Ninni Pagano (1969) - Sospiri di Saffron

Ο Νίννι Παγάνο γεννιέται στην Κάτανια, από πάντα παθιασμένος με το Wunderkammer και με όλα όσα προσφέρει η φύση στην ομορφιά της, αυτή του η πάθηση τον φέρνει να παρακολουθεί το εργαστήριο του δασκάλου Αντόνιο Σιάκα, δάσκαλός του. Ήταν το 2011 και από εκείνη τη στιγμή αρχίζει την καλλιτεχνική του καριέρα που τον φέρνει ολοένα και περισσότερο προς την αναγνώριση και να κερδίσει την εκτίμηση κριτικών όπως ο Αλντό Αλμπάνι, η Ρομπέρτα Φιλίπι της γκαλερί Όρλερ, ο Φιλίπ Νταβέριο και ο Ντανιέλε Ραντίνι Τεντέσκι. Το 2016 το όνομά του είναι παρόν στο περιζήτητο αμερικανικό οδηγό Guide Museums Galleries Artists. Μετά τη συμμετοχή σε 2 Τριανέλλες τέχνης σύγχρονης Ρώμης με τα έργα του δημοσιευμένα στους καταλόγους Mondadori, το 2020 το όνομά του είναι παρόν στο περιβόητο Ατλάς της τέχνης σύγχρονης της De Agostini.
Το έργο είναι ελαιογραφία σε καμβά, υπογεγραμμένο και συνοδεύεται από πιστοποιητικό γνησιότητας με το λογότυπο του καλλιτέχνη, τα χαρακτηριστικά του έργου και την υπογραφή του καλλιτέχνη στο κάτω μέρος.
Τα χρώματα του πίνακα ενδέχεται να διαφέρουν ελαφρώς από τη φωτογραφία λόγω των ρυθμίσεων της κάμερας και της οθόνης.
Το έργο συσκευάζεται με φροντίδα με φούσκα περιτύλιξης και χαρτόνι.

Αναστεναγμοί του σαφράν
Η ερμηνεία ενός έργου του Ninni Pagano σημαίνει βύθιση σε έναν κόσμο όπου ο Μπαρόκ συναντά τον ψυχεδελικό εφιάλτη. Το να περιγράψει το «Sospiri di Saffron» σημαίνει να βρεθεί μπροστά σε μια αφήγηση που συνενώνει την αρχαία αλχημεία με τη σύγχρονη διαστρέβλωση.
Το επίκεντρο του έργου είναι η υπερτροφία του λαιμού, μια ραβδωτή σάρκα-στήλη που αψηφά τους νόμους της βαρύτητας και της ανατομίας. Ο Pagano δεν αναζητά τη κλασική ομορφιά, αλλά την ένταση: οι τένοντες του λαιμού φαίνονται χορδές ενός οργάνου έτοιμες να σπάσουν. Αυτή η παραμόρφωση μετατρέπει τη φιγούρα σε ένα "κανάλι", ένα βιολογικό μέσω για την ουσία που καταναλώνει, το υγρό στο ντεκαντέρ δεν είναι απλό ποτό· είναι ένα ρευστό χρυσάφι, μια απόσταξη σαφράν που καλεί θεραπευτικές ή παραισθησιογόνες ικανότητες.
Η ακτινοβολούσα θερμότητα του κίτρινου υγρού αντιτίθεται βίαια στην παγερή, νεκρωτική χλωμάδα του δέρματος και στο αδιαπέραστο σκοτάδι του φόντου.
Τα μάτια της πρωταγωνίστριας είναι ορθάνοιχτα, γυαλιστερά, αιχμαλωτισμένα σε μια στιγμή εξαναγκασμένης έκστασης ή αέναου θαυμασμού. Δεν κοιτάζει τον θεατή, αλλά εστιάζει σε ένα αόρατο σημείο μέσα στο σκοτάδι, υπονοώντας ότι το «Saffron» ήδη κάνει effects, μεταφέροντας τη σκέψη της μακριά από το παραμορφωμένο σώμα που κατοικούμε οπτικά.
Η φιάλη είναι το σύμβολο της αλχημικής επιστήμης και της ευθραυστίας της ζωής.
Σε αυτό το έργο, Pagano φαίνεται να μας λέει ότι η ομορφιά είναι ένα ελαστικό τεντωμένο στο έπακρο: ένα χιλιοστό πριν σπάσει, γίνεται τέχνη.
Ωστόσο, η ομορφιά της ψυχής είναι αιώνια.


Instagram:@ninnipagano