Anton Kaestner - #123 - M - " Lava #2 ".

Μοναδικό έργο, αυθεντικός πίνακας του Anton Kaestner, απευθείας από το εργαστήριο.
#123 - M - " Λάβα #2 ".

Ακρυλικό σε σπρέι σε πλάκα plexiglas 3mm.
Διαφάνειες σε εκτύπωση.
Αυτός ο πίνακας δεν είναι εκτύπωση. Πρόκειται για ένα αυθεντικό έργο «πολλαπλών επιπέδων», του οποίου η λαμπερή εμφάνιση «glossy», που μοιάζει με την εφαρμογή μιας ρητίνης, είναι μοναδική.

Διαστάσεις: ίντσες 17,3 × 12,6 × 0,12 / 44 × 32 × 0,3 cm χωρίς κάδρο.

Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς πλαίσιο.
Πλαίσιο υψηλής ποιότητας της γερμανικής μάρκας Nielsen από αλουμίνιο, αναφορά 34 Μαύρο Ματ (ίντσες 0,23 × 1,38 / 0,6 × 3,5 cm) συνιστάται και διατίθεται κατά την αποστολή με επιπλέον κόστος 90€ με ΦΠΑ.

Το έργο υπογράφεται στο πίσω μέρος.
Ένα πιστοποιητικό αυθεντικότητας το συνοδεύει.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Anton Kaestner είναι ένας Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη έκθεση - Λωζάννη Μάρτιος 2026.


Βιογραφία

Γεννημένος στη Γενεύη της Ελβετίας, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από τη φυσική ομορφιά και τον πολιτιστικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμούνταν στην οικογένειά μου και ο αείμνηστος παππούς μου, ένας τεχνίτης και καλλιτέχνης, ήταν η επιρροή του οποίου έσπειρε τον σπόρο για αυτό που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε σημειωματάρια Α4 και μετά Α3 – νιώθω πάντα ότι οι μεγάλες εικόνες σε έρχονται κατά μέτωπο, επιβλητικές και τρομακτικές, ενώ τα μικρά έργα μπορούν να εμπνεύσουν πολύ μεγαλύτερη αγάπη. Αρχικά με είχε γοητεύσει η αφηρημένη ζωγραφική και ο αφαιρετικός εξπρεσιονισμός.
Με την πάροδο του χρόνου, και καθώς θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια προτίμηση για τα πνευματικά κείμενα, καθώς συντονίζονταν με την εξερεύνησή μου για την ανθρώπινη ύπαρξη και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.

Ωστόσο, η πορεία για να γίνει κανείς πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεση.

Για πάνω από τρεις δεκαετίες, ακολούθησα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν την οπτική μου, εκθέτοντάς με σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Όπου κι αν πήγαινα, βυθιζόμουν στις τοπικές καλλιτεχνικές σκηνές και ασχολούμουν με τη δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά την επικέντρωσή μου στην επιχειρηματική μου καριέρα, η τέχνη ήταν πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μου, σιγοβράζοντας σιωπηλά κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικού διαλογισμού για μένα - ένας τρόπος να απελευθερωθώ από τον κόσμο και να επικεντρωθώ στον εσωτερικό μου εαυτό.

Πάντα έβρισκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω γνήσιες εμπειρίες. Μέσα από την τέχνη μου, πάντα ήλπιζα να προσφέρω στους άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική οπτική γωνία και να αναλογιστούν τη ζωή τους.

Το 2023, μετά τη συνταξιοδότησή μου από την επιχειρηματική μου καριέρα, αφιερώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Έφτιαξα το εργαστήριό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφοσιώνομαι ολόψυχα στην τέχνη μου. Μέχρι το τέλος του 2024, εγκαινίασα τη δημόσια καλλιτεχνική μου καριέρα και, προς έκπληξή μου, το έργο μου απέκτησε γρήγορα αναγνώριση, βρίσκοντας στέγαση σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γερμανία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο, την Ιταλία και την Ολλανδία.

Στο τέλος του 2025 μετακόμισα σε ένα μεγαλύτερο στούντιο σε μια κενή αίθουσα του ναού στο Λισιέ, Νορμανδία.


Καλλιτεχνικό Βιογραφικό

Η πρώτη ατομική μου έκθεση, "Échos," που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στα τέλη του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικά χρώματα και σπρέι στο πίσω μέρος ανακυκλωμένου εξωθημένου plexiglass (Perpex), ένα ελαφρύ, ομαλό, γυαλιστερό και μερικές φορές
ευαίσθητη επιφάνεια. Αυτή η διαδικασία με εμποδίζει να βλέπω το έργο όπως αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτική ανάδραση ή έλεγχο κατά τη διαδικασία—κάτι που χαιρετίζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα» — οτιδήποτε πάει — να διακόψουν τη λογική! να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τα εφέ καθρέφτη που δημιουργώ, και να αφήσω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το έργο τελικά αποκαλυφθεί. Ας είμαστε όμως σαφείς: στις εικόνες μου η τύχη ποτέ δεν παίρνει τις αποφάσεις· το πολύ-πολύ η τύχη θέτει τα ερωτήματα· οι ουσιαστικές «συμπτώσεις» είναι δυνατές μόνο με πολύ πειθαρχία. Αυτή η προσέγγιση, που αντηχεί στη διαδικασία αποκάλυψης / δέσμευσης της φωτογραφίας, είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώματα και διαφάνειες, προσδίδοντας ταυτόχρονα σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχισμένος όταν αναγνωρίζω «αδιάλυτες αναγκαιότητες», δηλαδή όσα πιθανώς να ανακαλύψουμε όταν μείνουμε στη σιωπή και στο φως.

Κρατώ τη μεθόδευσή μου σκόπιμα απλή. Ούτε το «συναίσθημα» ούτε την «θεωρητική αντίληψη», αλλά την εμπειρία της ύπαρξης. Ούτε τη «γρήγορη κατανάλωση» ούτε την «διανοητικοποίηση / νοητική κατοχή», αλλά τη διεύρυνση της συνείδησης και την εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων της ιστοριών. Η τέχνη μου είναι ένα κυνήγι για «ζωή στην καρδιά της ζωής», για ό,τι ο Alain Damasio αποκαλεί «le vif». Παρότι η νοσταλγία αποτελεί πάντα κομμάτι της δουλειάς μου, οι πίνακές μου δεν έχουν αντικείμενο. Όπως όλα τα αντικείμενα, έτσι και αυτά είναι αντικείμενα από μόνα τους. Συνεπώς, δεν έχουν ούτε περιεχόμενο, ούτε νόημα, ούτε αίσθηση• είναι σαν πράγματα, δέντρα, ζώα, άνθρωποι ή μέρες, που δεν έχουν ούτε λόγο ύπαρξης, ούτε τέλος, ούτε σκοπό. Ενώ η δουλειά μου μερικές φορές μπορεί να θυμίζει τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα του βιτρώ, παραμένει σχεδόν εξ’ ολοκλήρου αφηρημένη. Επιπλέον, ο πλέξιγκλάς προσφέρει στον πίνακα ένα λαμπερό δέρμα όπου ο θεατής μπορεί να ρίξει μια ματιά στην ίδια του την σκιά, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικός καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει. Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, και των λείποντων μερών επίσης, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι το παιχνίδι μεταξύ «λεπτομερειών για το κοντινό» - μια λεπτομέρεια ενός πίνακα είναι μια απολύτως νέα εικόνα - και «απόστασης για το όλο», θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τη δική τους εσωτερική πορεία.

Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με όσα μπορούν να επιτευχθούν.
Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία αμφισβήτησης και ανάπτυξης.
Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, με ωθεί να τελειοποιήσω τις δεξιότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω τι μπορώ να πετύχω.
Η ζωγραφική για μένα είναι ένα καθημερινό μεράκι, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτώ ουσιαστικές συζητήσεις, μια αναζήτηση για ένα χρώμα τόσο τέλειο που δεν έχει ανάγκη εμάς.
Η εποχή του άτυπου έχει μόλις αρχίσει.

Όπως θα έλεγε ο Ζαν Μπαζέν: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το να βλέπει κανείς.»



Σχετικά με τη συνοχή στην πρακτική μου

Στο τοπίο της σύγχρονης τέχνης, όπου η έννοια και το σχήμα έχουν ίση βαρύτητα, επιδιώκω να δημιουργήσω έργα που ορίζονται όχι από την προβολή, αλλά από την παρουσία. Οι ζωγραφιές μου—λάμποντα πεδία χρώματος και φωτός μέσα σε plexiglass—είναι τα ήσυχα αποτελέσματα μιας μακράς και μελετημένης αναζήτησης. Για εμένα, η αληθινή εστίαση είναι λιγότερο το τελικό δημιούργημα από την ήσυχη αλληλεπίδραση σκέψης και διαδικασίας που επιτρέπει να αναδυθεί.

Αυτή η πρακτική βασίζεται σε τρεις ευθυγραμμισμένες προθέσεις.

Η πρώτη είναι μια Αποχώρηση από τη Επιβληθείσα Σημασία. Διευρύνοντας τα έργα ως «χωρίς αντικείμενο» και έχοντας «ούτε περιεχόμενο, ούτε νόημα, ούτε αίσθηση», ελπίζω να χαλαρώσω ήπια την προσδοκία για αφήγηση. Είναι μια πρόσκληση να απομακρυνθούμε από την αποκωδικοποίηση και προς ένα πιο άμεσο είδος παρατήρησης.

Αυτό οδηγεί στην δεύτερη πρόθεση: την Πρωτοκαθεδρία της βιωμένης εμπειρίας. Σε αυτόν τον ανοιχτό χώρο προσπαθώ να τοποθετήσω ό,τι θεωρώ «εμπειρία της ύπαρξης». Το έργο γίνεται λιγότερο αντικείμενο προς ερμηνεία και περισσότερο σιωπηρός εγκλεισμός για να τον αισθανθείς—διαμορφούμενο από το μεταβαλλόμενο φως, διαφανείς στρώσεις και τη διακριτή ανάκλαση του θεατή καθώς συναντά το δικό του βλέμμα. Όπως συχνά παρατηρώ, το κομμάτι «ζει, αλλάζει, βλέπει.»

Το τρίτο είναι εκεί που η ιδέα συναντά το χέρι: Διαδικασία ως ενσωματωμένη σκέψη. Η ζωγραφική στο πίσω μέρος του πλεξιγκλάς, δουλεύοντας χωρίς οπτική ανάδραση, αποτελεί μια σωματική πρακτική απελευθέρωσης. Είναι μια συνειδητή αποδέσμευση από τον έλεγχο στη διαδικασία της δημιουργίας. Θέτω συνθήκες, αλλά παραδίδω το αποτέλεσμα, επιτρέποντας στη ζωγραφιά να γίνει αυτό που αποκαλώ ένα ανεξάρτητο «αντικείμενο του εαυτού της», που αποκαλύπτεται πλήρως μόνο όταν ολοκληρωθεί. Είναι ένα σιωπηλό παράλληλο της φωτογραφικής ανάπτυξης—μία υπομονετική αναμονή για αυτό που φτάνει «εδώ και τώρα».

Κρατώντας αυτές τις προθέσεις, υπάρχουν μερικές ήπιες παραδοξίες που στηρίζουν το έργο:

Τύχη και πειθαρχία
Μιλάω για «σημαντικές “συμπτώσεις”», αλλά αυτές είναι δυνατές μόνο εντός προσεκτικών ορίων. Η τύχη είναι ένας ευπρόσδεκτος επισκέπτης, αλλά η δομή χτίζεται με φροντίδα.

Επικοινωνία Χωρίς Μήνυμα
Ελπίζω να «επικοινωνήσω κάτι» μέσα από έργα τα οποία ονομάζω μάταια. Ίσως ό,τι μοιράζεται δεν είναι μια δήλωση, αλλά μια κατάσταση — μια υφή φωτός, μια ήσυχη παρουσία, μια αισθητή σιωπή.

Νοσταλγία για το Παρόν
Μια ήπια νοσταλγία παραμένει στο έργο, αλλά είναι περιέργως προσανατολισμένη στο παρόν: μια λαχτάρα για τις «αδιαπραγμάτευτες αναγκαιότητες» που βρίσκονται στη «σιωπή και φως»—μια ευχή για καθαρή παρουσία που το ίδιο το έργο προσφέρει σιωπηλά.
Κόπος και Αβίαστη Ευκολία

Η διαδικασία απαιτεί σταθερή προσοχή, μα στοχεύει σε ένα αποτέλεσμα που νιώθει αυτόνομο, σαν να «αναδύθηκε από μόνο του». Με ελκύει αυτό που φαίνεται απόλυτα αναπόφευκτο.
Με αυτό το πνεύμα, νιώθω ότι «η εποχή του informal μόλις άρχισε». Η πρακτική μου οφείλει πολλά στο πνεύμα του Art Informel, αν και ίσως με λιγότερο άγχος και περισσότερη γαλήνη—μία αβίαστη ελευθερία όπου η τύχη δεν αποτελεί ρήγμα, αλλά έναν ήσυχον συνεργάτη.

Στην καρδιά της βρίσκεται μια αναζήτηση του «le vif» — του ζωντανού πυρήνα. Το έργο στρέφεται προς την άμεση εμπειρία αντί για διανοητικοποίηση. Η ταπεινή κλίμακα που συχνά επιλέγω προορίζεται να ενθαρρύνει την οικειότητα, όχι το θέαμα.
Στο τέλος, αυτό είναι απλά ο δρόμος ενός καλλιτέχνη. Η βιογραφία μου, η διαδικασία μου και οι σκέψεις μου δεν είναι χωριστά νήματα, αλλά μέρη μιας ενιαίας επιδίωξης. Έχω διαπιστώσει ότι μια πρακτική που στηρίζεται σε σιωπηλό παραδοξο δεν χρειάζεται να είναι εύθραστη. Μέσω της πειθαρχίας και της διαύγειας, τέτοιες εντάσεις μπορούν, πιστεύω, να γίνουν πηγή ανθεκτικότητας.

Anton Kaestner