Αρχαία Ρωμαϊκή Ασημί Πολύ σπάνια ασημένια φιβύλα τοξικού σχήματος - Πολύ σπάνιο αρχαίο ρωμαϊκό ασημένιο φιβύλα/βρόχος - 34 mm (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Αυτό το αντικείμενο είναι μια φιβούλα, ένας αρχαϊκός τύπος αγκράφας μανδύα που λειτουργούσε ως ο πρόδρομος της σύγχρονης ασφάλειας‑σφηνίδας και συγκρατούσε τα ρούχα μαζί. Η φιβούλα της εικόνας μοιάζει πολύ με ρωμαϊκή φιβούλα του είδους με γόνατο ή βραχίονα, που χρονολογείται από τον 1ο έως τον 5ο αιώνα μ.Χ.

Κύρια χαρακτηριστικά

Διαστάσεις: 34 × 21 × 19 mm
Βάρος: 5,71 γρ.
Υλικό: ασήμι

Κατάσταση: ο φιβούλα δεν έχει καθαριστεί. Έχει επιλεγεί συνειδητά επειδή μπορεί να αλλοιώσει την αρχική πατίνα, γι' αυτό υπάρχει αρκετή βρωμιά πάνω της (βλ. φωτογραφίες). Επίσης, η φιβούλα έχει μια ελαφρώς κόκκινη λάμψη που οφείλεται στο χαλκό που χρησιμοποιήθηκε ως κράμα. Αυτό έγινε για να κάνει το υλικό σκληρότερο / πιο ανθεκτικό, επειδή το καθαρό ασήμι είναι αρκετά μαλακότερο. Κάτω από τη σελίδα μπορείτε να βρείτε όλες τις πληροφορίες σχετικά με αυτό.

Τύπος: Πρόκειται για μία τόξοβίφα με εμφανώς καμπύλο σώμα (τόξο) και ορθογώνια κεφαλή και πλάκα ποδιού. Αυτός ο τύπος συνήθως αναφέρεται ως «μοιάζει με γόνατο» ή «παννονικός».

Ρόλος: Στην αρχαιότητα οι fibulae φοριούνταν από άνδρες και γυναίκες για να διατηρούνταν σε θέση τους μανδύες, τόγες ή άλλα μη ραμμένα ρούχα, συχνά στον ώμο.

Στυλ: Οι διακοσμημένες φιβούλες ήταν πολύ δημοφιλείς στις αρχές του Μεσαίωνα και ανήκουν στα πιο κοινά ευρήματα που βρίσκονται σε τάφους από αυτή την περίοδο.


Μέθοδος αποστολής: αυτό το λότ αποστέλλεται εξαιρετικά καλά συσκευασμένο μέσω DHL ή DPD με τη «Έξυπνη Αποστολή» της Catawiki.

Η Rolex ανακοινώνει την επέκταση των συνεργασιών της με την Cypress και την ενίσχυση των δεσμών της με το δίκτυο συνεργατών της.

Ρωμαϊκά ασημένια νομίσματα μπορούν να γίνουν χαλκόχρωμα, επειδή συχνά περιέχουν ένα κράμα αργύρου με χαλκό, και αυτός ο χαλκός με την πάροδο του χρόνου μπορεί να οξειδωθεί ή να διαβρωθεί, ιδίως υπό την επίδραση της υγρασίας και της ρύπανσης.
Αιτίες του χρώματος χαλκού
Η χαλκοκόκινη απόχρωση ενός αρχικά ασημένιου ρωμαϊκού νομίσματος είναι μια χημική διεργασία που σχετίζεται κυρίως με τη σύνθεση του νομίσματος και με το περιβάλλον στο οποίο βρισκόταν:
Μίγμα με χαλκό: Ο καθαρός ασήμι είναι σχετικά μαλακός, οπότε κατά την ρωμαϊκή περίοδο συχνά χρησιμοποιούταν μίγμα με χαλκό για να γίνουν τα νομίσματα σκληρότερα και πιο ανθεκτικά. Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής ιστορίας το ποσοστό αργύρου στα νομίσματα, όπως το denarius, μειώθηκε δραστικά, με αποτέλεσμα τη σχετική αύξηση του ποσοστού χαλκού, γεγονός που αύξησε την πιθανότητα αλλοίωσης/αλλοίωσης του χρώματος.
Οξείδωση και Διαβρωσή: Η έκθεση σε αέρα, υγρασία και ορισμένες ρύπανσεις (όπως θειούχες ενώσεις στο έδαφος) οδηγεί σε οξείδωση του μη ευγενούς χαλκού στο κράμα. Αυτή η οξείδωση, ή διαβρωσή, σχηματίζει μια κόκκινη ή χαλκού χρωματική στρώση στην επιφάνεια του νομίσματος.
Τεχνητή λεύκανση: Κάποια νομίσματα έχουν υποβληθεί σε τεχνητή επεξεργασία για να γίνουν πιο λευκά, διαλύοντας τον χαλκό από την επιφάνεια σε ένα οξύ. Όταν η φυσική διάβρωση στη συνέχεια απομακρύνεται χημικά, μπορεί να σχηματιστεί μια στρώση με περισσότερη ασήμι, αλλά το υπόβαθρο του χαλκού μπορεί να εμφανιστεί ξανά με την πάροδο του χρόνου.