Γλυπτό, Martirio di S.Giovanni - 30 cm - Πήλινο






Διαθέτει 20 χρόνια εμπειρίας στο εμπόριο περιέργειας, συμπεριλαμβανομένων 15 ετών σε κορυφαίο Γάλλο αντιπρόσωπο.
| 56 € | ||
|---|---|---|
| 36 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 125661 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου
Γλυπτό από πολύχρωμο πηλό, Ιταλία, 20ός αιώνας (πιθανώς), ιταλική σχολή
Έντονο και συγκινητικό γλυπτό που απεικονίζει το κεφάλι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, πιθανώς δημιουργημένο κατά τον 19ο αιώνα και συνδεόμενο με τη σπουδή της ιταλικής σχολής, στην οποία ο καλλιτέχνης συγκεντρώνει όλη τη δυναμική της έκφρασης στο πρόσωπο του αγίου, μετατρέποντάς το σε έναν ισχυρό φορέα πνευματικής και θεολογικής προβληματισμού.
Το βλέμμα αποτελεί το συναισθηματικό και εννοιολογικό κέντρο του έργου. Τα μάτια, στραμμένα προς τα πάνω, φαίνονται να διαπερνώνται από μια σύνθετη αμφιταλαντευση: διαβάζεται μαζί ο ανθρώπινος τρόμος μπροστά στον επικείμενο θάνατο και μια βαθιά εσωτερική λύπη, αλλά και μια στατική ένταση, σχεδόν μια μυστικιστική παραίτηση. Είναι ένα βλέμμα που φαίνεται να ρωτά τον χώρο από πάνω, αιωρούμενο ανάμεσα στον τρόμο της εκτέλεσης και τη συνειδητοποίηση του σωτήριου πεπρωμένου."
Η σκόπιμα αμφισημία της ματιάς ανοίγει σε πολλαπλές αναγνώσεις: Μήπως ο Άγιος Ιωάννης κοιτάζει τον δικό του εκτελεστή, εκείνον που καθορίζει το τέλος της επίγειας ζωής του, ή τον Θεό προς τον οποίο επανενώνεται μέσω του μαρτυρίου; Αυτή η ερμηνευτική αστάθεια δεν επιλύεται, αλλά εσκεμμένα αφήνεται ανοιχτή. Οι ερωτήσεις γίνονται αναπόσπαστο μέρος της σημασίας του έργου, σαν ο δημιουργός να ήθελε να εμπλέξει τον θεατή σε μια μελέτη για τη δυαδικότητα της πίστης: φόβος και ελπίδα, σάρκα και πνεύμα, οδύνη και σωτηρία.
Η διαμόρφωση του προσώπου, σημαδεμένη από ένα ήπια ανοιχτό στόμα και από ήπια αλλά έντονα εκφραστικά χαρακτηριστικά, τονίζει τη δραματική διάσταση. Η απόδοση των μαλλιών και της γενειάδας, που αποδίδονται με μια ρευστή και ζωηρή κίνηση, συμβάλλει στη δημιουργία ενός αισθήματος ζωτικότητας που αντιστρατεύεται την κατάσταση του θανάτου, ενισχύοντας επιπλέον το θέμα της μετάβασης ανάμεσα στον επίγειο κόσμο και τον θεϊκό.
Συνολικά, η γλυπτική διαμορφώνεται ως ένα έργο έντονης πνευματικής ενδοσκόπησης, στο οποίο ο καλλιτέχνης φαίνεται να θέλει να δώσει ορατή μορφή στην ένταση του Αγίου Πνεύματος και στην πολυπλοκότητα της εμπειρίας της χριστιανικής πίστης. Ένα έργο μεγάλης συναισθηματικής έντασης και ποιότητας εκτέλεσης, σχεδιασμένο όχι μόνο για να παρακολουθείται, αλλά για να θεωρείται αντικείμενο περισυλλογής.
Κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου
Γλυπτό από πολύχρωμο πηλό, Ιταλία, 20ός αιώνας (πιθανώς), ιταλική σχολή
Έντονο και συγκινητικό γλυπτό που απεικονίζει το κεφάλι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, πιθανώς δημιουργημένο κατά τον 19ο αιώνα και συνδεόμενο με τη σπουδή της ιταλικής σχολής, στην οποία ο καλλιτέχνης συγκεντρώνει όλη τη δυναμική της έκφρασης στο πρόσωπο του αγίου, μετατρέποντάς το σε έναν ισχυρό φορέα πνευματικής και θεολογικής προβληματισμού.
Το βλέμμα αποτελεί το συναισθηματικό και εννοιολογικό κέντρο του έργου. Τα μάτια, στραμμένα προς τα πάνω, φαίνονται να διαπερνώνται από μια σύνθετη αμφιταλαντευση: διαβάζεται μαζί ο ανθρώπινος τρόμος μπροστά στον επικείμενο θάνατο και μια βαθιά εσωτερική λύπη, αλλά και μια στατική ένταση, σχεδόν μια μυστικιστική παραίτηση. Είναι ένα βλέμμα που φαίνεται να ρωτά τον χώρο από πάνω, αιωρούμενο ανάμεσα στον τρόμο της εκτέλεσης και τη συνειδητοποίηση του σωτήριου πεπρωμένου."
Η σκόπιμα αμφισημία της ματιάς ανοίγει σε πολλαπλές αναγνώσεις: Μήπως ο Άγιος Ιωάννης κοιτάζει τον δικό του εκτελεστή, εκείνον που καθορίζει το τέλος της επίγειας ζωής του, ή τον Θεό προς τον οποίο επανενώνεται μέσω του μαρτυρίου; Αυτή η ερμηνευτική αστάθεια δεν επιλύεται, αλλά εσκεμμένα αφήνεται ανοιχτή. Οι ερωτήσεις γίνονται αναπόσπαστο μέρος της σημασίας του έργου, σαν ο δημιουργός να ήθελε να εμπλέξει τον θεατή σε μια μελέτη για τη δυαδικότητα της πίστης: φόβος και ελπίδα, σάρκα και πνεύμα, οδύνη και σωτηρία.
Η διαμόρφωση του προσώπου, σημαδεμένη από ένα ήπια ανοιχτό στόμα και από ήπια αλλά έντονα εκφραστικά χαρακτηριστικά, τονίζει τη δραματική διάσταση. Η απόδοση των μαλλιών και της γενειάδας, που αποδίδονται με μια ρευστή και ζωηρή κίνηση, συμβάλλει στη δημιουργία ενός αισθήματος ζωτικότητας που αντιστρατεύεται την κατάσταση του θανάτου, ενισχύοντας επιπλέον το θέμα της μετάβασης ανάμεσα στον επίγειο κόσμο και τον θεϊκό.
Συνολικά, η γλυπτική διαμορφώνεται ως ένα έργο έντονης πνευματικής ενδοσκόπησης, στο οποίο ο καλλιτέχνης φαίνεται να θέλει να δώσει ορατή μορφή στην ένταση του Αγίου Πνεύματος και στην πολυπλοκότητα της εμπειρίας της χριστιανικής πίστης. Ένα έργο μεγάλης συναισθηματικής έντασης και ποιότητας εκτέλεσης, σχεδιασμένο όχι μόνο για να παρακολουθείται, αλλά για να θεωρείται αντικείμενο περισυλλογής.
