Montanaro - BANANA UNCHAINED #9

Αυτό το έργο του Μοντανάρο είναι ένα ζωντανό παράδειγμα της υλικής Ποπ Αρτ της εποχής, που λειτουργεί ως ένα εκλεπτυσμένο παιχνίδι παραπομπών και μετα-αφήγησης. Ο καλλιτέχνης δεν περιορίζεται στο να απεικονίσει ένα αντικείμενο, αλλά σκηνοθετεί έναν πραγματικό βραχυκύκλωμα ανάμεσα σε ιστορικές εικονίσεις του εικοστού αιώνα και στις προκλήσεις της αγοράς της σύγχρονης τέχνης.

Το έργο σπάει τα όρια της κλασικής δισδιάστατης αντίληψης. Το κεντρικό στοιχείο — η ανθρωπομορφική μπανάνα με μυώδη χέρια — αναδύεται επιβλητικά από το φόντο, δημιουργώντας έναν έντονο δυναμισμό της πλαστικότητας. Η επιλογή ενός βαθύ ηλεκτρικού μπλε πλαισίου λειτουργεί ως θεατρικό περίγραμμα, μετατρέποντας τον πίνακα σε μια μορφή «σκηνικού κουτιού» ή shadow box.

Η υλική τεχνική είναι ορατή στη χρήση διαφόρων στοιχείων:

Η κεντρική γλυπτική: Τελειωμένη με ένα γυαλιστερό βερνίκι που θυμίζει το φινίρισμα των βιομηχανικών πλαστικών ή βινυλίου.

Το «Duct Tape» (Nastro adesivo): Ένα θεμελιώδες υλικό στοιχείο που διαπερνά τη σύνθεση.

Το αντικείμενο μέσα στο αντικείμενο: Ο μικρός βινύλιος δίσκος με το εξώφυλλο των Velvet Underground & Nico, που κρατιέται ανάμεσα στα χέρια της μπανάνας.

Εικονογραφική ερμηνεία: Το «Banana-Inception»
Το έργο είναι ένας θρίαμβος της ποπ σημειωτικής. Ο Μονταναρό διαπλέκει τρία χρονικά και εννοιολογικά επίπεδα:

Άμεση αναφορά στο εξώφυλλο που σχεδιάστηκε από τον Άντι Γουόρχολ για τους Velvet Underground. Η μπανάνα «πιο διάσημη της τέχνης» γίνεται εδώ ένα συναισθανόμενο ον που «κατέχει» την ίδια του την εικόνα.

Τα κομμάτια γκρίζας κολλητικής ταινίας στο υπόβαθρο αποτελούν σαφή αναφορά στο Comedian, η μπανάνα του Maurizio Cattelan κολλημένη στον τοίχο με Scotch. Ο Montanaro φαίνεται να υπαινίσεται ότι η μπανάνα είχε «απελευθερωθεί» από την κολλητική ταινία του Cattelan, αποκτώντας μυς και τη δική της θέληση.

Μυϊκός ανθρωπομορφισμός: Τα χέρια που στηρίζουν τον δίσκο φανερώνουν μια ζωτική δύναμη, σχεδόν για να υπερασπιστούν την ταυτότητα του έργου τέχνης από το να μετατραπεί σε ένα απλό εμπορεύσιμο αγαθό ή σε ένα viral αστείο.

Το έργο του Montanaro είναι ειρωνικό και αποδομητικό. Χρησιμοποιεί έναν καθαρό οπτικό λόγο, σχεδόν «καρτουνίστικο», για να μεταδώσει έναν βαθύ προβληματισμό σχετικά με την έννοια του Ready-made.

Ενώ ο Warhol έκανε το καθημερινό αντικείμενο εικόνα και ο Cattelan έκανε την εικόνα εύθραυστο αντικείμενο, ο Montanaro μετατρέπει τη ρήση σε πραγματικότητα: η δική του μπανάνα δεν είναι ούτε αληθινό φρούτο ούτε απλή εκτύπωση, αλλά μια φυσική, μυώδης παρουσία, που διεκδικεί τη θέση της στην ιστορία του ροκ και της εικαστικής τέχνης. Είναι ένα έργο που μιλά σε όσους γνωρίζουν την ιστορία της τέχνης, αλλά μαγεύει το βλέμμα κάθε παρατηρητή με τη ζωηρή χρωματικότητα και τη δύναμη της πλαστικότητάς του.