Vincenzo Raimondo - Donna

Ακρυλικός πίνακας σε καμβά 42×82 εκ.

Αυτός ο πίνακας παίζει με την απουσία περισσότερο απ’ ό,τι με την παρουσία. Το γυναικείο πρόσωπο δεν φαίνεται, και γι’ αυτό αρνείται την εύκολη ταυτότητα, αυτήν που ανήκει σε κατάλογο ή σε επίμονο βλέμμα. Δεν είναι μια γυναίκα «που πρέπει να τη βλέπεις», είναι μια γυναίκα που φεύγει. Και φεύγει, παίρνοντας μαζί της όλα όσα κουβαλά.

Το σώμα διαιρείται σε καθαρές ζώνες χρώματος, σχεδόν συναισθηματικές παρά ανατομικές. Κόκκινο, μπλε, ωχρά, λευκό: δεν περιγράφουν το δέρμα, περιγράφουν συναισθήματα. Είναι σαν η φιγούρα να αποτελεί έναν συναισθηματικό χάρτη σε κίνηση, μια ασταθή ισορροπία ανάμεσα σε ενέργεια, ευθραυσία και δύναμη. Το κεντρικό μαύρο, ουσιαστικό και αποφασιστικό, λειτουργεί ως δομή, ως βασική στήριξη: χωρίς αυτό, το υπόλοιπο θα ήταν απλώς θόρυβος.

Το υπόβαθρο είναι σκόπιμα αβέβαιο, θολό, σχεδόν σε διάλυση. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος τόπος, γιατί δεν χρειάζεται. Η γυναίκα δεν ανήκει σε έναν χώρο, αλλά σε μια διάβαση. Διασχίζει κάτι, και το κάνει με φυσικότητα, χωρίς εξηγήσεις και χωρίς να ζητήσει άδεια. Συμπεριφορά που, ειλικρινά, θα έπρεπε να διδάσκεται σε πολλούς ανθρώπους.

Γενικά, ο πίνακας μεταδίδει ελευθερία, ρευστή ταυτότητα και αυτοδιάθεση. Είναι αισθησιακός χωρίς να είναι προκλητικός, δυνατός χωρίς να είναι άκαμπτος, ποιητικός χωρίς να γίνει μελό. Μια φιγούρα που δεν γυρίζει πίσω, και γι' αυτό παραμένει εντυπωσιακή.

*****
Αυτοδίδακτος καλλιτέχνης, η δουλειά μου δεν ακολουθεί ένα σταθερό στυλ, αλλά εξελίσσεται με τον καιρό και με τις εμπειρίες.
Η ζωγραφική μου γεννιέται από την παρατήρηση της καθημερινής ζωής και από την ακρόαση των συναισθημάτων.
Αντιμετωπίζω διάφορα θέματα και πειραματίζομαι με νέες γλώσσες, αφήνοντας κάθε έργο να βρει τη δική του μορφή.
Η δική μου τέχνη είναι μια ένστικτη, ουσιώδης και ατελής τέχνη, συνδεδεμένη με την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου όντος και της φύσης.
Η τέχνη, για μένα, δεν είναι διακόσμηση αλλά αυθεντική και βιωμένη παρουσία.

Το 2015 και το 2016 ήμουν φιναλίστ στον διαγωνισμό Sunday Painters που προώθησε η La Stampa, ανάμεσα σε περισσότερα από 3.000 επιλεγμένα έργα.
Οι επιλογές είχαν επιμεληθεί από μια καταρτισμένη κριτική επιτροπή, με την παρουσία του κριτικού Francesco Bonami.
Οι τελικοί διαγωνιζόμενοι παρουσιάστηκαν σε μια σειρά εκθέσεων που συνδέεται με την Artissima – Διεθνής Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης Τορίνο. Το 2016 έλαβα το Πρώτο Βραβείο Κριτικής.