Renato Guttuso (1911-1987) - Donne

Λιθογραφία σε χαρτί - Υπογεγραμμένο με το χέρι στο κάτω δεξιά και αριθμημένο στο κάτω αριστερά - cm.50x70 - έτος 1983 - Περιορισμένη έκδοση - αντίτυπο δοκιμής από τον καλλιτέχνη (π.δ.α.) που θα σταλεί με πιστοποιητικό γνησιότητας - χωρίς κάδρο - κατάσταση εξαιρετική - ιδιωτική συλλογή - αγορά και προέλευση Ιταλία - αποστολή μέσω UPS - SDA - DHL - TNT - BRT
Βιογραφία
Μπαγκερία (Πα), 1911 - Ρώμη, 1987.
Σε αυτό το χρονικό διάστημα εκτυλίσσεται η υπαρξιακή και καλλιτεχνική παροιμία του Renato Guttuso. Γεννήθηκε στη Bagheria, στη Σικελία, το 1912 (το ίδιο έτος με τον Aligi Sassu). Η ύπαρξή του μετατοπίζεται από μια υποθετική πτυχιακή στη νομική στην καριέρα του ζωγράφου. Από τα πρώτα έργα που απεικονίζουν τους Σικελούς αγρότες και συγχωριανούς του, μέχρι το διάσημο «Fuga dall'Etna» του 1937, ή το εξίσου διάσημο Vucciria, την λαϊκή αγορά της Πάτρας. Ήδη από τώρα, ο ζωγράφος επιδιώκει μια εκτέλεση κυρίως εικονική, στην οποία αντιπαρατίθενται θεματικά θέματα που βασίζονται στον αγροτικό, αγροτικό, λαϊκό κόσμο: κοινωνικά θέματα ή θέματα που δηλώνουν πολιτική θέση. Στη συνέχεια φτάνει στη Ρώμη και σχηματίζει μια ομάδα με τους ζωγράφους Birolli, Fontana και Persico.
Ξεσπά ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και ο καλλιτέχνης ζωγραφίζει μια σειρά έργων με τίτλο «Gott mit Uns», «Ο Θεός είναι μαζί μας», σύνθημα χαραγμένο στις αγκράφες των Γερμανών στρατιωτών. Η οξύνοιά του ως πολέμιου αναδεικνύεται επιδεικτικά. Ο Guttuso ποτέ δεν θα προδώσει την προσωπική του «εκστρατεία ιδεών», η οποία κορυφώνεται με «Τους κηδείες του Togliatti», έργο-μανιφέστο του αντιφασισμού.
Μετά τον πόλεμο, ακολουθεί στιλιστικά την πρώτη περίοδο του Pablo Picasso, εκείνη που ονομάζεται «Μπλε». Το 1946 ιδρύει μαζί με τους Birolli, Vedova, Morlotti, Turcato το Fronte Nuovo delle Arti.
Το 1968 δημιουργεί πίνακες που αντικατοπτρίζουν την ευρωπαϊκή και γαλλική κατάσταση. Πηγαίνει στο Παρίσι όπου απεικονίζει νέους στις πρώτες διαμαρτυρίες, σε αυτό που θα γίνει με τον καιρό το θρυλικό «Μάη της Γαλλίας». Από το 1969 ζει μόνιμα στη Ρώμη, στη θρυλική οδό Μαργκούτα, τον δρόμο των ζωγράφων, με την σύντροφό του Μάρτα Μαρτσότο, την υπέροχη κόμησσα και μοντέλο. Είναι η –έτσι να το πούμε– ιδιωτική περίοδος του καλλιτέχνη. Ξεκινά τώρα μια σειρά από πίνακες καθαρά αυτοβιογραφικούς, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζει ίσως ένα από τα αριστουργήματά του, «Μαγεμένη Μάγισσα», του 1982.
Ο Guttuso είναι ένας ζωγράφος που, παρά το γεγονός ότι ζει σε μια εποχή γεμάτη κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές, και παρά το ότι τις βιώνει όλες ως απόλυτος πρωταγωνιστής, δεν αλλάζει το εικαστικό του στυλ. Παραμένει πάντα ο ζωγράφος που φωτίζεται από την πλούσια και αστρόφαιρη Σικελία του. Η ανθρωπιά του ζωγραφίζεται πάντα με μια περίπλοκη πλαστικότητα. Στη μορφή του ανθρώπου, νευρική και τεντωμένη, αλλά πάντα αναγνωρίσιμη, και που συγκεντρώνει στον καμβά, υπάρχει ήδη όλος ο πόνος του κόσμου.
Ο Giovanissimo επισκέπτεται το εργαστήριο ενός διακοσμητή καρουσέλ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ενώ ολοκληρώνει τις κλασικές σπουδές του, αρχίζει πρακτική άσκηση στο στούντιο του φουτουριστή Pippo Rizzo. Μετά την έκθεση στην I Τετραεθνή της Ρώμης (1931) και σε μια ομαδική έκθεση στη Γκαλερί del Milione του Μιλάνου (1932), εγκαταλείπει τις πανεπιστημιακές σπουδές και εγκαθίσταται στη Ρώμη (1933). Αναπτύσσει φιλικές σχέσεις με τους Mafai, Pirandello, Cagli, Ziveri, που επηρεάζουν τη ζωγραφική του με «τονικό» τρόπο. Το 1935 συμμετέχει στη II Τετραεθνή και το 1936 στη Μπιενάλε της Βενετίας. Το 1938 δημιουργεί το πρώτο επικό-λαϊκό έργο, Η φυγή από το Etna.
Το 1942, στο Premio Bergamo, κερδίζει το δεύτερο βραβείο με την Κρίση, ανοιχτή καταγγελία των καταστροφών που προκάλεσε το Regime. Σε αυτή την περίοδο μελετά και επανερμηνεύει τις ζωηρές μορφές του μετα-κουβιστικού Picasso και τονίζει την πολιτική του διάθεση εναντίον των κοινωνικών ζητημάτων, διαδραματίζοντας βασικό ρόλο στην εξέλιξη του ιταλικού πίνακα προς την «ρεαλιστική» κατεύθυνση. Επίσης, σημαντική είναι η λειτουργία του ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στους ρωμαϊκούς και τους Μιλανέζικους κύκλους που συνδέονται με το «Corrente». Τα χρόνια του πολέμου, μαζί με προσωπικότητες όπως ο Trombadori και άλλους εκπροσώπους του Κομμουνιστικού Κόμματος, συμμετέχει ενεργά στην Αντίσταση. Ξεκινά τη σειρά των Μαρτυρίων (συλλεγμένα στο βιβλίο Gott mit uns). Το 1947, εντάσσεται στο Fronte Nuovo delle Arti. Από τη δεκαετία του '50, αποτελεί τον κύριο εκπρόσωπο μιας «ρεαλιστικής» τάσης, πολιτικά ενεργής στο πλευρό του P.C.I., και συχνά συγκρουόμενος με τις «φορμαλιστικές» τάσεις πολλής αφηρημένης τέχνης.