Анна Каренина - 13:15

Αποστολή και χειρισμός: Για μέγιστη προστασία, το έργο αποστέλλεται κυλιόμενο σε σκληρό χαρτονένιο σωλήνα· επομένως πωλείται χωρίς κάδρο και χωρίς ράβδο τέντωσης. Με αίτηση ο συλλέκτης μπορεί να κανονίσει το τέντωμα του καμβά: σε αυτήν την περίπτωση τα κόστη της υπηρεσίας και τα προσαρμοσμένα έξοδα αποστολής θα επιβαρύνουν τον αγοραστή. Οι διαστάσεις του πίνακα είναι περίπου 62 × 51 εκ. για να διευκολύνεται το κάδρο.
Το πιστοποιητικό γνησιότητας θα αποσταλεί επίσης μαζί με το έργο.
Το έργο τέχνης δημιουργείται πάνω σε καμβά από τζούτ, προετοιμασμένος με κόλλα από δέρμα κουνελιού και Gesso di Bologna.

ΤΙΤΛΟΣ: 13:15
Το 13:15 εμφανίζεται ως φαινομενικά απλή εικόνα, σχεδόν παιδική στην εκφορά της, αλλά φορτισμένη με μια σιωπηρή ένταση που προκύπτει από τη σχέση ανάμεσα στον χρόνο, την ακινησία και την επιβίωση.
Στο κέντρο του έργου, μια γλάστρα που περιέχει ένα λεπτό φυτό με επιμηκυμένα, ακανόνιστα στελέχη φαίνεται να παλεύει να αναπτυχθεί. Τα φύλλα είναι λίγα, εύθραυστα, σχεδόν ελλιπή: εδώ δεν υπάρχει πλούτος, μόνο μια πεισματική εμμονή στην ύπαρξη. Η γλάστρα είναι βυθισμένη στο νερό, ή ίσως περιβάλλεται από αυτό—ένα αμφίβολο στοιχείο που μπορεί να διαβαστεί ως τροφή αλλά και απειλή. Το νερό δεν έχει κίνηση· είναι μια επίπεδη μπλε στασιμότητα που απομονώνει το αντικείμενο παρά που το συντηρεί.
Στα δεξιά, ένα κυκλικό σχήμα evokes- Greek?

Η αβέβαιη, σχεδόν τρέμουσα γραμμή και η μειωμένη παλέτα χρωμάτων ενισχύουν την ιδέα της επισφάλειας. Το έργο φαίνεται να απορρίπτει οποιαδήποτε αίσθηση ολοκληρωμένης αισθητικής προτιμώντας μια πιο ωμή συναισθηματική αλήθεια: αυτή της επιβραδυνόμενης, ελεγχόμενης, ίσως αμελημένης ανάπτυξης. Το φυτό δεν μαραίνεται, αλλά ούτε ανθίζει. Αντέχει.
13:15 γίνεται έτσι μεταφορικό σχήμα της σύγχρονης ύπαρξης: βυθισμένος σε συνθήκες που θα έπρεπε να ευνοούν τη ζωή, όμως αδυνατώντας να τις μετατρέψει πλήρως σε ζωτική ορμή. Είναι ο χρόνος της ασταθούς ισορροπίας, της «παραμονής», του να ζει κανείς χωρίς έκρηξη. Έργο που μιλά ήρεμα, μα αφήνει διαρκή ίχνη—όπως ο αντίλαλος ενός λεπτού που συνεχίζει να επαναλαμβάνεται.

Άννα Καρένινα

Πίσω από το ψευδώνυμο Анна Каренина κρύβεται μια καλλιτεχνική φιγούρα με βαθιά ενδοσκοπική ευαισθησία, μια προσωπικότητα που επέλεξε συνειδητά τη σκιά ως χώρο δημιουργικής ελευθερίας. Η πραγματική της ταυτότητα παραμένει κρυφή, προστατευόμενη από έναν πέπλο ιδιωτικότητας που μετατοπίζει τη συνολική εστία του θεατή μακριά από το πρόσωπο της καλλιτέχνιδος και πάνω στο ουσιαστικό της έργο. Αυτή η απόσταση από το παραδοσιακό σύστημα τέχνης επιβεβαιώνεται από μια συγκεκριμένη λειτουργική επιλογή: η καλλιτέχνης διατηρεί καμία άμεση σχέση με γκαλερί ή μουσεία, προτιμώντας να πλοηγείται στον κόσμο της τέχνης μέσω διαμεσολαβητών και προσώπων-πληρεξουσίων που λειτουργούν ως φρουροί της ιδιωτικότητάς της και αγγελιοφόροι της αισθητικής της.
Η οπτική της γλώσσα κινείται πάνω σε μια ευαίσθητη γραμμή που χωρίζει τη στιλιζαρισμένη φιγούρα από την καθαρή αφηρημένη τέχνη, αντλώντας σε μεγάλο βαθμό από τα μαθήματα του ευρωπαϊκού μοντερνισμού—δεικνύοντας μια ιδιαίτερη προτίμηση στην ρυθμική ακρίβεια του Παύλου Κλέε και στις χρωματικές διερευνήσεις της ιστορικής πρωτοπορίας. Το δημιουργικό μονοπάτι της Άννας Καρένινας διακρίνεται από μια σταθερή έρευνα πάνω στη δομή: ο ορατός κόσμος περιορίζεται σε πρωταρχικά σήματα, όπου λεπτές, κομψές γραμμές εναλλάσσονται με στέρεα γεωμετρικά πεδία. Για κείνη, το τετράγωνο και το ορθογώνιο δεν είναι φορμαλιστικά κλουβιά αλλά μονάδες συναισθηματικής μέτρησης· τα πλέγματά της ποτέ δεν φαίνονται άκαμπτα, αλλά παλλόμενα και σχεδόν οργανικά, χάρη σε μια εφαρμογή χρωμάτων που διατηρεί μια απτική ζεστασιά και ανθρώπινη δόνηση.
Στις πιο αφηρημένες συνθέσεις της, η ζωγράφος διερευνά την έννοια του οπτικού ρυθμού. Με την αντιπαράθεση χρωματικών πλακιδίων που αιωρούνται πάνω σε συνήθως ουδέτερα ή ωμά φόντα, η καλλιτέχνις δημιουργεί οπτικά φωνητικά μοτίβα όπου το χρώμα—μερικές φορές φωτεινό και πρωταρχικό, άλλες φορές απαλό και γήινο—καθορίζει τον ρυθμό της αφήγησης. Ακόμη και όταν απεικονίζει καθημερινά θέματα, εκτελεί μια διαδικασία ακραίας συνθετικής απλούστευσης: οι μορφές απομακρύνονται από το περιττό για να αποκαλύψουν την ουσία του αντικειμένου, μετατρέποντας κοινά στοιχεία σε εικονίδια μιας ποιητικής εύθραυστης φύσης.
Η σιωπή και η απουσία αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία της αισθητικής της. Οι καμβάδες της προσφέρουν έναν χώρο για περισυλλογή, έναν τόπο όπου η ισορροπία των οπτικών βαρών προ invites a slow and solitary reading?