέα. Οι λαμπερές, αυθόρμητες και αόριστες εικόνες του Miró, σχεδιασμένες απευθείας πάνω στον λίθο με ελάχιστα προπαρασκευαστικά σκίτσα, έχουν το εφευρετικό πνεύμα των τυχαίων στίχων του Tzara.
Η αρχική έκδοση ήταν υπό την επιμέλεια της Maeght Editeur και αποτελείται από 72 πρωτότυπες λιθογραφίες του Miró, εκ των οποίων 49 σε χρώμα, και 18 από αυτές είναι hors-texte. (*) Ο Joan Miró (1893-1983) γεννήθηκε στη Βαρκελώνη, όπου μεγάλωσε και άρχισε τις καλλιτεχνικές σπουδές του. Πήγε στην ακαδημία La Llotja κατά παράβαση της θέλησης των γονιών του, που ήθελαν να εργαστεί με πιο παραδοσιακό τρόπο. Αργότερα σπούδασε στην Escola d'Art de Francesc Galí και γνώρισε τους Fauves και τους Κυβιστές.
Οι συναισθηματικοί του τοπιοί, αυτοί που θα τον διαμορφώσουν ως άτομο και καλλιτέχνη, είναι ουσιαστικά το Mont-roig, το Παρίσι, η Μαγιόρκα και αργότερα η Νέα Υόρκη και η Ιαπωνία. Το Mont-roig, μια μικρή κοινότητα στην περιοχή του Baix Camp, θα αποτελέσει το αντίβαρο στην πνευματική αναταραχή που βιώνει στο Παρίσι, όπου μετακόμισε τη δεκαετία του είκοσι μαζί με τους σουρεαλιστές ποιητές και τους πιο δημιουργικούς καλλιτέχνες της εποχής του. Εκεί γνώρισε τον Arp, τον Magritte, τον Brancusi και τον Giacometti και εκθέστηκε μαζί με τον Dalí, τον Tanguy, την Meret Oppenheim και τον Max Ernst σε διάφορες εκθέσεις για τον Ντανταϊσμό και τον Σουρεαλισμό.
Το ερέθισμα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού το ανακαλύπτει στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του σαράντα. Αργότερα, το 1956, εν μέσω Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Joan Miró θα εγκαταλείψει την εξορία του στη Γαλλία και θα εγκατασταθεί στη Μάλαγα, χώρο καταφυγίου και εργασίας, όπου ο φίλος του Josep Lluís Sert θα σχεδιάσει το εργαστήριο που πάντα ονειρευόταν. Εκεί επικεντρώθηκε στη δουλειά με γλυπτά και κεραμικά, μέχρι το θάνατό του το 1983.
Η ρίζωσή του στο τοπίο του Mont-roig πρώτα και στη συνέχεια στη Μάλαγα θα είναι καθοριστική στο έργο του. Ο δεσμός με τη γη και το ενδιαφέρον για τα καθημερινά αντικείμενα και το φυσικό περιβάλλον θα αποτελέσουν το υπόβαθρο ορισμένων από τις τεχνικές και μορφικές του έρευνες. Ο Miró αποφεύγει τον ακαδημαϊσμό, επιδιώκοντας διαρκώς ένα παγκόσμιο και καθαρό έργο, ανεξάρτητο από οποιοδήποτε συγκεκριμένο κίνημα. Περιεχόμενο στις μορφές και στις δημόσιες εκφράσεις, είναι μέσω του πλαστικού γεγονότος που ο Joan Miró δείχνει την αντίστασή του και μια μεγάλη ευαισθησία στα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα που τον περιβάλλουν. Αυτός ο αντίθετος συνδυασμός δυνάμεων θα τον οδηγήσει στη δημιουργία μιας μοναδικής και πολύ προσωπικής γλώσσας, που τον κατατάσσει ανάμεσα στους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.

Το «Parler Seul» αντιπροσωπεύει μια ιδιαίτερα αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ καλλιτέχνη και συγγραφέα. Οι λαμπερές, αυθόρμητες και αόριστες εικόνες του Miró, σχεδιασμένες απευθείας πάνω στον λίθο με ελάχιστα προπαρασκευαστικά σκίτσα, έχουν το εφευρετικό πνεύμα των τυχαίων στίχων του Tzara.
Η αρχική έκδοση ήταν υπό την ευθύνη της Maeght Editeur και αποτελείται από 72 αυθεντικές λιθογραφίες του Miró, εκ των οποίων 49 σε χρώμα, και 18 από αυτές είναι hors-texte.