Ivan Karpoff (1898-1970) - La Mietitura

Συγγραφέας

Ιβάν Κάρποφ (1898-1970), ρωσικός ζωγράφος που απέκτησε ιταλική υπηκοότητα. Γεννημένος στο Νόβο-Τσερκασκ, έφτασε στο Μιλάνο το 1925 μετά τα τραύματα του ρωσικού εμφυλίου πολέμου και την εξορία στη Βουλγαρία, κατάφερε να συνδυάσει τη σλαβική μελαγχολία με το φως του Λομβαρδιανού φυσικαλισμού. Εμορφώθηκε στην Ακαδημία Brera υπό την καθοδήγηση του Άμβροτζιο Αλτσιάτι. Ο Καρποφ γρήγορα εδραίωσε τη φήμη του μέσα από μια έντονη εκθεσιακή δραστηριότητα που άρχισε τη δεκαετία του 1930. Μεταξύ των πιο σημαντικών στιγμών είναι η συμμετοχή στην Έκθεση Αριστουργημάτων στο Παλάτι των Εκθέσεων της Χιάβαλι το 1932 και η ατομική έκθεση στη Γκαλερία Μανιπόλο της Βιτσέντσα το 1936, γεγονότα που τράβηξαν την προσοχή της εθνικής κριτικής για την ικανότητά του να αποτυπώνει με ειλικρίνεια ιμπρεσιονιστικά τους καναλιούς Navigli του Μιλάνου, τοπία της Μπριάνζα και τις χιονοπτώσεις στα Άλπεα.

Η επιτυχία του Καρφόφ δεν περιορίστηκε στα περιφερειακά σύνορα, αλλά επεκτάθηκε μέσα από μια σειρά σημαντικές ατομικές εκθέσεις στην Galleria Geri του Μιλάνου μεταξύ 1938 και 1941, στην Galleria d’Arte Cigala στο Τορίνο και στη Galleria Firenze στην πρωτεύουσα της Τοσκάνης. Η διεθνής φήμη του τον οδήγησε να εκθέσει και σε μεγάλες μητροπόλεις όπως το Βερολίνο, η Ζυρίχη, η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο, εδραιώνοντας την εικόνα ενός καλλιτέχνη που, παραμένοντας πιστός σε έναν ποιητικό ρεαλισμό και ποτέ υπερβολικά προχωρημένο, κατάφερνε να μεταδώσει ένα παγκόσμιο συναίσθημα. Με τον θάνατό του στο Μιλάνο το 1970, ακολουθούμενος από μια αναδρομική έκθεση-αφιέρωμα στη Galleria Le Colonne το 1971, ο Καρφόφ έμεινε στη μνήμη της συλλογικής συνείδησης ως «ο ζωγράφος των ομίχλων και του χιονιού», ένας εξόριστος που βρήκε στο χρώμα τη γέφυρα τέλεια ανάμεσα στον χαμένο του τόπο και στην καινούρια ιταλική πατρίδα.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Τοπίο, Θερισμός", λάδι σε καμβά, 63×73 εκ. με κορνίζα, 40×50 εκ. ο μόνος καμβάς, χρονολογείται στα χρόνια της δεκαετίας του 1940, υπογεγραμμένο κάτω δεξιά. Στο πίσω μέρος η ετικέτα της γκαλερί Bistro' di Brescia, ιστορικής γκαλερί της βρεσιανής σκηνής που ειδικεύεται στην ιταλική ζωγραφική του 19ου και 20ού αιώνα.

Ο πίνακας απεικονίζει δύο φιγούρες σε πορεία κατά μήκος ενός χωμάτινου μονοπατιού που διχοτομεί ένα πεδίο πρόσφατα θερισμένο, όπου οι δέματα σιτηρών ξεχωρίζουν όπως μικρές φυσικές γλυπτές μορφές κάτω από έναν απέραντο και ανήσυχο ουρανό. Η σύνθεση κυριαρχείται από μια προοπτική που οδηγεί το βλέμμα προς τον ορίζοντα, ενώ η γραμμή της γης καταλαμβάνει μόνο το κατώτερο ήμισυ του καμβά, αφήνοντας τις νεφέλες να γίνουν οι απόλυτοι πρωταγωνιστές. Το έργο αποπνέει εκείνο τον λυρισμό χαρακτηριστικό των αγροτικών σκηνών του Karpoff, όπου το τοπίο δεν είναι ποτέ μια απλή αναπαραγωγή της πραγματικότητας, αλλά μια συναισθηματική σκηνή στην οποία ο άνθρωπος εμφανίζεται ως ταπεινή και σιωπηλή παρουσία μπροστά στο απέραντο της φύσης.

Τεχνικά θεωρώντας, ο πίνακας αποκαλύπτει την ωριμότητα της πινελιάς του Καρπόφ: μια υλική, γρήγορη και σίγουρη γραμμή που ορίζει τα σχήματα μέσω χρωματικών αντιθέσεων αντί για καθαρές γραμμές περιγράμματος. Η παλέτα παίζει σε μια εκλεπτυσμένη γκάμα ώχρας, καφέ και μαργαριταρένιων γκρι, διακοπτόμενη από σύντομες πινελιές ζωηρότερων χρωμάτων πάνω στις φιγούρες, προσδίδοντας δυναμισμό στη σκηνή. Σε αυτό το έργο γίνεται εμφανής η τέλεια σύνθεση ανάμεσα στην ρωσική μόρφωση του ζωγράφου και στην επιρροή του Λομβαρδιακού Φυσιοκρατισμού· το φως, διάχυτο και σχεδόν ομίχλινο, θυμίζει τις ατμόσφαιρες της πεδιάδας του Πάδου που αγαπά ο καλλιτέχνης, διατηρώντας ταυτόχρονα εκείνη τη διακριτή σλαβική μελαγχολία που διαπερνά ολόκληρη τη δουλειά/παραγωγή του στη δεκαετία του 1940. Έργο φρέσκιας σύνθεσης και ευχάριστης αισθητικής επίδρασης.

Αναφορά κατάστασης

Η γενική κατάσταση είναι καλή. Ο πίνακας παρουσιάζεται άψογος σε κάθε του μέρος, με ζωηρούς χρωματισμούς και ευδιάκριτες πινελιές. Η κορνίζα αποτελεί δώρο.

Αποστολή ενιαια καταγραμμένη και ασφαλισμένη με κατάλληλη συσκευασία.