Alfredo Grimaldi (1950) - Luce sul promontorio

Τίτλος: Φως στο ακρωτήριο

Το έργο, ζωγραφισμένο με ελαιογραφία πάνω σε σανίδα, παρουσιάζει μια θέα προς την ακτογραμμή, αιωρούμενη ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μνήμη, όπου η Μεσογειακή αρχιτεκτονική σκαρφαλώνει στο βραχώδες πρανές με έναν ζωγραφικό ρυθμό που παλλότα. Τα σπίτια, χτισμένα σε διαδοχικά επίπεδα, αποδίδονται με ελεύθερες και παχιές επιχρίσεις, σε μια γκάμα από κυπαρισσί-ροζ αποχρώσεις, ζεστά ωχρά και λευκούς γαλακτώδεις, διακοπτόμενες από πράσινες και κόκκινες πινελιές που ζωντανεύουν τη βλάστηση και τους κήπους-ταράτσες. Η πινελιά είναι ενεργητική, ορατή, ποτέ μη περιγραφική με ακαδημαϊκό τρόπο, αλλά ικανή να προτείνει όγκους και βάθος με συναισθηματική αμεσότητα.
Η θάλασσα καταλαμβάνει το δεξί μέρος της σύνθεσης, σαν μια ευρεία έκταση από γαλάζια και τιρκουάζ, διαμορφωμένη από φωτεινότερες αντανακλάσεις που θυμίζουν το κινητό φως του ουρανού. Μικρά σκάφη, που αποτυπώνονται με ουσιώδεις ενδείξεις, ξεπητούν ως σιωπηρές παρουσίες, ενδυναμώνοντας το αίσθημα ηρεμίας και απόστασης. Ο ουρανός, χτισμένος με στρώσεις από μπλε, γκρι αργυρί και λευκά, συνοδεύει τη σκηνή με μια απαλή και ατμοσφαιρική κίνηση, συμβάλλοντας σε μια συνολική ισορροπία μεταξύ γης, αέρα και νερού.
Το έργο αποδίδει μια λυρική θέα στο τοπίο, όπου το πραγματικό δεδομένο μεταμορφώνεται σε ευαίσθητη εντύπωση. Η κατακόρυφη σύνθεση και το συμπυκνωμένο μέγεθος ενισχύουν τον ιδιωτικό χαρακτήρα της σκηνής, προσκαλώντας τον παρατηρητή σε μια κοντινή ματιά, σχεδόν οικεία. Από αυτό προκύπτει μια φωτεινή και παλλόμενη εικόνα, όπου το φως δεν είναι μόνο φυσικό στοιχείο, αλλά πραγματικός συναισθηματικός κινητήρας ολόκληρης της αναπαράστασης.