Francesco Polazzi (XX) - Il sè e l’ego

Francesco Polazzi – που έχει σπουδάσει τόσο φιλοσοφία στη Μπολόνια όσο και εικαστικές τέχνες στο Μπέρμιγχαμ, συνενώνοντας ποπ, street art και μεταμοντέρνη αφαιρετικότητα σε μια μοναδική εικαστική γλώσσα – θα είχε πιθανώς σχεδιάσει μια εικόνα όπως αυτή ως ισχυρή μεταφορά του εσωτερικού ταξιδιού.
Σε αυτήν την ελαιογραφία σε καμβά, η κουκουβάγια, καθισμένη πάνω από ένα στριφογυρισμένο φίδι, τραβά το βλέμμα μας. Το φίδι, απεικονισμένο ως το αιώνιο φίδι της μεταμόρφωσης κυκλικής και του ρυθμού της ζωής, σέρνεται κάτω από την κουκουβάγια σε μια σπείρα που υποδηλώνει την εξέλιξη, τον χορό της σκιάς και την αναγέννηση. Η ίδια η κουκουβάγια ενσαρκώνει τη σοφία, έναν ευαίσθητο και ταυτόχρονα κυρίαρχο αρχηγό της πορείας της ζωής.
Ένα ενεργητικό άγγιγμα διασπείρει κίνηση στην ηρεμία: έντονα κόκκινα και βαθιά πράσινα στριφογυρίζονται και διαπλέκονται σαν ζωντανή ενέργεια, ενώ πινελιές λαδιού σε παστέλ αποχρώσεις προσφέρουν μια ζωντανή λάμψη — ένδειξη κίνησης ακόμα και στην ανάπαυση. Κάποιες στιγμές, οι μορφές διαλύονται σχεδόν στην αφηρημένη μορφή· οι γραμμές γίνονται φτερά, λέπια, μοτίβα, ρυθμός. Ένα δυναμικό μπαλέτο ζωγραφικής και συμβόλων.
Φιλοσοφικά, ο ιστός σκιαγραφεί έναν διάλογο: η κουκουβάγια σέβεται το φίδι — όπως το Sé πρέπει να αναγνωρίσει την πρωταρχική βούληση του Εγώ — αλλά τώρα είναι έτοιμη να καθοδηγήσει με σοφία. Αυτή είναι μια οπτική αλληγορία: η σοφία περιβάλλει τη μεταμόρφωση, χωρίς όμως να πνίγει αυτήν. Η κουκουβάγια είναι ελεύθερη να ταξιδέψει στις σκιασμένες γωνιές, όχι για να τις κυριέψει, αλλά για να τις φωτίσει.
Οπτικά, η σύνθεση παλλίζει μεταξύ ενός συμβολικού ηρεμίας και ενός δυναμικού ρυθμού — ο βρόχος του φιδιού καθοδηγεί πάντοτε το βλέμμα, ενώ ο βρόχος της κουκουβάγιας το υψώνει προς μια φωτεινότητα που προτείνεται από λεπτές χρυσές αύρες. Υπάρχει μια διαισθητική ισορροπία: συγκράτηση και ελευθερία, βαρύτητα και ανάταση, Εγώ και Εαυτός.
Συνοψίζοντας, είναι ένας πίνακας όπου η σοφία και η αγάπη, η ελαφρότητα και η κατανόηση συγκλίνουν. Η κουκουβάγια — ο ήρεμος διοικητής — υπερβαίνει το βλέμμα του θεατή, μας προσκαλεί σε μια μεταμορφωτική αφήγηση: να γίνουμε σοφοί, αγαπητοί και φωτεινοί, καθώς χορεύουμε με τις σκιές μας σε πλήρη συνείδηση.