Antonio Sgarbossa (1945) - Venezia

Το έργο απεικονίζει μια ακίνητη γόντολα κατά μήκος ενός βενετσιάνικου προβλήτα, ληφθεί από ψηλά, σε μια σύνθεση με έντονο συναισθηματικό αντίκτυπο. Η σκηνή φιλτράρεται από μια αραιωμένη, σχεδόν ονειρική ατμόσφαιρα, όπου οι ανθρώπινες φιγούρες γίνονται σιωπηλές και διακριτικές παρουσίες.
Ο Sgarbossa χρησιμοποιεί μια ήπια παλέτα, παίζοντας με καφέ τόνους, ζεστά γκρι και περλέ αντανακλάσεις, δημιουργώντας μια ισορροπία ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη μνήμη. Η βλάστηση στο προσκήνιο εισάγει ένα λυρικό στοιχείο που συνομιλεί με την αρχιτεκτονική, κάνοντας το έργο οικείο και στοχαστικό.