Ένα ξύλινο γλυπτό - Senufo - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Τελετουργική ράβδος των Σενουφό, με καθιστό γλυπτό γυναίκας στην κορυφή, δύο μάσκες και δύο ζώνες από μέταλλο με διάτρητο σχέδιο στη λαβή· πατίνα σκούρο καφέ, μερικώς γυαλιστερή, ενδείξεις τελετουργικής χρήσης. Περιλαμβάνει βάση.

Αυτά τα ραβδιά ονομάζονται Tilepitchia (Όμορφη Γυναίκα ή Όμορφο Κορίτσι) και δίνονται σε θαρραλέες γυναίκες ή κορίτσια.

Οι τελετουργικές ράβδοι των Σενουφο, συγκεκριμένα εκείνες που είναι γνωστές ως Tilepitchia, είναι εμβληματικά αντικείμενα εντός του τελετουργικού και πολιτικού πολιτισμού των φυλών Σενουφο, που κατοικούν στο βόρειο τμήμα της Ακτής Ελεφαντοστού, το νότιο Μάλι και το νοτιοδυτικό Μπουρκίνα Φάσο. Αυτές οι ράβδοι λειτουργούν ως συμβολικά και ερμηνευτικά όργανα, μεσολαβώντας την εξουσία, την κοινωνική ιεραρχία και την πνευματική επικοινωνία τόσο στα πλαίσια μυστικών κοινωνιών όσο και στη δημόσια τελετουργική ζωή.

Οι Tilepitchia δεν είναι απλώς διακοσμητικά· λειτουργούν ως ενσωματωμένα σύμβολα ιεραρχίας και ηθικής εξουσίας, συχνά συνδεδεμένα με την κοινωνία Poro, τον κύριο μυστικό θεσμό των Senufo που διέπει τη μύηση, τη συμπεριφορά στην κοινωνία και τη μετάδοση πολιτισμικής γνώσης. Οι ράβδοι αυτού του τύπου φέρονται από τα ανώτερα μέλη κατά τη διάρκεια τελετών μυήσεως ή δημόσιων συνελεύσεων, σηματοδοτώντας τόσο την παρουσία όσο και τη νομιμοποίηση του κατόχου του αξιώματος.

Επίσημα, τα τελετουργικά ραβδιά των Σενουφο χαράσσονται από ξύλο και συχνά ενσωματώνουν ανθρωπομορφικά, ζωομορφικά ή αφαιρετικά μοτίβα που κωδικοποιούν ηθικό, κοσμολογικό ή ιστορικό νόημα. Η στυλιζάρισή τους είναι συνειδητή: επιμηκυμένες μορφές, геоμετρική απλοποίηση και διακόσμηση της επιφάνειας μεταφέρουν πνευματική ισχύ και κοινωνικό κύρος, αντί για φυσιοκρατική αναπαράσταση. Οι χρωστικές ουσίες, οι περιτυλίξεις ινών και οι περιστασιακές μεταλλικές προσθήκες αυξάνουν την ορατότητά τους και τον τελετουργικό τους αντίκτυπο.

Λιτ.: Ζαν-Πολ Μπαρμπιέ, Τέχνη της Ακτής Ελεφαντοστό, 1933. Άνιτα Γκλέιζ, Τέχνη και Θάνατος σε ένα χωριό Σενουφο, 1981. Κολ, Χέρμπερτ, Μητρότητα. Μητέρες και παιδιά στις τέχνες της Αφρικής, 2017. Γκλέιζ, Άνιτα, Η Γυναικεία Δύναμη και η Τέχνη σε ένα χωριό Σενουφο. Στην: Αφρικανικές Τέχνες 8, 1975. Μπουρχάρντ Γκόττσχαλκ: Σενουφο. Μάσσα και τα αγάλματα του Πόρο, 2002; Staatliche Museen der Preußischer Kulturbesitz, Museum für Völkerkunde Βερολίνο, Die Kunst der Senufo, Ακτή Ελεφαντοστού. Με συνεισφορά του Τιλ Φόρστερ, 1990; Μουσείο Ριέτμπεργκ Ζυρίχη, Die Kunst der Senufo aus Schweizer Sammlungen, 1988; Σούζαν Ελιζαμπέθ Γκαγιάρντι, Senufo unbound. Dynamics of art and identity in West Africa, Κλίβελαντ 2015.

CAB31948