Θρησκευτικά και πνευματικά αντικείμενα - Αντίκες - Θηλυκή θεότητα σαϊβική από κράμα χαλκού, πιθανότατα μορφή του Bhairavī, Durgā ή Kālī - 1700-1750 Το Βασίλειο της Μισούρ - Μπαντρακάλι ή Ντούργκα

Θηλυκή σιβαϊτική θεότητα καθιστή, πιθανώς μορφή Bhairavī, Durgā ή Kālī. Μπρούντζος αφιερωτικός από τη νότια Ινδία, 18ος αιώνας

Σημαντικό βωμόχαλκινο άγαλμα που απεικονίζει μια γυναικεία θεότητα και μπορεί να συνδεθεί με το πεδίο Śivaita, πιθανώς αναγνωριζόμενη ως τοπική μορφή της Bhairavī, της Durgā ή της Kālī, σύμφωνα με μια περιφερειακή εικονογραφική παράδοση της Νότιας Ινδίας. Το σχήμα απεικονίζεται καθισμένο πάνω σε ένα υψηλό τετράγωνο βάθρο, με ένα πόδι κρεμαστό και το άλλο λυγισμένο πάνω στο επίπεδο, φυσική και αυτοδύναμη στάση που παραπέμπει σε μια ενεργή, ισχυρή και προστατευτική θεότητα. Το σώμα παρουσιάζει μπορντόσες και ρητά έντονες καμπύλες, με στήθος πλήρες και εξέχον, χαρακτηριστικό εικονογραφικό γνώρισμα των μεγάλων γυναικείων θεοτήτων Śivaita συνδεδεμένων με τη γονιμότητα, την κοσμική ενέργεια (śakti) και την προστασία του πιστού. Το κεφάλι φέρει μικρό διάδημα ή ιερό κάλυμμα, στοιχείο που τονίζει το θεϊκό της στάτους, ενώ οι λοβοί των αυτιών κοσμούνται με μεγάλα κυκλικά σκουλαρίκια, προσεγμένα με έντονη πλαστικότητα. Στη μέση διακρίνεται μια τελετουργική ζώνη με κουκκίδες, συχνά χαρακτηριστική στις αντι representations γυναικών της Νότιας Ινδίας. Τα χέρια κρατούν συμβολικά αντικείμενα που σήμερα παρουσιάζουν δυσχέρει ανάγνωσης λόγω έντονης θρησκευτικής φθοράς: στο αριστερό χέρι διακρίνεται μια μακρόστενη μορφή κάθετης κατεύθυνσης, πιθανά ερμηνεύσιμη ως μία λιγνά-λιγκά ή ως τελετουργικό έμβλημα άμεσα συνδεδεμένο με τον λατρευτικό Śiva, ενώ στο δεξί χέρι φαίνεται ένα κυκλικό αντικείμενο με προεξοχές σε μορφή πετάλων, δύσκολο να ταξινομηθεί με απόλυτο τρόπο, αλλά συγκρίσιμο με ένα άνθος ανοιγμένο, με ένα κοσμικό σύμβολο ή με ένα προστατευτικό έμβλημα παράδοσης τοπικής. Στο πίσω μέρος της φιγούρας υπάρχει μια αρχιτεκτονική prabhāmaṇḍala διατρητή, πλέον απομονωμένη, που επιβεβαιώνει την αρχική θέση του έργου σε ένα θρησκευτικό πλαίσιο, πιθανώς οικιακό ή ναό. Η απουσία φάτσας και χαρακτηριστικών του προσώπου καθώς και η απώλεια των λεπτομερειών του prabhāmaṇḍala οφείλονται στη διάβρωση από μακρόχρονη και επίμονη λατρεία. Η επιφάνεια φέρει μια Magnificent βαθιά και στρωτή πατίνα, με σκούρες οξειδώσεις και εμφανίσεις χρυσώματα στις προεξέχουσες περιοχές, και αυτά τα σημάδια της τελετουργικής χειραγωγήσης, στοιχείο μεγάλης αξίας για τα γνήσια ινδικά μπρούντζα.
Με βάση το ύφος, την τεχνική και την εικονογραφία, το έργο αποδίδεται στη Νότια Ινδία, στην περιοχή Καρνάτακα ή Ταμίλ Νάλου, και χρονολογείται τον 18ο αιώνα, σε ένα ύστερο προ-αποικιακό πλαίσιο.