Montiel (1985) - "ESTAMPA DE MAR"

Estampa de Mar προτείνει μια εικόνα στην οποία το ψάρι παύει να αποτελεί κυριολεκτική αναπαράσταση για να μετατραπεί σε επιφάνεια, ρυθμό και αποτύπωμα. Το έργο χτίζεται από το χρώμα και την υφή ως κύριες γλώσσες, μετατοπίζοντας το βλέμμα από τον ρεαλιστικό προς μια ερμηνεία του σύγχρονου στην οποία το σώμα του ψαριού λειτουργεί ως πεδίο ζωγραφικής σε διαρκή μεταμόρφωση.

Τα χρώματα, έντονα και μερικές φορές δυσαρμονικά, προκαλούν ρεύματα, αντανακλάσεις και εντάσεις που χαρακτηρίζουν το θαλάσσιο περιβάλλον, αλλά και συναισθηματικές καταστάσεις και εσωτερικές παρορμήσεις. Οι υφές, δουλεμένες σαν επικαλυπτόμενες στρώσεις, υποδηλώνουν διάβρωση, κίνηση και χρόνο, σαν η εικόνα να έχει σημαδευτεί από τη ροή του νερού και την πίεση του χώρου που κατοικεί.

Η έννοια της «εστάμπα» αναφέρεται σε μια σταθερή εικόνα, σχεδόν εικονογραφική, αλλά εδώ αυτή η ησυχία είναι μόνο φαινομενικά. Το ψάρι εμφανίζεται ως ενεργή παρουσία, αιωρούμενο ανάμεσα στο οργανικό και στο αφηρημένο, ανάμεσα σε αυτό που διακρίνεται και σε αυτό που αισθάνεται. Estampa de Mar προσκαλεί τον θεατή να διαβάσει τον πίνακα όχι ως σκηνή, αλλά ως εμπειρία: ένα απόσπασμα της θάλασσας μεταφρασμένο σε ύλη, χρώμα και κίνηση.