Signed, Patrick Sansone - Noticings - 2025

Αποτελούμενο από εικόνες που δημιουργήθηκαν από τον χειμώνα του 2019 έως το καλοκαίρι του 2021, το Noticings είναι η δεύτερη μονογραφία του μουσικού και φωτογράφου Patrick Sansone. Φτάνοντας δεκαπέντε χρόνια μετά το βιβλίο του 100 Polaroids, το Noticings αντιπροσωπεύει μια τελειοποίηση και διεύρυνση των θεματικών και αισθητικών ζητημάτων που καθιερώθηκαν σε εκείνο τον πρώτο αυτοέκδοτο τόμο. Το Noticings παραμένει μια σαφώς αναλογική υπόθεση, αλλά καθώς ο Patrick Sansone έχει μετακινηθεί από το instant σε φιλμ 35mm και φιλμ μεσαίου φορμά, έτσι έχουν μεγαλώσει και κοστιστεί οι εννοιολογικές αξίες των εικόνων του, γίνοντας μεγαλύτερες και ευκρινέστερες.
Το βλέμμα του Sansone έχει μακρά έλξη προς τα απόμεινα της αμερικανικής επαρχίας της μεσόπολεμικής/μεσαίας περιόδου της Αμερικής· αλλά, καθώς διαθλώνται μέσα από τον φακό του lockdown λόγω Covid-19, τα φθαρμένα σήματα, τα κλειστά καταστήματα και οι κενές έκτασεις που εφοδιάζουν πολλές από τις φωτογραφίες του αποκτούν μια νέα απόνυξη, χρονικά σημαδεμένες και ταυτόχρονα άχρονα, σαν να είχε η αργή διάρροια του αμερικανικού ονείρου ξαφνικά μετασταθεί και διαχυθεί από την καρδιά των αγρών της χώρας.
Έχοντας περιοδεύσει σε όλο τον κόσμο με τους Wilco, The Autumn Defense και άλλες εμφανίσεις, ο Sansone καλλιέργησε μια φλανέρ εκτίμηση για την πράξη της κίνησης με προορισμό και ευαισθησία μέσα στους χώρους, παραμένοντας ανοιχτός σε συναντήσεις με ορατή ομορφιά που συνήθως υποβαθμίζεται. Με μεγάλο μέρος του κόσμου σε παύση κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο Sansone ωστόσο παρέμεινε σε κίνηση, πραγματοποιώντας μακρινά ταξίδια διαμέσου του Αμερικανικού Νότου, σταματώντας για περιπλάνηση σε μικρές πόλεις κατά μήκος της διαδρομής και, στη διαδικασία, δημιουργώντας το σώμα της δουλειάς που παρουσιάζεται εδώ. Αλλά δεν πρόκειται για τυπική φωτογραφία δρόμου, όπως έχει γίνει αντιληπτή η πρακτική· είναι πιο υπομονετική και μελετημένη. Όπως ακριβώς ο τίτλος Noticings παίρνει ένα ρήμα και το επαναχρησιμοποιεί ως ουσιαστικό, έτσι και ο Sansone αποδομεί και συμπυκνώνει την πράξη της θέας, δημιουργώντας εικόνες που παρατηρούνται με λεπτομέρεια και εκτελούνται με δεξιοτεχνία, οι οποίες αποτυπώνουν, μαζί με τα φαινομενικά υποκείμενά τους, την ίδια την αντίληψη.
Με τον William Eggleston μοιράζεται ρίζες στη Μισισσίπι και το Τενεσί, μια αψεγάδιαστη ματιά στο χρώμα και στο φως, και μια αδιάκοπη πίστη στον κόσμο ως Duchampian readymade: γεμάτος λαμπρότητα που απλώς περιμένει το κλικ από το κλείστρο μιας κάμερας.

Ωστόσο, στην ελλειπτική προσέγγισή του στο ανθρώπινο στοιχείο—βασικά αποτυπώνοντας μέσα από την απουσία—ο Sansone ευθυγραμμίζεται με δημιουργούς εικόνας όπως ο William Christenberry και οι New Topographics.

Προσθέτει σε αυτές τις επιρροές μια λυκόφωτη ευαισθησία του έχει υπάρξει, ένα έμμεσο σχόλιο για τα κοινωνικοοικονομικά θεμέλια αυτών των πλέον παραμελημένων χώρων που πριν από μισό αιώνα πιθανώς θα είχαν φωτογραφηθεί ως ακμάζοντες κόμβοι από τους Stephen Shore, Ernst Haas ή Fred Herzog.
Οι εικόνες του Sansone ρίχνονται σε γιορταστικό ρυθμό με τη δουλειά αυτών των φωτογραφικών δασκάλων, αντί να την επαναλαμβάνουν — νέα ανάπτυξη από εύφορο έδαφος. Σε ό,τι ο Sansone επιλέγει να μας δείξει και, το σημαντικότερο, να κρατήσει κρυφό, οι φωτογραφίες του θυμίζουν την περιγραφή του Jeffrey Eugenides στο The Virgin Suicides για τις αποθανωμένες αδελφές της Λισαβόνας: “Στο τέλος είχαμε τα κομμάτια του παζλ, αλλά όσο κι αν τα ενωνάμε, τα κενά παρέμεναν, κενά με παράξενους σχηματισμούς που αποτυπώνονταν από ό,τι τις περιέβαλλε, σαν χώρες που δεν μπορούσαμε να ονομάσουμε.” Στα Noticings, η χώρα είναι εύκολα ονομαστέα, αλλά παραμένει ορισμένη από την ένταση του υπολειμματικού και του εξαφανισμένου.

από Christoper Bruno