Gino Scarpa - L'antigrafico [with original print] - 1974

Gino Scarpa (Venezia 1924 - Oslo 2022), L'antigrafico. Urbino, Edizioni Posterula, 1974. Με μια σημείωση του Umbro Apollonio. Αντίτυπο με μια αυθεντική χαρακτική του Συγγραφέα. Έκδοση σε 230 αντίτυπα από χαρτί του εργοστασίου Magnani στην Pescia, εκ των οποίων τα 200 αριθμημένα από 1 έως 200 και 30, εκτός εμπορίου, από I έως XXX. Το δικό μας αντίτυπο έχει αριθμό 144/200. Διαστάσεις 21,5 x 15,5 cm, εξώφυλλο με εκδοτική βιβλιοδεσία, σελίδες 39. Η χαρακτική είναι υπογεγραμμένη και αριθμημένη από τον Συγγραφέα, τυπωμένη με χειροποίητους Τορύχους της Stamperia Posterula. Σε εξαιρετική κατάσταση. Σε δημοπρασία χωρίς ρεζέρβα.

Gino Luigi Ettore Scarpa (Βενετία, 8 Νοεμβρίου 1924 – Όσλο, 4 Δεκεμβρίου 2022) ήταν Ιταλός ζωγράφος, γλύπτης και εικονογράφος, που απέκτησε τη νορβηγική υπηκοότητα.

Βιογραφία
Ο Gino Scarpa γεννήθηκε στη Βενετία στις 8 Νοεμβρίου 1924 από τον Σίλβιο και την Λίντα Γάτσιο. Ο Gino Scarpa έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην πόλη της γέννησής του, όπου σπούδασε αρχιτεκτονική από το 1945 έως το 1948. Αφού τελείωσε τις σπουδές στην αρχιτεκτονική, για οκτώ χρόνια εργάστηκε ως οδηγός βουνού στις Δολομιτες ενώ δίδασκε ιστορία της τέχνης στο Μπρέσανονε. Το 1958 μετακόμισε στο Κοπεγχάγη, όπου άρχισε να αφιερώνεται πλήρως στην καλλιτεχνική δραστηριότητα, φτάνοντας να εκθέσει για πρώτη φορά τα έργα του στο Όσλο το 1960· το 1964 αντίθετα ο Scarpa βρισκόταν στο Μάλμε ως μαθητής γραφικής χαρακτικής υπό την καθοδήγηση του δασκάλου Bertil Lundberg[1].

Το 1970 ο Τζίνο μετακόμισε οριστικά στο Όσλο, αποκτώντας τη νορβηγική ιθαγένεια οκτώ χρόνια αργότερα, το 1978[2].

Ο πρώτος γάμος τελέστηκε το 1950 στη Βενετία. Το 1970 παντρεύτηκε τη γραμματέα του Irene Eriksen. Το 1977 ήταν ο πρώτος ξένος καλλιτέχνης που έλαβε νορβηγικό κρατικό επίδομα για καλλιτεχνικά επιτεύγματα.

Πέθανε στο Όσλο στις 4 Δεκεμβρίου 2022[1].

Στυλ
Τα πρώτα γνωστά έργα του Σκαρπα προέρχονται από το 1946, αλλά ήταν μόνο μετά τη μετακόμιση στην Κοπεγχάγη που έγινε καλλιτέχνης πλήρους απασχόλησης. Τα πρώτα έργα του Τζίνο Σκαρπα ήταν ελαιογραφίες αφηρημένες σε μεικτή τεχνική που, στην έκθεση στο Όσλο το 1960, προκάλεσαν ήπια αντίδραση από την κριτική, θεωρείται ότι οφείλεται στο ότι θεωρήθηκαν αντικείμενα ξένα προς το καλλιτεχνικό περιβάλλον της Νορβηγίας.

Με την εξέλιξη του στυλ του, μεταπήδησε από μια φαινομενικά χαλαρή γλώσσα σε μεγαλύτερη μεθοδικότητα και ακρίβεια, εισάγοντας στα έργα του νέα υλικά όπως πλαστικό, πολυεστέρα και μέταλλα.

Από τη δεκαετία του εβδομηντα, στην παλέτα χρωμάτων που μέχρι τότε είχε περιοριστεί σε μαύρο, γκρι, άσπρο και κόκκινο, προστέθηκαν και οι θερμές αποχρώσεις και έγιναν εμφανείς οι επιρροές της Αναγέννησης στις χρωματικές επιλογές.

Τότε εμφανίστηκε επίσης το ενδιαφέρον του Scarpa για τη γυναικεία φιγούρα, με έμπνευση κυρίως από τη δυτική ευρωπαϊκή και νορβηγική μυθολογία και με έμφαση στην αισθησιακή και ερωτική της πλευρά.

Στη γλυπτική ο Scarpa χρησιμοποιεί κυρίως χάλυβα και αλουμίνιο, διαμορφώνοντας αφηρημένες μορφές όπου το κέντρο του έργου είναι η κίνηση και ο δυναμισμός.

Από την άποψη των εικονογραφήσεων, αντίθετα, ο Scarpa ανέπτυξε μια τεχνική με την οποία το μοτίβο τυπώνεται ανάγλυφα στο χαρτί, το οποίο, με την προσθήκη μεταλλικών φύλλων, επιτυγχάνει διαφορετικά εφέ φωτός και σκιών[3].