Giacomo Moretti (1939) - Vaso di fiori

Λαμπρή εργασία του ζωγράφου Τζιάκομο Μορέτι· Νάπολη, 1939, ζωγραφισμένη με λάδι σε καμβά, σε καλή κατάσταση διατήρησης.
Ο πίνακας δεν έχει κορνίζα.
Οι βιογραφικές πληροφορίες για τον ζωγράφο είναι ελάχιστες: αν και αναφέρεται η Νάπολη ως πόλη καταγωγής, πιθανώς ο Moretti γεννήθηκε στην Κάβα ντι Τιρρενι στην επαρχία του Σαλέρνο το 1939. Για μερικά χρόνια έζησε στη Νάπολη, όπου το 1971 έλαβε, με αφορμή τη Πρώτη Ναπολιτάνα Μπιεννάλε Σύγχρονης Ζωγραφικής, το δίπλωμα με χρυσό μετάλλιο. Μετακόμισε αργότερα στη La Rochelle, Γαλλία. Ο καλλιτέχνης έχει παρουσιάσει από πάντα μια απομονωμένη, επιφυλακτική στάση, αφήνοντας περιθώρια για όχι λίγες φήμες, σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι ο Giacomo Moretti είναι μόνο ένα ψευδώνυμο. Δεν υπάρχουν διαθέσιμες μονογραφίες, ούτε υπάρχουν ειδήσεις για κάποια έκθεσή του· παρ’ όλα αυτά έχει επιτύχει μεγάλη επιτυχία ανάμεσα στους συλλέκτες, εμφανίζοντας ενδιαφέρουσες αποτιμήσεις. Το καλλιτεχνικό μονοπάτι του Moretti διέπεται από δύο επαναλήψεις: η μία παραπέμπει στους δασκάλους της ναπολιτάνικης ζωγραφικής Antonio Mancini και Vincenzo Irolli, στις γρήγορες και πυκνές πινελιές, στους σοφούς μείξεις υλικών των φωτεινών, θερμών και ζωντανών τόνων, εντασσόμενος μεταξύ αυτών των καλλιτεχνών που τον 20ό αιώνα εξακολουθούν να συνδέονται με την ρομαντο-φιλολογική παράδοση του 19ου αιώνα όπως ο Giovanni Panza, o Attilio Toro, o Clemente Tafuri. Άλλος παραπομπή είναι στην ναπολιτάνα ζωγραφική του 17ου αιώνα του Luca Giordano και ειδικότερα στους Καραβαγκιστικούς Battistello Caracciolo, Massimo Stanzione, τονίζοντας την υλικότητα της εικόνας, χτίζοντας μια εκφραστική κατασκευή ικανή να παρέχει οπτικά την αίσθηση πάχους και αντοχής.
Είναι σε αυτό το δεύτερο ρεύμα που εντάσσεται το έργο Le alici: η νεότερη αναφορά του θεματικού πυρήνα γίνεται πραγματικότητα στην ανάλυση ενός πίνακα που προτιμά το μορφολογικό δεδομένο έναντι του περιεχομένου, στην εξύμνηση των ζωγραφικών ικανοτήτων ενός έργου που δεν εκφράζει μια καινοτόμα ρεαλιστική απεικόνιση αλλά την καθαρή και αθάνατη ποίηση μιας σκηνής με μυθολογικά χαρακτηριστικά, με απλωμένα χρώματα, όπου το διαυγές φως παίζει, εμπλουτίζοντάς το, πάνω στην ύλη. Το ψυχρό φως, αναμμένο, χαράζει τις πτυχές, δημιουργεί τη σκιά για να γυρίσει τους όγκους, να τους κάνει σάρκους, γλυπτικούς, δίνει έμφαση στις εκφράσεις των προσώπων, αποκαλύπτει την αντικειμενικότητα των φρέσκων αλιών, λεπτών και σθεναρών, δίνει διαρκή κίνηση στις φιγούρες που αποτυπώνονται σε μια σκηνή καθημερινής ζωής υπό αναστολή. Στο υπόβαθρο εκτυλίσσεται ένα σκηνικό ουρανού με παστέλ αρμονίες καθώς διαβαίνουν αιθέριες νεφέλες σαν βελούδινες φανέλες, ένα ευφυές στοιχείο που επιτρέπει τη διεύρυνση του βάθους και τη μετάδοση ενός έντονου φωτός στη γραμμή της γης.
Αναφορές: Νάπολη στην τέχνη του 17ου αιώνα
Προέλευση: ιδιωτική συλλογή Μιλάνο, Ιταλία
Γρήγορη αποστολή με ασφαλή συσκευασία.