Scuola romana (XVIII) - Capriccio romano con figure

Η λεπτομερώς διατυπωμένη αρχιτεκτονική φαντασία που προτείνεται εδώ εντάσσεται στην ρωμαϊκή παράδοση του 18ου αιώνα, η οποία συνδυάζει φαντασία, εφευρετικότητα και αίσθηση αρχαιολογικών εμπνεύσεων. Το Κολοσσαίο, υπαινιζόμενο ως συμβολική παρουσία, γίνεται ο ιδανικός πυρήνας ενός σκηνικού ερειπίων φανταστικών: κατεστραμμένα τόξα, φθαρμένοι τοίχοι και πετρώματα διατεταγμένα με ισορροπία, δημιουργώντας έναν περίπλοκο διάλογο ανάμεσα σε πλήρη και κενά που καθοδηγεί τη αφήγηση μέσα από εκλεκτά αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά στοιχεία.
Η επιτύμβια στήλη κάτω δεξιά, χρονολογημένη το 1656, γίνεται εγκώμιο του ρουϊνισμού και εστιάζει το βλέμμα του παρατηρητή προς την ανάγνωση της φθαρμένης επιγραφής.

Η ατμοσφαιρική παλέτα, βασισμένη σε θερμές αποχρώσεις ώχρας και γης, αρμονίζεται με καθαρούς και λαμπερούς γαλάζιους, ικανούς να ενσκήψουν στη σκηνή με μια λυρική και στοχαστική χροιά. Οι φιγούρες στο πρώτο πλάνο και εκείνες μέσα στο κτίριο, αποτυπωμένες με φυσική κυρτή γραφή και με ακρίβεια μινιατούρας, εισάγουν μια κομψή καθημερινή νότα που αντιπαρατάσσει τη μεγαλοπρέπεια των αρχαίων ερειπίων. Η σύγχρονη ενδυμασία τονίζει το χρονικό χάσμα ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν.

Η ελεύθερη πινελιά αποδίδει αποτελεσματικά τόσο την απτή υλικότητα των επιφανειών των τοίχων όσο και την απαλότητα του ουρανού, ενώ ένα διαχυτικό φως διαμορφώνει τις μορφές, υπνωτικά. Από αυτό προκύπτει μια ποιητική όραση της Ρώμης ως τόπου της ουμανιστικής μνήμης.

Ο πίνακας, που αξίζει βαθύτερη μελέτη, προέρχεται από μια σημαντική κατοικία της Πιεμόντε.

Αποκαταστάθηκε και επανεπιχρίστηκε τον περασμένο αιώνα.

Ως δώρο, που συνοδεύει το έργο, περιλαμβάνεται μια νεότερη και πατιναρισμένη κορνίζα.

Διαστάσεις: 103 εκ. × 76 εκ.