Анна Каренина - THE FORBIDDEN FRUIT -XXL

Αποστολή και χειρισμός: Για μέγιστη προστασία, το έργο τέχνης αποστέλλεται κυλιόμενο σε σκληρό σωλήνα χαρτονιού· επομένως πωλείται χωρίς πλαίσιο και χωρίς ράβδο τέντωσης. Κατόπιν αιτήματος, ο συλλέκτης μπορεί να οργανώσει το τέντωμα του καμβά: σε αυτήν την περίπτωση τα κόστη για την υπηρεσία και τα προσαρμοσμένα τέλη αποστολής θα βαρύνουν τον αγοραστή. Το έργο έχει διαστάσεις περίπου 140 x 140 εκ. για να επιτρέπει την τοποθέτηση σε κάδρο.
Το πιστοποιητικό γνησιότητας θα αποσταλεί επίσης μαζί με το έργο.
Το έργο τέχνης δημιουργείται πάνω σε καμβά από τζούτ, προετοιμασμένος με κόλλα από δέρμα κουνελιού και Gesso di Bologna.

ΤΙΤΛΟΣ: ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΦΡΟΥΤΟ

Το Απαγορευμένο Φρούτο εμφανίζεται ως ένα έργο με ισχυρή μορφολογική ουσία, στο οποίο η οπτική γλώσσα περιορίζεται σε σημάντα, πρωταρχικά χρώματα και γεωμετρικές δομές που υπαινίσσονται μια αρχαϊκή και συμβολική διάσταση. Η φαινομενικά απλή σύνθεση κρύβει μια βαθιά εννοιολογική ένταση, που εκτυλίσσεται μέσα από την αντίθεση ανάμεσα στην τάξη και την επιθυμία, την αθωότητα και την παράβαση.
Η επιφάνεια του έργου διαπλέκεται από επαναλαμβανόμενα και ρυθμικά στοιχεία που υποδηλώνουν ένα σύστημα, έναν κανόνα, σχεδόν έναν οπτικό κώδικα. Μέσα σε αυτόν τον κανονισμένο χώρο εμφανίζονται πιο δυναμικές και ανομοιογενείς μορφές, φαινομενικά αποκαλούμενες να παραβιάζουν την ισορροπία: εδώ βρίσκεται το «απαγορευμένο φρούτο», όχι ως αναγνωρίσιμο αντικείμενο, αλλά ως εννοιολογική παρουσία, ως πράξη. Το απαγορευμένο δεν φαίνεται, αλλά υποδηλώνεται μέσω απόκλισης, ρήγματος και της κίνησης που διαφεύγει από το σχήμα.
Η χρήση του χρώματος—καθαρού και χωρίς παραμορφώσεις—ενισχύει τον συμβολικό χαρακτήρα του έργου. Οι κύριες αποχρώσεις θυμίζουν μια σχεδόν παιδική εικονογραφία, η οποία ωστόσο έρχεται σε ρήξη με τον τίτλο, φορτωμένος με μακρά πολιτιστική και ηθική παράδοση. Αυτό το οπτικό και εννοιολογικό βραχυκύκλωμα προσκαλεί τον θεατή να αναλογιστεί τη σχέση ανάμεσα στη γνώση και στην ενοχή, ανάμεσα στο παιχνίδι και στην υπευθυνότητα.
Συνολικά, το The Forbidden Fruit δεν προσφέρει μια κλειστή αφήγηση, αλλά μια ανοιχτή δομή που απαιτεί την ενεργή συμμετοχή της ματιάς του θεατή. Το έργο φαίνεται να υποδεικνύει ότι η επιθυμία να διασχίζει τα όρια αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας, και ότι ακριβώς μέσα σε αυτή την ένταση βρίσκεται το βαθύ νόημα του απαγορευμένου: όχι στο αντικείμενο καθεαυτό, αλλά στη ματιά που το αναζητά.

Άννα Καρένινα

Πίσω από το ψευδώνυμο Анна Каренина κρύβεται μια καλλιτεχνική φιγούρα με βαθιά ενδοσκοπική ευαισθησία, μια προσωπικότητα που επέλεξε συνειδητά τη σκιά ως χώρο δημιουργικής ελευθερίας. Η πραγματική της ταυτότητα παραμένει κρυφή, προστατευόμενη από έναν πέπλο ιδιωτικότητας που μετατοπίζει τη συνολική εστία του θεατή μακριά από το πρόσωπο της καλλιτέχνιδος και πάνω στο ουσιαστικό της έργο. Αυτή η απόσταση από το παραδοσιακό σύστημα τέχνης επιβεβαιώνεται από μια συγκεκριμένη λειτουργική επιλογή: η καλλιτέχνης διατηρεί καμία άμεση σχέση με γκαλερί ή μουσεία, προτιμώντας να πλοηγείται στον κόσμο της τέχνης μέσω διαμεσολαβητών και προσώπων-πληρεξουσίων που λειτουργούν ως φρουροί της ιδιωτικότητάς της και αγγελιοφόροι της αισθητικής της.
Η οπτική της γλώσσα κινείται πάνω σε μια ευαίσθητη γραμμή που χωρίζει τη στιλιζαρισμένη φιγούρα από την καθαρή αφηρημένη τέχνη, αντλώντας σε μεγάλο βαθμό από τα μαθήματα του ευρωπαϊκού μοντερνισμού—δεικνύοντας μια ιδιαίτερη προτίμηση στην ρυθμική ακρίβεια του Παύλου Κλέε και στις χρωματικές διερευνήσεις της ιστορικής πρωτοπορίας. Το δημιουργικό μονοπάτι της Άννας Καρένινας διακρίνεται από μια σταθερή έρευνα πάνω στη δομή: ο ορατός κόσμος περιορίζεται σε πρωταρχικά σήματα, όπου λεπτές, κομψές γραμμές εναλλάσσονται με στέρεα γεωμετρικά πεδία. Για κείνη, το τετράγωνο και το ορθογώνιο δεν είναι φορμαλιστικά κλουβιά αλλά μονάδες συναισθηματικής μέτρησης· τα πλέγματά της ποτέ δεν φαίνονται άκαμπτα, αλλά παλλόμενα και σχεδόν οργανικά, χάρη σε μια εφαρμογή χρωμάτων που διατηρεί μια απτική ζεστασιά και ανθρώπινη δόνηση.
Στις πιο αφηρημένες συνθέσεις της, η ζωγράφος διερευνά την έννοια του οπτικού ρυθμού. Με την αντιπαράθεση χρωματικών πλακιδίων που αιωρούνται πάνω σε συνήθως ουδέτερα ή ωμά φόντα, η καλλιτέχνις δημιουργεί οπτικά φωνητικά μοτίβα όπου το χρώμα—μερικές φορές φωτεινό και πρωταρχικό, άλλες φορές απαλό και γήινο—καθορίζει τον ρυθμό της αφήγησης. Ακόμη και όταν απεικονίζει καθημερινά θέματα, εκτελεί μια διαδικασία ακραίας συνθετικής απλούστευσης: οι μορφές απομακρύνονται από το περιττό για να αποκαλύψουν την ουσία του αντικειμένου, μετατρέποντας κοινά στοιχεία σε εικονίδια μιας ποιητικής εύθραυστης φύσης.
Η σιωπή και η απουσία αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία της αισθητικής της. Οι καμβάδες της προσφέρουν έναν χώρο για περισυλλογή, έναν τόπο όπου η ισορροπία των οπτικών βαρών προ invites a slow and solitary reading?