Τέσσερα δοχεία για προσωπική και τελετουργική χρήση. - Ινδονησία (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Τελετουργικοί και προσωπικής χρήσης περιέκτες από Ωκεανία και Ινδονησία – Τρεις ξύλινες θήκες για αρώματα/φάρμακα και ένας ωοειδής περιέκτης από φυτική ίνα, περίπου 1920–1930.

Τέσσερα σκευοποιημένα περιεκτικά δοχεία, που αντλούν την καταγωγή τους από το ριζικό τελετουργικό της ανατολικής Ινδονησίας και της Ωκεανίας, ενωμένα από τη λειτουργία φύλαξης πολύτιμων ουσιών στην καθημερινή ζωή και στον συμβολικό κόσμο των φυλετικών κοινωνιών (αλοιφές, φάρμακα, καπνός, χρωστικές ή ριτλετικές ουσίες). Τα δύο κάθετα δοχεία είναι έργα από σκληρό ξύλο με καρυωτή δομή και αποσπώμενο καπάκι· το ένα διαθέτει σώμα επιμηκυμένο με γεωμετρικούς διακοσμητικούς χαραγμένες motifs με τρίγωνα και ζιγκ-ζαγκ, χαρακτηριστικά της αρχαϊκής αισθητικής της περιοχής Μελανησίας και Παπούα (cm 17 ύψος x 3,2 x 3,2). Το αποσπώμενο καπάκι είναι καπνιστό. Το δεύτερο ιατρικό δοχείο είναι κατασκευασμένο από οστό εγχαραγμένο, εμπλουτισμένο με φυσικές κογχύλες στερεωμένες στο σώμα με δερμάτινους λώρους (12,5 ύψος x 5 x 4). Άλλα μικρά διακοσμητικά στοιχεία ενισχύουν την ταυτότητα και την αποτρεπτική αξία. Το τρίτο δοχείο με σφαίρική μορφή είναι επενδεδυμένο με ινακιές φυτικής προέλευσης πλεκτές (cm 15 ύψος x 6 x 6). Στην κορυφή, ο φερεκτήρας κλείσιματος φέρει σφαιρικό ζωνομορφικό σχήμα. Το τέταρτο αντικείμενο είναι ένα σκεύος σε μορφή ωοειδή (cm 7 ύψος x 5 x 3), κατασκευασμένο από πλεκτή φυτική ίνα και φλοιό, με ανοικτή κατασκευή σε κουτί και αντίστοιχο καπάκι, πιθανώς προοριζόμενο για αποθήκευση καπνού, ρητινών, σκόνης ή μικρών πολύτιμων αντικειμένων. Η εξωτερική επιφάνεια φέρει γεωμετρική κατεργασμένη και εφαρμοσμένη διακόσμηση, ενώ το εσωτερικό διατηρεί εμφανείς ενδείξεις χρήσης, συμβατές με οργανικές ουσίες. Η τεχνική κατασκευής, η χρήση φυσικών υλικών και η πατίνα υποδηλώνουν ένα περιβάλλον παραγωγής που εστιάζει στον παραδοσιακό χαρακτήρα.

Συνόλου τους, τα τέσσερα αντικείμενα συνιστούν έναν συνεκτικό πυρήνα προσωπικών και ιεροτελεστικών δοχείων, μια σημαντική μαρτυρία του υλικού πολιτισμού της Ωκεανίας και της Ανατολικής Ινδονησίας στα πρώτα μισά του 20ού αιώνα, πριν από τη τυποποίηση και την απώλεια πολλών παραδοσιακών πρακτικών.