Γλυπτό, Apolo de Piombino - 23 cm - διαμορφωμένη πέτρα

Τίτλος: Απόλλων ντε Πιομπίνο
Αντικείμενο: Κεφαλή αγάλματος του Απόλλωνα από το Πιόμπινο
Υλικό: Κατασκευασμένο από διαμορφωμένη πέτρα, πατιναρισμένο σε πράσινο βερντιγκρί. Βάση τετραγωνική σε λευκό μάρμαρο.
Καταγωγή: Ευρώπη, πιθανώς Ελλάδα.
Έτος κατασκευής: Τέλη του 20ού αιώνα.
Απεικονίζει ένα αντίγραφο της προτομής του πρωτότυπου σε μπρούντζο.
Άριστη κατάσταση συντήρησης. Χωρίς ζημιές, χωρίς φθορές, χωρίς επισκευές, όλα σωστά και υγιή.
Αποστολή πολύ καλά προστατευμένη,


Ο Απόλλων του Πιόμπινο, επίσης γνωστός ως το Πιόμπινο Παιδί, είναι ένα γλυπτό από μπρούντζο ελληνικό σε ύφος ύστερου αρχαϊκού, ύψους περίπου 1,15 μ., που απεικονίζει το θεό ως κούρος ή ως νεαρός· ή μπορεί να είναι ένας λατρευτής που φέρνει προσφορά. Ο μπρούντζος φέρει ενσωματωμένες χαλκού χρωματικές λεπτομέρειες στα χείλη, στα φρύδια και στις θηλές. Τα μάτια, που λείπουν, ήταν από ένα άλλο υλικό, ίσως οστό ή ελεφαντόδοντο."} The

Σχετικά με το αυθεντικό γλυπτό. Εντοπίστηκε το 1832 στην ιταλική πόλη Πιόμπινο (στην αρχαία περιοχή της Ετρουρίας), στο λιμάνι απέναντι από το νοτιοδυτικό σημείο, και αγοράστηκε για το Μουσείο του Λούβρου δύο χρόνια αργότερα, το 1834. Το αρχαϊκό του ύφος οδήγησε μελετητές όπως ο Ράινχαρντ Λούλιες και ο Μαξ Χίρμερ να το χρονολογήσουν στον 5ο αιώνα π.Χ. και να εδραιώσουν την κατασκευαστική του ζώνη στην Μεγάλη Ελλάδα, την περιοχή του ελληνικού πολιτισμού στη νότια Ιταλία. Ο Kenneth Clark το απεικόνισε στο The Nude (1956)· ο Karl Schefold το συμπεριέλαβε στα Meisterwerke Griechischer Kunst (1960) και μπορούσαν να βρεθούν καλούπια στις συλλογές πανεπιστημιακών μελετών και μουσείων· ένα από αυτά που κατασκεύασε το Λούβρο επιστράφηκε στο Πιόμπινο.

Αντ’ αυτού, η ιταλίδα αρχαιολόγος Brunilde Sismondo Ridgway απέδειξε το 1967 ότι δεν επρόκειτο απλώς για ένα αρχαιοπρεπές γλυπτό του 1ου αιώνα π.Χ., τύπου σχεδιασμένου για να ελκύει έναν Ρωμαίο με εκλεκτές προτιμήσεις, αλλά για μια ρωμαϊκή πλαστογραφία, κατασκευασμένη συνειδητά, με μια επιγραφή που φέρει ψευδείς επενδύσεις από ασήμι με αρχαϊκούς χαρακτήρες στο αριστερό της πόδι. Η επιγραφή αφιερώνει αυτόν τον Απόλλωνα στην Αθηνά, κάτι που θα ήταν μια ανωμαλία.

Οι δύο γλύπτες που ήταν υπεύθυνοι για τη δημιουργία του δεν μπόρεσαν να αντισταθούν και να γράψουν μυστικά μέσα στο γλυπτό μια ετικέτα από μόλυβδο με εγγραφές των ονομάτων τους, την οποία βρέθηκε το 1842. Ένας από τους συντελεστές ήταν Τήριος μετανάστης στη Ρόδο. Ο ιστότοπος του Μουσείου του Λούβρου πρόσθεσε ότι ένα αντίστοιχο έργο, που ανακαλύφθηκε το 1977 στην Πομπηία, στη βίλα του Γάιου Ιουλίου Πολιβίου, επιβεβαίωνε την υπόθεση ενός αρχαϊκού παρωχημένου παστιασμού, φτιαγμένου για Ρωμαίο πελάτη τον 1ο αιώνα π.Χ. Το μελέτη της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής τα τελευταία δύο με τρεις δεκαετίες έχει απομακρυνθεί από την παραδοσιακή πρακτική ταυτοποίησης γλυπτών βάσει συντομευμένων λογοτεχνικών περιγραφών και από την προσπάθεια αναγνώρισης της χαρακτηριστικής μορφής ορισμένων διάσημων ονομάτων που αντικατοπτρίζεται σε αντίγραφα του έργου τους και παραλλαγές με βάση το στυλ τους, με σκοπό να εστιάσει αντίθετα στον κοινωνικοπολιτικό κόσμο μέσα στον οποίο δημιουργήθηκε το γλυπτό και σε άλλα λιγότερο υποκειμενικά κριτήρια.