Domenico De Bernardi (1892 – 1963) - Paesaggio

Domenico De Bernardi, Τοπίο, παστέλ σε χαρτόνι, 550x450 mm (700x590 με πλαίσιο), υπογεγραμμένο Dom De Bernardi 30 (1930). Σε άριστη κατάσταση.

Domenico De Bernardi (Μπεζότσο, 1892–1963) μετά την εγγραφή του στη σχολή μηχανικών στο Πανεπιστήμιο του Παβίας, εγκαταλείπει τις σπουδές για να αφοσιωθεί στη ζωγραφική. Αποφασίζει, λοιπόν, να παρακολουθήσει το εργαστήριο του ζωγράφου τοπίου Ludovico Cavalleri (1867–1942), από τον οποίο μαθαίνει την προσέγγιση της φυσιοκρατικής σχολής της Λομβαρδίας.
Μεταξύ των δεκαετιών του 1920 και του 1930 (η χρονολόγηση του έργου σε δημοπρασία), ο φυσιοκρατισμός και ο ιμπρεσιονισμός των πρώτων έργων μεταβάλλονται. Μετατρέπονται λοιπόν σε μια γλώσσα που επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από το κλίμα της επιστροφής στην τάξη. Έτσι, λογικές γραμμές, ισορροπημένες μορφές, στατικές και γεωμετρικές διαμορφώσεις διαπερνούν τα τοπία του Domenico De Bernardi, τα οποία ενημερώνονται προς τη σύγχρονη ζωγραφική.
Αφήνω πίσω αυτόν τον αρχικό λυρισμό για να υποκύψω στις μάζες και στους όγκους που θυμίζουν την ιταλική παράδοση του 14ου και του 15ου αιώνα. Το χρώμα, που ήταν οικείο, αχνό και ευαίσθητο όπως ήταν, γίνεται καθαρό, οριστικό, όπως το σχέδιο.
Αυτός ο μετασχηματισμός οφείλεται και σε ένα ταξίδι του στη Λιβύη στα χρόνια της δεκαετίας του '30, που του επιτρέπει να διευκρινίσει την παλέτα του και να εισαγάγει νέες οπτικές γωνίες, μακριά από τους τόπους καταγωγής του.
Την περίοδο της δεκαετίας του 1930 συμμετέχει σε πολλά φασιστικά συνδικάτα σε ολόκληρη την Ιταλία και στο Premio Bergamo του 1939, όπου εκθέτει Varesotto και Strada lombarda. Μετά τον πόλεμο, αντίθετα, η γλώσσα του επιστρέφει εν μέρει στον λυρισμό των πρώτων εποχών, απομακρύνοντας το περήφανο πλέγμα όγκων και καθαρών και ακριβών χρωμάτων, προσέχοντας τη ρυθμική χωρικότητα της επιστροφής στην τάξη.