Ninni Pagano (1969) - Frequenze remote

Ο Νίννι Παγάνο γεννιέται στην Κάτανια, από πάντα παθιασμένος με το Wunderkammer και με όλα όσα προσφέρει η φύση στην ομορφιά της, αυτή του η πάθηση τον φέρνει να παρακολουθεί το εργαστήριο του δασκάλου Αντόνιο Σιάκα, δάσκαλός του. Ήταν το 2011 και από εκείνη τη στιγμή αρχίζει την καλλιτεχνική του καριέρα που τον φέρνει ολοένα και περισσότερο προς την αναγνώριση και να κερδίσει την εκτίμηση κριτικών όπως ο Αλντό Αλμπάνι, η Ρομπέρτα Φιλίπι της γκαλερί Όρλερ, ο Φιλίπ Νταβέριο και ο Ντανιέλε Ραντίνι Τεντέσκι. Το 2016 το όνομά του είναι παρόν στο περιζήτητο αμερικανικό οδηγό Guide Museums Galleries Artists. Μετά τη συμμετοχή σε 2 Τριανέλλες τέχνης σύγχρονης Ρώμης με τα έργα του δημοσιευμένα στους καταλόγους Mondadori, το 2020 το όνομά του είναι παρόν στο περιβόητο Ατλάς της τέχνης σύγχρονης της De Agostini.
Το έργο είναι ελαιογραφία σε καμβά, υπογεγραμμένο και συνοδεύεται από πιστοποιητικό γνησιότητας με το λογότυπο του καλλιτέχνη, τα χαρακτηριστικά του έργου και την υπογραφή του καλλιτέχνη στο κάτω μέρος.
Τα χρώματα του πίνακα ενδέχεται να διαφέρουν ελαφρώς από τη φωτογραφία λόγω των ρυθμίσεων της κάμερας και της οθόνης.
Το έργο συσκευάζεται με προσοχή με φούσκα προστασίας και χαρτόνι, φυσικά αποστέλλεται με πλαίσιο.

Απομακρυσμένες συχνότητες
Το έργο παρουσιάζει ένα νεαρό πρόσωπο σε πρώτο πλάνο, με έντονο μελαγχολικό βλέμμα. Το δέρμα αποδίδεται με τεχνική που θυμίζει τη ζωγραφική της Αναγέννησης (σφουμάτο και χιαροσκούρο), δημιουργώντας μια σαφή αντίθεση με τα αναχρονιστικά τεχνολογικά αξεσουάρ που φοράει. Η έκφραση υποδηλώνει ένα αίσθημα αναμονής ή βαθιάς ακρόασης, σαν να λαμβάνει σήματα από μια μακρινή διάσταση.
Ο τίτλος «Frequenze Remote» εξηγείται από τα αντικείμενα που κοσμούν το πρόσωπο:
Μια υφασμάτινη κουκούλα σε μωβ/λεβάντα που περιβάλλει το πρόσωπο, καλώντας την εποχή των πρωτοπόρων της πτήσης. Στα αυτιά και το μέτωπο υπάρχουν τοποθετημένα γρανάζια, φακοί και βαλβίδες από μέταλλο χρυσό και ορείχαλκο. Αυτά τα στοιχεία είναι εργαλεία επικοινωνίας χαρακτηριστικά της αισθητικής που φαντάζεται ένα μέλλον βασισμένο στην μηχανολογική τεχνολογία αντί για την ψηφιακή. Το χέρι της φιγούρας αγγίζει ένα από αυτά τα πλευρικά/συσκευές, τονίζοντας το θέμα της σύνδεσης και της λήψης αόρατων μηνυμάτων.
Σκοπός του έργου είναι να εξερευνήσει τα όρια μεταξύ του ανθρώπινου και της μηχανής, όχι ως μια ψυχρή ολοκλήρωση, αλλά ως ποιητική επέκταση των αισθήσεων. Πρόκειται για ένα νοσταλγικό ταξίδι προς ένα μέλλον που ποτέ δεν συνέβη.



Instagram:@ninnipagano