E. Riccardi - Άγαλμα, Busto ritratto (Beethoven?) - 50 cm - Μπρούντζος

Χάλκινο γλυπτό με αρχική πατίνα του E. Riccardi. Μεγάλες διαστάσεις και θεαματικά σημεία.
Ακόμη παρούσα η βάση στήριξης.
Αποδίδεται με πιθανότητα στον Eleuterio Riccardi, διάσημο γλύπτη που εκτελούσε έργα από μπρούτζο τέτοιας σπουδαιότητας. Το μπρούντζο σύμφωνα με πρώτες αναλύσεις πιθανώς απεικονίζει τον Ludwig van Beethoven ή κάποιο άλλο σημαντικό διάσημο πρόσωπο.

attrib. a ELEUTERIO RICCARDI
Col Felice 1884 - Ρώμη 1963;
γλύπτης και ζωγράφος
Μορφώθηκε στη Ρώμη, στον κύκλο του Giovanni Prini, όπου απέκτησε το επάγγελμα του γλύπτη και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά δημοσίως ήδη από το 1905, στην ακμή της ύστερης συμβολιστικής περιόδου. Δυσαρεστημένος, ανήσυχος, μαγεμένος και από τη ζωγραφική, ταξιδεύει βόρεια το 1912, φτάνοντας μέχρι το Βερολίνο, όπου το 1914 βλέπει μια μνημειακή έκθεση του Vincent van Gogh. Τα έργα που δημιουργήθηκαν ανάμεσα στο 1914 και 1918 προέρχονται από προσπάθεια συνένωσης του van Gogh με τον φουτουρισμό, διατηρώντας ωστόσο τη σθεναρή μορφή που ανήκει ολόκληρη στην ιταλική παράδοση.
Στις εκθέσεις της Ρωμαϊκής Σεκεστσιον αποτυπώνεται το 1915 σε μια αίθουσα μείξη διχοτομημένων και πειραματιστών του φάουβισμού· στην έκδοση του 1916 με επτά έργα, μερικά από τα οποία εντάσσονται στη συλλογή της Olga και του Angelo Signorelli. Με ένα πυρήνα σχεδίων «φουτουριστικών» βρίσκεται στην Εθνική Έκθεση του Bianco e Nero (Παλάτι των Εκθέσεων, Ρώμη 1917). Το 1918 (Μάιος-Ιούνιος) διοργανώνει με τον Mario Recchi στη Ρώμη, Γκαλερί dell’Epoca, την Έκθεση Τέχνης Ανεξάρτητης μια σημαντική ομαδική έκθεση, στην οποία εκθέτει επτά ζωγραφικά έργα και έξι γλυπτά.
Από το 1921 μέχρι το 1925 απουσιάζει από την Ιταλία επειδή μετεγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου γίνεται ο αγαπημένος γλύπτης πορτραίτων για πολιτικούς, συλλέκτες και ευγενείς. Ακολουθούν εκθέσεις στο Royal Academy, τη Leicester Gallery και τη Goupil Gallery. Δημιουργεί δύο μνημεία προς τιμήν του Montagu για το Μπάνγκαλοου και το Καλκούτα. Φίλος ποιητών και μουσικών, ζωγραφίζει το πορτρέτο του δασκάλου Alfredo Casella, πλαστικοποιεί τα πορτρέτα του ποιητή Nicola Moscardelli, Bruno Barilli, Ferruccio Scattola, γλυπτεύει ξύλινο πορτρέτο του Corrado Alvaro. Το 1931, στην Πρώτη Τετραετή Ρωμαϊκή έκθεση, παρουσιάζει το μαρμάρινο Ριτράτο της κυρίας Dettori και τον γύψινo La madre dell’eroe. Στην Τρίτη Συνδικαλιστική Ρωμαϊκή (1932) παρουσιάζεται ως ζωγράφος και γλύπτης. Στην Υoub Quadriennale Romana (1935) παρίσταται με την Attesa και τη Fanciulla, δύο μνημειώδη μαρμάρινα έργα. Το 1940 πραγματοποιεί ατομική έκθεση στο Μιλάνο. Και πάλι η ζωγραφική τον γοητεύει περισσότερο τα χρόνια γύρω από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1960 στη Quadriennale di Roma εκθέτει έναν αφαιρετικό βαθυπεριγραφικό ανάγλυφο σε πράσινη πορσελάνη. Με ακατάστατο χαρακτήρα, ο Eleuterio Riccardi συχνά κατέστρεφε τα δικά του γλυπτά, καθιστώντας δύσκολη την απόδοση ολοκληρωμένης εικόνας του έργου του.