Βυζαντινή Μπρούντζος Δαχτυλίδι με επιγραφή 'Κ[ΥΡΗ]Ε ΒΟΗΘΗ TONO', 'Κύριε, βοήθη [TONO]

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: Δαχτυλίδι με εγχάρακτο κείμενο 'Κ[ΥΡΗ]Ε ΒΟΗΘΗ TONO', 'Κύριε, βοήθη [TONO]'}
Χαλκός
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Βυζαντινός
7ος - 10ος αιώνας μ.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: διάμετρος 22 mm
Καλή κατάσταση
Προέλευση: Από γερμανική ιδιωτική συλλογή, αποκτηθέντα μεταξύ 1980 - 1990.

Περιλαμβάνει Πιστοποιητικό γνησιότητας και άδεια εξαγωγής.

Αν κάνετε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, θα πρέπει να υποβάλουμε αίτηση για εξαγωγική άδεια για τη χώρα σας και η αποστολή θα διαρκέσει 3 έως 5 εβδομάδες.

Βυζαντινά δαχτυλίδια αντιπροσωπεύουν ένα ανώτατο σημείο της μεσαιωνικής χρυσοχοΐας, συνδυάζοντας τις κλασικές παραδόσεις της Ρώμης με την πολυτελή, πνευματική αισθητική της Ανατολής. Συνήθως κατασκευασμένα από χρυσό υψηλής καρατίνας, αυτά τα δαχτυλίδια δεν ήταν απλώς διακοσμητικά αλλά εξυπηρετούσαν ως ισχυρά σύμβολα θέσης, πίστης και διοικητικής εξουσίας. Πολλά από αυτά παρουσίαζαν περίπλοκο opus interrasile — μια τεχνική που περιλαμβάνει λεπτό διάτρητο openwork— που έδινε στο μέταλλο μια δαντελένια εμφάνιση. Καθώς η Αυτοκρατορία ήταν βαθιά θεοκεντρική, τα κοσμήματα συχνά λειτουργούσαν ως γέφυρα ανάμεσα στον φορούντα και το θείο, αντικατοπτρίζοντας μια κοινωνία όπου η ομορφιά ήταν αναπόσπαστη από τη θρησκευτική αφοσίωση.

Η εικονογραφία που βρίσκεται στα δαχτυλίδια αυτά είναι αξιοσημείωτα ποικίλη, καλύπτοντας από επίσημες αυτοκρατορικές σφραγίδες μέχρι βαθιά προσωπικά φυλαχτά προστασίας. Τα δαχτυλίδια γάμου είχαν ιδιαίτερη σημασία, συχνά αποτυπώνοντας τον Χριστό ή τη Θεοτόκο που στέφει το ζευγάρι, σηματοδοτώντας τη θεία επικύρωση της ένωσής τους. Άλλα έφεραν το μονογράμμα του ιδιοκτήτη ή χριστιανικά σύμβολα όπως ο πετεινός (που συμβολίζει την αθανασία) και ο σταυρός. Για τους Βυζαντινούς ευγενείς, ένα δαχτυλίδι ήταν συχνά και χρήσιμο εργαλείο· δαχτυλίδια σφραγίδες με ανάστροφο κείμενο ονομάτων χρησιμοποιούνταν για να πιέζουν το κερί, πιστοποιώντας έγγραφα και διασφαλίζοντας την περιουσία σε ένα περίπλοκο γραφειοκρατικό κράτος.

Πέρα από τη συμβολική τους αξία, οι βυζαντινοί δακτύλιοι τιμώνται για τη σοφιστικευμένη χρήση πολύτιμων λίθων και σμάλτου. Οι Βυζαντινοί είχαν βαθιά αγάπη για το χρώμα, συχνά ενσωματώνοντας σμαράγδια, διαμάντια, μαργαριτάρια και γρανέτες σε ρυθμίσεις "cabochon", οι οποίες κρατούσαν τις πέτρες στρογγυλεμένες και λεία, αντί για κοπή με facets. Στους μεσαίους και ύστερους περιόδους, το cloisonné σμάλτο έγινε σήμα κατατεθέν της βυζαντινής πολυτέλειας, δίνοντας στους τεχνίτες τη δυνατότητα να δημιουργούν ζωντανές, γυαλιστερές εικόνες αγίων και ανθικών μοτίβων απευθείας στο μπεζέλ του δακτυλίου. Αυτά τα κομμάτια παραμένουν μερικά από τα πιο περιζήτητα ευρήματα του μεσαιωνικού κόσμου, ενσωματώνοντας την “Χρυσή Εποχή” ενός αυτοκρατορικού κράτους που συνέδεσε τον αρχαίο κόσμο με τη Ρ renaissance.