Vincenzo Raimondo - Ballerina






Κατέχει μεταπτυχιακό στον κινηματογράφο και τις εικαστικές τέχνες· έμπειρος επιμελητής, συγγραφέας και ερευνητής.
| 50 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 127145 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Vincenzo Raimondo πρωτότυπο έργο του 2026 σε ακρυλικό πάνω σε καμβά με τίτλο Ballerina, διαστάσεις 70 × 50 cm, υπογεγραμμένο Firmato, σε καλή κατάσταση.
Περιγραφή από τον πωλητή
Τίτλος: Μπαλέρινα
Τεχνική: Ακρυλικό σε καμβά
Διαστάσεις: 50 × 70 εκ
Μια μπαλαρίνα, αιχμαλωτισμένη σε μια στιγμή που δεν είναι ούτε πόζα ούτε καθαρή κίνηση. Είναι το αιωρούμενο στιγμιότυπο ανάμεσα στην προσπάθεια και τη χάρη, εκείνο που συνήθως το κοινό δεν παρατηρεί γιατί χειροκροτεί πολύ νωρίς. Εδώ όμως μένει εκεί, ακίνητη, και σε κοιτάζει χωρίς να σε βλέπει.
Η μορφή περιορίζεται στο ελάχιστο: μια μαύρη σιλουέτα καθαρή, σχεδόν γραφική, που γίνεται το οπτικό κέντρο του έργου. Γύρω της και πάνω από αυτήν, το χρώμα κάνει ό,τι θέλει. Κόκκινο, μπλε, κίτρινο και άσπρο δεν περιγράφουν το σώμα αλλά το διαπερνούν, σαν να μην ήταν ο χορός μια σωματική κίνηση αλλά μια συναισθηματική κατάσταση. Το τουτού δεν είναι φόρεμα, είναι μια επιφάνεια πάνω στην οποία το χρώμα εκρήγνυται, λερώνεται, κάνει λάθος και γι’ αυτό λειτουργεί.
Το φόντο, προσεκτικά ακανόνιστο και ζωντανό, δεν προσφέρει έναν ακριβή τόπο. Καμία σκηνή θεάτρου, κανένας αναγνωρίσιμος σκηνικός χώρος. Αυτό μετατοπίζει τη σκηνή από την κλασική ιδέα του μπαλέτου σε κάτι πιο παγκόσμιο: την πειθαρχία, τη μοναξιά, την ομορφιά που προέρχεται από την κούραση. Κομψότητα χωρίς γλυκανάλατες υπερβολές, τελικά.
Είναι ένα έργο που μιλά για την ισορροπία, αλλά όχι για την τελειότητα. Αντίθετα, ζει ακριβώς στις ασυμμετρίες, στις πινελιές που παραμένουν ορατές, στην αντίθεση ανάμεσα στο απόλυτο μαύρο της μορφής και στην χρωματική ελευθερία που την περιβάλλει.
Τίτλος: Μπαλέρινα
Τεχνική: Ακρυλικό σε καμβά
Διαστάσεις: 50 × 70 εκ
Μια μπαλαρίνα, αιχμαλωτισμένη σε μια στιγμή που δεν είναι ούτε πόζα ούτε καθαρή κίνηση. Είναι το αιωρούμενο στιγμιότυπο ανάμεσα στην προσπάθεια και τη χάρη, εκείνο που συνήθως το κοινό δεν παρατηρεί γιατί χειροκροτεί πολύ νωρίς. Εδώ όμως μένει εκεί, ακίνητη, και σε κοιτάζει χωρίς να σε βλέπει.
Η μορφή περιορίζεται στο ελάχιστο: μια μαύρη σιλουέτα καθαρή, σχεδόν γραφική, που γίνεται το οπτικό κέντρο του έργου. Γύρω της και πάνω από αυτήν, το χρώμα κάνει ό,τι θέλει. Κόκκινο, μπλε, κίτρινο και άσπρο δεν περιγράφουν το σώμα αλλά το διαπερνούν, σαν να μην ήταν ο χορός μια σωματική κίνηση αλλά μια συναισθηματική κατάσταση. Το τουτού δεν είναι φόρεμα, είναι μια επιφάνεια πάνω στην οποία το χρώμα εκρήγνυται, λερώνεται, κάνει λάθος και γι’ αυτό λειτουργεί.
Το φόντο, προσεκτικά ακανόνιστο και ζωντανό, δεν προσφέρει έναν ακριβή τόπο. Καμία σκηνή θεάτρου, κανένας αναγνωρίσιμος σκηνικός χώρος. Αυτό μετατοπίζει τη σκηνή από την κλασική ιδέα του μπαλέτου σε κάτι πιο παγκόσμιο: την πειθαρχία, τη μοναξιά, την ομορφιά που προέρχεται από την κούραση. Κομψότητα χωρίς γλυκανάλατες υπερβολές, τελικά.
Είναι ένα έργο που μιλά για την ισορροπία, αλλά όχι για την τελειότητα. Αντίθετα, ζει ακριβώς στις ασυμμετρίες, στις πινελιές που παραμένουν ορατές, στην αντίθεση ανάμεσα στο απόλυτο μαύρο της μορφής και στην χρωματική ελευθερία που την περιβάλλει.
