Aristotele - Moralia Nicomachea - 1541

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑίου ΜΕΣΟΥ, ΩΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ
Σπουδαία και εικονογραφημένη βενετσιάνικη έκδοση της Ηθικής Νικομάτειας του Αριστοτέλη, εμπλουτισμένη με τα σχόλια του Ευστράτιου, Ασπάσιου, Μιχαήλ του Έφσου και άλλων ερμηνευτών της βυζαντινής παράδοσης, μεταφρασμένων στα λατινικά από τον Ιωάννη Μπερνάρδο Φελιακάνου. Το έργο αποτελεί μία από τις υψηλότερες στιγμές της ανθρωπιστικής μετάδοσης της ηθικής φιλοσοφίας του Αριστοτέλη, όπου το αρχαίο κείμενο φιλτράρεται μέσα από μια σύνθετη interpretative στρωματοποίηση. Σε αυτήν τη προοπτική, η Ηθική δεν εμφανίζεται μόνο ως ηθρολογία, αλλά ως τακτοποιημένο σύστημα αναλογιών και σχέσεων, σχεδόν μια γεωμετρία της ανθρώπινης πράξης. Οι διαγράμματα που υπάρχουν στο κείμενο, μαζί με τον ερμηνευτικό σχεδιασμό, αποκαλύπτουν μια όραση της αρετής ως δυναμικής ισορροπίας, εγγεγραμμένη σε μια αρμονική κοσμοθεώρηση του κοσμου και της ψυχής.
ΑΞΙΑ ΑΓΟΡΑΣ
Ολόσωμα αντίτυπα γενικά τοποθετούνται μεταξύ 900 και 1.200 ευρώ· αντίτυπα με ευρείς περιθώριους, αρχαίες προσθήκες ή πολύτιμες βιβλιοδεσίες μπορούν να φθάσουν σε υψηλότερες αξίες.

ΦΥΣΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Βιβλιοδεσία από σκληρή μελάνι για περΓαμενάα (περγαμίνης) του 18ου αιώνα με ψεκάσματα κοπής· ίχνη χρήσης. Χαρακτηριστικό τυπογραφικό σημείο με ιόντο γιγτίου στο εμπρός εξώφυλλο και στο τέλος του τόμου.
Σημείωση ιδιοκτησίας χειρόγραφος στην πίσω πλευρά του τίτλου· ευρείας κειμένου σημειώσεις της σύγχρονης χειρόγραφης χείρας, που δηλώνουν ενεργή και δομημένη ανάγνωση του κειμένου. Τίτλοι και κεφαλίδες ξυλογραφημένες διακοσμημένες· παρουσία διαγραμμάτων και επεξηγηματικών σχημάτων στο κείμενο.
Φαιές και φυσικές φθορές. Συνολικά καλώς διατηρημένο αντίτυπο.
Στα παλιά βιβλία με πολύχρονη ιστορία, μπορεί να υπάρχουν ορισμένες ατέλειες που δεν είναι πάντα εμφανείς στην περιγραφή.
Συγκέντρωση: σελίδες (2)· 32 αριθμημένες σελίδες· 548· 2 αριθμημένες σελίδες· (2).

ΤΕΛΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Αριστοτέλης ο Σταγείτης, Ηθικά Νικομάχεια, με εξηγήσεις από τον Ευστρατίου, Ασπάσιο, Μιχαήλ της Έφεσου και άλλους Έλληνες ερμηνευτές, πρόσφατα δωρισμένο στα λατινικά από τον Ioannes Bernardus Felicianus.
Βενετία, υπό τους κληρονόμους Lucaeantonij Iunta Florentini, 1541.
Αριστοτέλης.
Ευστράτιος, Ασπάσιος, Μιχαήλ της Έφεσου και άλλοι ερμηνευτές της βυζαντινής παράδοσης, μεταφρασμένοι στα λατινικά από τον Ioannes Bernardus Felicianus

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΗΜΑΣΙΑ
Η Ηθος Νικομάχεια αποτελεί τον πυρήνα της αριστοτελικής σκέψης για την ανθρώπινη πράξη, βασισμένος στην αρχή του «μέτρου του δικαιώς», ο οποίος νοείται όχι ως συμβιβασμός αλλά ως δυναμική ισορροπία μεταξύ υπερβολής και ελλείμματος. Στην Αναγέννηση, αυτή η έννοια αποκτά μια ευρύτερη διάσταση, ερμηνευόμενη ως παγκόσμια αρχή αρμονίας, εφαρμόσιμη όχι μόνο στη ηθική αλλά και στην πολιτική, στην ιατρική και στην κοσμολογία.
Η παρουσία των ελληνικών σχολίων μεταφρασμένων από τον Φελιακάνου εισάγει μια στρωματοποίηση ερμηνείας που πλουτίζει το κείμενο, μετατρέποντάς το σε ένα σύνθετο σύστημα ανάγνωσης. Ο Ευστράτιος, ο Ασπάσιος και ο Μιχαήλ της Έφεσου δεν περιορίζονται στο να εξηγήσουν τον Αριστοτέλη, αλλά επεκτείνουν το νόημά του, τοποθετώντας τον σε μια φιλοσοφική παράδοση που διασχίζει τον βυζαντινό κόσμο και φτάνει στην δυτική Αναγέννηση.
Τα διαγράμματα που υπάρχουν στον τόμο μαρτυρούν μια βούληση οπτικοποίησης της δομής της αρετής και των ηθικών σχέσεων, προτείνοντας μια ανάγνωση σχεδόν „μαθηματική“ της ηθικής. Με αυτή την έννοια, το βιβλίο διαμορφώνεται ως συσκευή γνώσης, στην οποία η φιλοσοφία μετατρέπεται σε μέθοδο και πειθαρχία της εσωτερικής ισορροπίας.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Αριστοτέλης (384–322 π.Χ.), γέννημα της Σταγειράς, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της αρχαιότητας και ιδρυτής του Λυκείου στην Αθήνα. Το έργο του, τεράστιο σε έκταση, καλύπτει τη λογική, τη μεταφυσική, την ηθική, την πολιτική και τις φυσικές επιστήμες. Στην Ηθική Νικομάχεια αναπτύσσει μια αντίληψη της ευδαιμονίας (εὐδαιμονία) ως πλήρη πραγματοποίηση της ανθρώπινης φύσης μέσα από την πρακτική των αρετών.
Ο Ευστράτιος, ο Ασπάσιο και ο Μιχαήλ της Έφεσου υπήρξαν ανάμεσα στους κύριους ελληνόφωνους σχολιαστές της Αριστοτελικής Ηθικής από τη ύστερη αρχαιότητα μέχρι τον βυζαντινό Μεσαίωνα, συμβάλοντας στη μετάδοση και επαναερμηνεία του κειμένου.
Ο Ioannes Bernardus Felicianus (Ιωάννης Μπερναρντίνος Φελιακάνου), ουμανιστής και μεταφραστής του 16ου αιώνα, διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στο να κάνει προσιτή στο λατινικό κοινό τη βυζαντινή ερμηνευτική παράδοση.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ
Η έκδοση του 1541, τυπωμένη στη Βενετία από τους κληρονόμους του Lucantonio Giunta, εντάσσεται στην μεγάλη περίοδο της βενετσιάνικης ουμανιστικής εκδοτικής δραστηριότητας.Το εργαστήριο της Giunta, από τα πιο αξιοσέβαστα της εποχής, πρωταγωνίστησε στη διάδοση κειμένων κλασικών συνοδευόμενων από φιλολογικά και ερμηνευτικά εργαλεία.
Ο συνδυασμός του αριστοτελικού κειμένου με τα αρχαία ελληνικά σχόλια μεταφρασμένα στα λατινικά έκανε αυτή την έκδοση ιδιαίτερα κατάλληλη για πανεπιστημιακή χρήση, διευρύνοντας σημαντικά την κυκλοφορία σε ακαδημαϊκά περιβάλλοντα της Ευρώπης.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ
EDIT16 – CNCE, Aristotelis Moralia Nichomachia, Βενετία, Giunta, 1541.
ICCU/OPAC SBN, καταγραφή της βενετσιάνικης έκδοσης 1541.
Adams, Herbert M., Catalogue of Books Printed on the Continent of Europe 1501–1600, Cambridge, 1967, A-1915.
Renouard, Philippe, Annales de l’imprimerie des Giunta, Paris, 1891, σελ. 150–154.
Lohr, Charles B., Latin Aristotle Commentaries, Florence, Olschki, 1988, σελ. 67–72 (παράδοση των ελληνικών σχολίων).
Burnyeat, Myles, Aristotle’s Ethics, London, Duckworth, 1980, σελ. 15–42.
Barnes, Jonathan, Aristotle: A Very Short Introduction, Oxford, 1982, σελ. 78–95.