Lyne Seybel (1919-2009) - Giroflées

Lyne SEYBEL (1919-2009)

Γιροφλέες

λάδι σε καμβά
Μέγεθος πίνακα: 46 x 38 εκ.
Υπογεγραμμένο κάτω αριστερά
Σε άριστη κατάσταση συντήρησης.
Διαστάσεις με το πλαίσιο: 47,5 x 40 εκ.
Προέλευση: Οικογένεια του καλλιτέχνη

Αρχικό έργο παραδόθηκε με τιμολόγιο και πιστοποιητικό αυθεντικότητας.
Γρήγορη, προσεγμένη και ασφαλής αποστολή.
Αγοράστε με απόλυτη εμπιστοσύνη!

Lyne SEYBEL (1919-2009)
Η ενασχόληση με το σχέδιο είναι παρούσα από την παιδική ηλικία της, χρησιμοποιώντας σημειωματάρια που πάντα κρατάει μαζί της, αποτυπώνοντας τις κινήσεις της ζωής, τα χρώματα, την ποίηση της στιγμής, το χιούμορ των ανθρώπων. Είναι μια «Femme passant à bicyclette», «La rue Mouffetard», «Des enfants jouant au jardin», «Pêcheurs tirant τα boats στην παραλία», «Ο μαύρος καθαριστής», το «Bateau vert sur la mer»…

Ακολουθεί λοιπόν, ως ελεύθερη μαθήτρια, τα μαθήματα των Beaux-Arts και της École du Louvre, σχεδιάζει πολύ με βάση την Αρχαιότητα στις γκαλερί του Μουσείου του Λούβρου, περιπλανιέται το Παρίσι σε όλες τις καιρικές συνθήκες με το καβαλέτο της.

Κατά τη διάρκεια διαφόρων ταξιδιών, συναντά στη Ντόβιλ τον Pierre BONNARD, ο οποίος ενδιαφέρεται πολύ για τα ημερολόγιά της και την ενθαρρύνει θερμά να συνεχίσει.
Στο Cannet, ξαναβλέπει αυτόν τον μεγάλο δάσκαλο με τον οποίο έχει μακρά συζήτηση για τα παιχνίδια του φωτός και των χρωμάτων, την έκφραση της ευαισθησίας του, τις αντηχήσεις της ψυχής.

Έβαφε τότε «Η μικρή κοπέλα του φωτός», «Το γεύμα του ήλιου», «Λολίτα με κόκκινο κότσο», «Από το μπαλκόνι του Eze-sur-Mer», «Τα όρια του Σηκουάνα στο Bougival», «Καταιγίδα στο Honfleur», «Ο ναός του Auvers»…

Εκεί πηγαίνει στην Ακαδημία FROCHOT στο Pigalle, όπου ο TOULOUSE-LAUTREC είχε εργαστεί, και βελτιώνει το σχέδιό της, ώστε κάθε έργο μέσα της να γίνεται ένα πραγματικό μικρό πίνακα.

Ανάμεσα στα έργα που δημιουργεί εκείνη την εποχή, μπορούμε να αναφέρουμε το «Γυναίκα γυμνή σε καναπέ», «Η μαύρη», «Η Αλίκη με τον κότσο»...

Εργάζεται στη Grande Chaumière στο Montparnasse και κυρίως στο εργαστήριο του André LHOTE, όπου ο Henri GOETZ της προσφέρει την υποστήριξή του. Καταλαβαίνει τις απόψεις της και τον προσωπικό τρόπο ζωγραφικής της, όπου η πλούσια ύλη ακτινοβολεί το εσωτερικό φως ενός δομημένου θέματος, σε χρώματα σε ευτυχισμένες ή μερικές φορές τολμηρές αρμονίες.

Κατά τις διαμονές της στη Νορμανδία, η ομίχλη που διαπερνούν μερικές ακτίνες ήλιου πριν κατακλύσει το τοπίο την μαγεύει. Ζωγραφίζει «Bateaux à Barfleur», «Basse mer», «Bateau vert à Saint-Vaast», «Brume en Cotentin»…

Στην Ουβέρνη και πιο συγκεκριμένα στο Cantal, είναι οι ζωηρές χρωματικές λωρίδες που επικαλύπτονται και ρυθμίζουν το τοπίο: «Les monts», «Au-delà de St Urcize», «les champs», «Ανατολή του ηλίου στην Ουβέρνη»…

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εργασίας, ενθαρρύνεται να εμφανίζεται στα σαλόνια ζωγραφικής στο Παρίσι. Γίνεται μέλος των Artistes Français και Artistes Indépendants.

Τα έργα της ξεχωρίζουν και την καλούν να εκθέσει τόσο στο Παρίσι όσο και στην επαρχία και στο εξωτερικό. Κατά τη διάρκεια των διαφόρων προσωπικών εκθέσεών της, πάντα συγκινείται πολύ όταν διαπιστώνει ότι μεταφέρει ένα μήνυμα χαράς, ευτυχίας και βαθιάς αρμονίας σε ένα κοινό όλων των εθνικοτήτων.

Αυτή διαμένει όλο και πιο συχνά στη Βενετία, όπου απορροφά τις ομίχλες του φωτός, όπου τα άχρωμα χρυσά διαδέχονται και συγχωνεύονται με τις ροζ μαργαριταρένιες αποχρώσεις των ξημερωμάτων. Δεν είναι σπάνιο να τη δεις, το πρωί, με το καβαλέτο της στήριγμα, να εστιάζει στον καμβά τις φευγαλέες αποχρώσεις, την ελαφρότητα του αέρα, τα διαφανή χρώματα («Αυγή στη Βενετία», «Φως», «Πρωινό San Giorgio»…). Πλέον, για κάποιους, τα μικρά πρωινά δεν θα λείψουν από τις αναφορές στα έργα της Lyne.

Αντίθετα, οι ζεστοί και φωτεινοί τόνοι των ηλιοβασιλεμάτων στη Βενετία προκαλούν σε αυτήν μια υπερβολική έκφραση χρωμάτων σε ένα σχεδόν θεατρικό σκηνικό («Soir de Venise», «le gondolier mauve», «Un camélia sur la lagune», «Minuit Carnaval», «Soir d’été sur le Grand canal», …)

Στην Ουαβέρνη, όπου θα πηγαίνει κάθε χρόνο, συνομιλεί με τη φύση. Τα χωράφια είναι για εκείνη πηγή βαθιών συναισθημάτων, μέσω της ποικιλομορφίας, της κίνησης των χρωμάτων, της διαφάνειας του αέρα, της μουσικότητας του φωτός. Αντιλαμβάνεται σε κάθε βήμα έναν τεράστιο ύμνο που δομείται και ανυψώνεται, γεμάτο τρυφερότητα, αντηχήσεις, και φως της ψυχής. Ζωγραφίζει «Καλοκαιρινό τοπίο», «Τα χωράφια την άνοιξη», «Μωβ χωράφια», «Τέλος καλοκαιριού»....

Στην ακτή της Νορμανδίας, ξαναβρίσκει αυτήν την απαλή μουσικότητα των χρωμάτων, τη διαφάνεια του αέρα, το ιριδίζον φως.