Vincenzo Caiazza (1977) - Atrani

Το έργο Atrani του Vincenzo Caiazza παρουσιάζεται ως μια θέα από ψηλά, ευρεία και φωτεινή, που αιχμαλωτίζει την ουσία του διασήμου χωριού της Αμαλφιτικής ακτής στο συνεχή του διάλογο με τη θάλασσα. Η σύνθεση, κάθετη, κυριαρχείται από την απέραντη γαλάζια έκταση της Μεσογείου, αποδοσμένη με βαθιές επικαλύψεις και χρωματικές διαβαθμίσεις που κυμαίνονται από το έντονο μπλε ως το πιο αραιό γαλάζιο προς τον ορίζοντα, υποδηλώνοντας μια αντίληψη απέραντου χώρου και μια αιωρούμενη γαλήνη.
Στα χαμηλά, ενσωματωμένο ανάμεσα στους βράχους και τη θάλασσα, ο αστικός ιστός του Ατράνι αναδύεται ως συμπαγές και ζωντανό οργανισμός. Οι αρχιτεκτονικές δομές χτίζονται μέσα από μια υλική, αποσπασματική ζωγραφική, που αποτελείται από γρήγορες και επάλληλες πινελιές και μεταφέρει το αίσθημα πυκνότητας και ιστορικής διαστρωμάτωσης του οικισμού. Οι ζεστοί τόνοι των οροφών και των όψεων — ώχρα, μπεζ, ροζατά και καφέ — αντιπαραβάλλονται με το κυρίαρχο μπλε, δημιουργώντας μια χρωματική ισορροπία που οδηγεί το βλέμμα προς την καρδιά της σκηνής.
Το κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης είναι το καμπαναριό, ευθυτενές και φωτεινό, που υψώνεται ως κάθετος σημείο αναφοράς ανάμεσα στη θάλασσα και τον βράχο, σύμβολο ταυτότητας και οπτικής του τόπου. Η σκοτεινή και πρασινοφυής μάζα της βραχώδους ακτής στην αριστερή πλευρά και η βλάστηση στο προσκήνιο πλαισιώνουν τον οικισμό, ενισχύοντας την αίσθηση ενός κλειστού και προστατευμένου τοπίου, σχεδόν αγκαλιασμένου από τη φύση.
Η θάλασσα, ζωντανή από ήρεμες κυματώσεις και μικρές λευκές ιχνογραφίες που διακρίνονται ελάχιστα, εισάγει έναν σιωπηλό και ζωτικό ρυθμό, ενώ το διάχυτο φως, χωρίς έντονες σκιές, περιβάλει ολόκληρη τη σκηνή με μια στοχαστική ατμόσφαιρα. Συνολικά, το Atrani διαμορφώνεται ως ποιητική συνύπαρξη μεταξύ τοπίου και μνήμης, όπου η πανοραμική θέα και η ζωγραφική χειρονομία μετατρέπουν τον πραγματικό τόπο σε μια εικόνα αιωρούμενη, έντονη και χωρίς χρόνο.