Ninni Pagano (1969) - Anelli di memoria

Ο Ninni Pagano γεννιέται στην Κατάνια, από πάντα παθιασμένος με τα Wunderkammer και με όλα όσα προσφέρει η φύση στην ομορφιά της, αυτή του η αγάπη τον οδηγεί να συχνάζει στο εργαστήριο του δασκάλου Antonio Sciacca, δάσκαλός του. Ήταν το 2011 και από εκείνο το σημείο αρχίζει η καλλιτεχνική του καριέρα που τον φέρνει όλο και ψηλότερα και κερδίζει την εκτίμηση κριτικών όπως οι Aldo Albani, Roberta Filippi της γκαλερί Orler, Philippe Daverio και Daniele Radini Tedeschi. Το 2016 το όνομά του είναι παρόν σε αυτήν την τιμητική αμερικανική οδηγό Guide Museums Galleries Artists. Μετά τη συμμετοχή σε 2 Τριεννάλε τέχνης στη Ρώμη με τα έργα του που δημοσιεύονται στους καταλόγους Mondadori, το 2020 το όνομά του βρίσκεται στο τιμητικό Atlante dell'arte contemporanea της De Agostini.
Το έργο είναι ελαιογραφία σε καμβά, υπογεγραμμένο και συνοδεύεται από πιστοποιητικό γνησιότητας με το λογότυπο του καλλιτέχνη, τα χαρακτηριστικά του έργου και την υπογραφή του καλλιτέχνη στο κάτω μέρος.
Τα χρώματα του πίνακα ενδέχεται να διαφέρουν ελαφρώς από τη φωτογραφία λόγω των ρυθμίσεων της κάμερας και της οθόνης.
Το έργο συσκευάζεται με φροντίδα με φούσκα περιτύλιξης και χαρτόνι.

Δαχτυλίδια μνήμης
Σε αυτήν την όπερα το σώμα της γυναίκας αναδύεται από ένα σκοτεινό και βαθύ φόντο, σχεδόν θεατρικό, που συγκεντρώνει όλη την προσοχή στη φιγούρα. Υπάρχει μια αριστοκρατική κομψότητα, αλλά και μια είδους μελαγχολία που αιωρείται.
Το κεντρικό στοιχείο, που δίνει το όνομα στο έργο, είναι η σειρά από χρυσά δαχτυλίδια που περιβάλλουν τον λαιμό της γυναίκας. Ο τίτλος υποδηλώνει ότι αυτά τα δαχτυλίδια δεν είναι μόνο διακοσμητικά, αλλά αντιπροσωπεύουν στρωματοποιήσεις μνημών, εμπειριών ή παραδόσεων. Όπως τα δαχτυλίδια ενός δέντρου αφηγούνται την ηλικία του, αυτά τα «δαχτυλίδια μνήμης» φαίνεται να στηρίζουν (ή ίσως να εξαναγκάζουν) το πρόσωπο της πρωταγωνίστριας προς τα πάνω.
Η φιγούρα θυμίζει παραδόσεις μακρινών λαών (όπως οι γυναίκες Κάιαν), αλλά εδώ αποσπώνται από το πλαίσιο τους και εντάσσονται σε ένα μοντέρνο και μινιμαλιστικό περιβάλλον. Παρατηρούμε το σκούρο σώμα και τα σύγχρονα κοσμήματα στα δάχτυλα.
Pagano υιοθετεί μια αισθητική που θυμίζει τον Μανιερισμό, με μακριές αναλογίες (λαιμός, δάχτυλα, κορμός) που δίνουν στη γυναίκα μια υπερβατική και εύθραυστη εμφάνιση. Αυτή η επιδιωκόμενη «διαστρέβλωση» εντείνει την αίσθηση μιας ευγενούς αλλά βασανισμένης ομορφιάς, σχεδόν αγαλμάτινη. (Γυναίκες κύκνοι)
Η γυναίκα δεν κοιτάζει τον παρατηρητή· το προφίλ της στρέφεται προς ένα μακρινό σημείο, έξω από το κάδρο. Αυτό δημιουργεί ένα αίσθημα απομάκρυνσης και ενδοσκόπησης. Τα χέρια, οζώδη και μυτερά, είναι πλεγμένα πάνω στα γόνατα σε μια στάση αναμονής ή παράδοσης, καθιστώντας το έργο βαθιά ψυχικό.
Συνοπτικά: "Κύκλοι Μνήμης" φαίνονται να αντικατοπτρίζουν το βάρος του παρελθόντος και το πώς η ταυτότητά μας ( το κεφάλι ) στηρίζεται από μια κατασκευή φτιαγμένη από συσσωρευμένες μνήμες, οι οποίες ταυτόχρονα μας ανυψώνουν και μας δένουν προς ένα σύμπαν άγνωστο σε εμάς.





Instagram:@ninnipagano