V. Altieri (1977) - Notte inclinata sul borgo

Τίτλος: Νύχτα κεκλιμένη πάνω στο χωριό
Καλλιτέχνης: V. Altieri
Τεχνική: Λάδι σε τραπέζι
Διαστάσεις: 40 × 40 εκ.

Σε αυτόν τον ελαιογραφικό πίνακα σε σανίδα 40x40 εκ., ο Β. Αλτιέρι παρουσιάζει ένα φανταστικό χωριό συγκεντρωμένο κάτω από έναν συμπαγή νυχτερινό ουρανό, βαθύ μπλε, στον οποίο μια λεπτή μισοφέγγαρη σελήνη ανοίγει τη σκηνή, σαν ένα μικρό φωτεινό σημάδι που αιωρείται στη σιωπή. Οι αρχιτεκτονικές, ουσιαστικές και χωρίς περιττές λεπτομέρειες, ξεπροβάλλουν από αυτό το μαύρο υπόβαθρο σαν χρωματικές φιγούρες που φαίνονται να ταλαντώνονται, κλινόμενες η μια προς την άλλη, υποδηλώνοντας μια ήπια και σχεδόν παιχνιδιάρικη κίνηση μέσα στη σύνθεση. Τα σπίτια και οι πύργοι διαρθρώνονται σε μια ακολουθία καθαρών γεωμετρικών όγκων: ορθογώνια, τραπεζοειδή και παραλληλόγραμμα που φτιάχνουν ένα φανταστικό αστικό ύφασμα, περισσότερο ονείρωξη παρά πραγματικότητα. Οι κεκλιμένοι όγκοι των προσόψεων, διακοσμημένοι με μικρά μαύρα παράθυρα τακτικά τοποθετημένα, δημιουργούν έναν οπτικό ρυθμό που κατευθύνει το βλέμμα από ένα κτίριο στο επόμενο, ενώ τα τόξα στη βάση θυμίζουν αρχαία περιστύλια ή αιωρούμενες γέφυρες, εισάγοντας μια λεπτή ιταλική αρχιτεκτονική μνήμη επαναπροσδιορισμένη σε σύγχρονο ύφος. Ο καμπαναριό με κεραμίδι κίτρινο και μικρή κόκκινη σημαία που υψώνεται αριστερά λειτουργεί ως κατακόρυφος άξονας της σκηνής, σαν ένα σήμα προσανατολισμού σε τοπίο που επιμελώς είναι ασταθές. Η παλέτα είναι ζωηρή και συμπαγής, κυριαρχείται από έντονα πράσινα, λαμπερά κίτρινα, ζεστά κόκκινα και έντονα μπλε, απλωμένα σε επίπεδες επιφάνειες που παραιτούνται από σκιές και φωτισμό-σκιά προκειμένου να προτιμήσουν τη δύναμη του καθαρού χρώματος. Οι όγκοι με πράσινους τόνους που προβάλλουν σε πρώτο πλάνο διεγείρουν τις κόμηδες των δέντρων ή μαλακούς λοφίσκους, σχηματίζοντας μια οργανική βάση πάνω στην οποία οι αρχιτεκτονικές εισδύουν με φυσικότητα. Η εναλλαγή ψυχρών και θερμών επιφανειών – το βαθύ μπλε του ουρανού και του κτιρίου αριστερά, τα κίτρινα και κόκκινα των σπιτιών και των λεπτομερειών – δημιουργεί μια αρμονική ισορροπία, ενώ ο μεγάλος κόκκινος κύκλος δεξιά εισάγει μια αφηρημένη και ηλιακή νότα, σαν αντίστιξη προς τη σελήνη που βρίσκεται ψηλά. Στο σύνολό του, το έργο αποτυπώνει την ατμόσφαιρα μιας πόλης σιωπηλής αλλά ζωτικής, αιχμαλωτισμένης σε μια στιγμή αιωρούμενης νύχτας, όταν οι γεωμετρίες φαίνονται να διαλύονται και ο αστικός χώρος μετατρέπεται σε θέατρο μορφών και χρωμάτων. Η απουσία ανθρώπινων μορφών ενισχύει τον ονειρικό χαρακτήρα του τοπίου, αφήνοντας να είναι οι κλίσεις των όγκων, τα παράθυρα ως μικρά γραφικά σημάδια και ο διάλογος ανάμεσα στον ουρανό και την αρχιτεκτονική που αφηγείται τη ζωή του εσωτερικού του χωριού.